Atos 22
Baguma Apam Vɔḛ a Tuwuli (BOV) vs NVT
1 “Nda amɛ mɔ nwaɛ̃ amɛ, agoo! Mifɔ̃ ĩnyɛ yĩ onukpɛ̃ kamɛ fɔlɛtsa mitse.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Kĩ binu kĩ Yudafɔ tide kamɛ ɛlɛ kɔdzɛla a, bɛkɛna fɔwɔla kabɔa nɛ kayɔ bibu. Ade ke Paulo bi be kĩ,
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Yudani manɛ ade bɛma yĩ nɛ Tarso, nɛ Kilikia tite akũ a. Lɛmɛ Yerusalem nɛ awĩ bɛdɔɔla yĩ, nkɔlɛ fɔtsa nɛ Gamaliel kayɔ. Bɛtsa yĩ boe bawanyɔ mbla a mɔ foe akũ amaniɛ a flee yededeede. Ade nkɔa yĩ ɔwɔlɛ flee nkpa Baguma ndɛ ayekĩ mi malo miakɛna nviã kĩĩ a.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Kito lɔkɔ a na, ntomɔ batɛ badonɛ a kĩ bɛtsɛ̃ osi vɔɛ̃ a liti, nwɛ kĩ bɛkɔ be. Ade nkapi batsole mɔ banyole kado nɛ kɔla a.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Boe Ɔsɔfɔnɔkɔɛ̃ Flee mɔ ɔmaĩ banɔkɔɛ̃ aapuli bidi adansiɛ nɛ fukĩ malɛ kĩĩ akũ, kitonɛkĩ bɛkatsɛlɛ tuvoli kakpa yĩ kĩ nkɔa nkɛna fɔtsa kĩĩ bamɛ. Ade lɔkɔ a kĩ manaa Damasko a ni, bɛkpa yĩ tuvoli kĩ nkɔa mma Yudafɔ nɛ awã ndza nɛ foe akũ mpili batɛ badonɛ a nsuli be nkɔa ĩyamɛna nɛ Yerusalem bɛvɛlɛ be sɔtɔ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Lɔkɔ a kĩ ntsɛ̃ manaa, kĩ kite sukuloo mawo Damasko, ndɛ suwa tɔdɔũ ewua-nviã kamɛ a ni, deedimɔapɛ ɔhaĩ mɔ ɔsĩ odi to ode ɛka eko nɛ yĩ akũ!
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Adeke nka ntɔ nɛ tite, ade nnu ɔlɛdo odi kĩ ɛkavia yĩ kĩ, ‘Saulo, Saulo, nde sũ oyidza ɔdza nɛ yĩ akũ lɔmɔ?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Ade nvia kĩ, ‘Boe Ɔlate, nɔ owei anɛ?’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Bati a kĩ bɔmɔ be tsɛ̃ a mɔ́ ɔhaĩ a lɛmɛ bɛtánu oti a kĩ bɔmɔ ye lɛkalɛ kɔdzɛla a odo.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Ade nvia ye kĩ, ‘Boe Ɔlate, litsa kɛnɛ kĩ nkɛna?’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ɔhaĩ kĩĩ kɔ yĩ anɛ foesũ bati a kĩ bɔmɔ be tsɛ̃ a lipi yĩ nɛ kɔkpɔ bɛkpã yĩ bɔdzakũ bɔnawo Damasko ɔmatɔ a kamɛ.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Onyole odi kĩ bavɛ Anania na nɛ awã. Ɛnyɛ oti kĩ yavila Baguma ade yakɛna nɛ boe mbla lɛmɛ akũ yededeede a. Yudafɔ a kĩ bideĩ nɛ awã flee a akpa ye obu.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Oti kĩĩ yadza nɛ yĩ ɔwɛ̃ ade ebi yĩ kĩ, ‘Nwaɛ̃ Saulo bu kamɔ fɔkɔ!’ Lɔkɔ a na kamɛ pɛpɛɛpɛ yĩ anɛ kamɛ kpalɛ yededeede ade mmɔ́ ye a.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Ade ebi yĩ kĩ, ‘Boe bawanyɔ Baguma lɛpau nɔ eyi kĩ nyi ye fɔwɛtsa, kamɔ ye Obi Kpalɛwa a kĩ Bɛpau a lɔkɔa kanu ye kɔdzɛla lɛmɛ.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Kɛnɛ kĩ akɔa ɔlɛdo kĩĩ ɔnamɛna kakɔ nyɛ kakɔ, obi bati flee lɛtsa a kĩ ɔmɔ́ mɔ lɛtsa kĩ onu a.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Finyaakĩĩ litsa adzɔlɛ? Yidza lɔkɔa katɛ mui kawɔla amaniɛ. Bɔa mpaɛ nɛ ye dĩ akũ lɔkɔa ɛkɔa nɔ titikpa ete nɔ.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Fukĩĩ liti a, mmuniki nnaa Yerusalem. Ade kĩ nna nɛ Asɔli Kɔla kamɛ nkabɔa mpaɛ a, fɔkɔna ndɛ tida abɔɛ yĩ, ade nna kanyɛkatsa kadi a.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Ade awã na boe Ɔlate bi yĩ kĩ, ‘Wɛ sɔwa kadzakũ nɛ Yerusalem kitonɛkĩ awĩ bati lɛláatse nɔ fɔlɛtsa a kĩ aalɛ nɛ yĩ akũ a.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Lɛmɛ nkpa mbuayɛ kĩ, ‘Boe Ɔlate, be flee binyina kĩ yĩ lɛkapili bikĩ bɛtɛ nɔ bido a nɛ Yudafɔ fɔtsɛnakɔ̃ a kabo be.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ade lɔkɔ a kĩ bɛkakɔ nɔ ɔdansini Stefano a, yĩ malo ntunɔ. Foesũ bɛnyɛ be tɛtadiɛ bɛkpa yĩ nlɛ ade bɛkatalɛ ye boe a.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Lɛmɛ boe Ɔlate bi yĩ kĩ, ‘Yidza kanaa, maado nɔ mɔ lugo nɛ bikĩ bɛnyɛ́ Yudafɔ a kamɛ!’ ”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Lɔkɔ kĩĩ flee a, bati a dza dĩĩ bɛkatse ye kalɛ a. Lɛmɛ mɔ ye kalɛ nkaɛ kawũna pɛ, be flee bɔbɔa fɔwɔla kɔɔba kĩ, “Aa! Kɛtáfɛta kĩ yadzi nkpã! Mikpã ye minamɛna minaakɔ ye!”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Nɛ kĩ bɛna kalɔkpa paa sũ ni, bɛbɔa fɔwɔla kɔɔba ade bido be tɛtadiɛ kayɛlɛ, mɔ kudu kata nɛ ɔwɛ kamɛ awɛ a.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Ade ke kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ a fɔ̃ bɛkpã ye biwomɛna nɛ kɔla kamɛ kĩ bɛnaabo ye lɔkɔa binyi lɛtsa a sũ kĩ Yudafɔ a kpa biko nɛ ye akũ lɔmɔ.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Lɔkɔ a kĩ bɛkasuli ye a, Paulo via kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ odi kĩ ɛdzɛ̃ nɛ awã kĩ, “Osi waa kĩ babo Romani ntɛ bɛtádzɛ ye fɔlɛtsa tɔ̃?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ɔnɔkɔɛ̃ kĩĩ naa be lɔtɔ ɔnyanɛ a sɛkɛ̃ ade evia ye kĩ, “Litsa akɛna nɛ awĩ a? Onyole kĩĩ boni Romani yanɛ!”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Foesũ kawũ banɔnɛ lɔtɔ ɔnyanɛ a ya nɛ Paulo sɛkɛ̃ ade evia ye kĩ, “Abo nde? Romani anɛ?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Kawũ banɔnɛ lɔtɔ ɔnyanɛ a bi ye kĩ, “Yĩ malo Romani manɛ. Yĩ kɔ̃ nse kɔtɔ baũ fɔmɔ ndani nkɛna Romani!”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ade ke kĩ bati a kĩ bɛdza kĩ babo ye bivia ye onukpɛ̃ kamɛ fɔlɛtsa nu kĩ Romani yanɛ a, bɛvɛlɛ akũ bɛnaa liti. Kĩ be lɔtɔ ɔnyanɛ a nyi kĩ Romani yanɛ a, libe wo ye paa, kitonɛkĩ ye lɛkpa osi kĩ bisuli Paulo bibo ye.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Kĩ kade nyina, kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ a wɛ kĩ yanyi lɛtsa a kĩ de sũ bɛbɔɛ fɔlɛtsa nɛ Paulo akũ. Ɛvɛ Yudafɔ basɔfɔnɔkɔɛ̃ mɔ be fɔlɛtsa badzɛnɛ ɛkpɔta. Ɛfɔ̃ biwũnya tɔwɛ̃ nɛ Paulo akũ ade bɛkpã ye bɛyadzɛla nɛ be anɛ kamɛ kĩ bawɛ ye fɔlɛtsa a kamɛ a.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.