Atos 22
Baguma Apam Vɔḛ a Tuwuli (BOV) vs NTLH
1 “Nda amɛ mɔ nwaɛ̃ amɛ, agoo! Mifɔ̃ ĩnyɛ yĩ onukpɛ̃ kamɛ fɔlɛtsa mitse.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Kĩ binu kĩ Yudafɔ tide kamɛ ɛlɛ kɔdzɛla a, bɛkɛna fɔwɔla kabɔa nɛ kayɔ bibu. Ade ke Paulo bi be kĩ,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Yudani manɛ ade bɛma yĩ nɛ Tarso, nɛ Kilikia tite akũ a. Lɛmɛ Yerusalem nɛ awĩ bɛdɔɔla yĩ, nkɔlɛ fɔtsa nɛ Gamaliel kayɔ. Bɛtsa yĩ boe bawanyɔ mbla a mɔ foe akũ amaniɛ a flee yededeede. Ade nkɔa yĩ ɔwɔlɛ flee nkpa Baguma ndɛ ayekĩ mi malo miakɛna nviã kĩĩ a.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Kito lɔkɔ a na, ntomɔ batɛ badonɛ a kĩ bɛtsɛ̃ osi vɔɛ̃ a liti, nwɛ kĩ bɛkɔ be. Ade nkapi batsole mɔ banyole kado nɛ kɔla a.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Boe Ɔsɔfɔnɔkɔɛ̃ Flee mɔ ɔmaĩ banɔkɔɛ̃ aapuli bidi adansiɛ nɛ fukĩ malɛ kĩĩ akũ, kitonɛkĩ bɛkatsɛlɛ tuvoli kakpa yĩ kĩ nkɔa nkɛna fɔtsa kĩĩ bamɛ. Ade lɔkɔ a kĩ manaa Damasko a ni, bɛkpa yĩ tuvoli kĩ nkɔa mma Yudafɔ nɛ awã ndza nɛ foe akũ mpili batɛ badonɛ a nsuli be nkɔa ĩyamɛna nɛ Yerusalem bɛvɛlɛ be sɔtɔ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Lɔkɔ a kĩ ntsɛ̃ manaa, kĩ kite sukuloo mawo Damasko, ndɛ suwa tɔdɔũ ewua-nviã kamɛ a ni, deedimɔapɛ ɔhaĩ mɔ ɔsĩ odi to ode ɛka eko nɛ yĩ akũ!
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Adeke nka ntɔ nɛ tite, ade nnu ɔlɛdo odi kĩ ɛkavia yĩ kĩ, ‘Saulo, Saulo, nde sũ oyidza ɔdza nɛ yĩ akũ lɔmɔ?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Ade nvia kĩ, ‘Boe Ɔlate, nɔ owei anɛ?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Bati a kĩ bɔmɔ be tsɛ̃ a mɔ́ ɔhaĩ a lɛmɛ bɛtánu oti a kĩ bɔmɔ ye lɛkalɛ kɔdzɛla a odo.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Ade nvia ye kĩ, ‘Boe Ɔlate, litsa kɛnɛ kĩ nkɛna?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Ɔhaĩ kĩĩ kɔ yĩ anɛ foesũ bati a kĩ bɔmɔ be tsɛ̃ a lipi yĩ nɛ kɔkpɔ bɛkpã yĩ bɔdzakũ bɔnawo Damasko ɔmatɔ a kamɛ.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Onyole odi kĩ bavɛ Anania na nɛ awã. Ɛnyɛ oti kĩ yavila Baguma ade yakɛna nɛ boe mbla lɛmɛ akũ yededeede a. Yudafɔ a kĩ bideĩ nɛ awã flee a akpa ye obu.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Oti kĩĩ yadza nɛ yĩ ɔwɛ̃ ade ebi yĩ kĩ, ‘Nwaɛ̃ Saulo bu kamɔ fɔkɔ!’ Lɔkɔ a na kamɛ pɛpɛɛpɛ yĩ anɛ kamɛ kpalɛ yededeede ade mmɔ́ ye a.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Ade ebi yĩ kĩ, ‘Boe bawanyɔ Baguma lɛpau nɔ eyi kĩ nyi ye fɔwɛtsa, kamɔ ye Obi Kpalɛwa a kĩ Bɛpau a lɔkɔa kanu ye kɔdzɛla lɛmɛ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Kɛnɛ kĩ akɔa ɔlɛdo kĩĩ ɔnamɛna kakɔ nyɛ kakɔ, obi bati flee lɛtsa a kĩ ɔmɔ́ mɔ lɛtsa kĩ onu a.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Finyaakĩĩ litsa adzɔlɛ? Yidza lɔkɔa katɛ mui kawɔla amaniɛ. Bɔa mpaɛ nɛ ye dĩ akũ lɔkɔa ɛkɔa nɔ titikpa ete nɔ.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Fukĩĩ liti a, mmuniki nnaa Yerusalem. Ade kĩ nna nɛ Asɔli Kɔla kamɛ nkabɔa mpaɛ a, fɔkɔna ndɛ tida abɔɛ yĩ, ade nna kanyɛkatsa kadi a.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Ade awã na boe Ɔlate bi yĩ kĩ, ‘Wɛ sɔwa kadzakũ nɛ Yerusalem kitonɛkĩ awĩ bati lɛláatse nɔ fɔlɛtsa a kĩ aalɛ nɛ yĩ akũ a.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Lɛmɛ nkpa mbuayɛ kĩ, ‘Boe Ɔlate, be flee binyina kĩ yĩ lɛkapili bikĩ bɛtɛ nɔ bido a nɛ Yudafɔ fɔtsɛnakɔ̃ a kabo be.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Ade lɔkɔ a kĩ bɛkakɔ nɔ ɔdansini Stefano a, yĩ malo ntunɔ. Foesũ bɛnyɛ be tɛtadiɛ bɛkpa yĩ nlɛ ade bɛkatalɛ ye boe a.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Lɛmɛ boe Ɔlate bi yĩ kĩ, ‘Yidza kanaa, maado nɔ mɔ lugo nɛ bikĩ bɛnyɛ́ Yudafɔ a kamɛ!’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Lɔkɔ kĩĩ flee a, bati a dza dĩĩ bɛkatse ye kalɛ a. Lɛmɛ mɔ ye kalɛ nkaɛ kawũna pɛ, be flee bɔbɔa fɔwɔla kɔɔba kĩ, “Aa! Kɛtáfɛta kĩ yadzi nkpã! Mikpã ye minamɛna minaakɔ ye!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Nɛ kĩ bɛna kalɔkpa paa sũ ni, bɛbɔa fɔwɔla kɔɔba ade bido be tɛtadiɛ kayɛlɛ, mɔ kudu kata nɛ ɔwɛ kamɛ awɛ a.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ade ke kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ a fɔ̃ bɛkpã ye biwomɛna nɛ kɔla kamɛ kĩ bɛnaabo ye lɔkɔa binyi lɛtsa a sũ kĩ Yudafɔ a kpa biko nɛ ye akũ lɔmɔ.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Lɔkɔ a kĩ bɛkasuli ye a, Paulo via kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ odi kĩ ɛdzɛ̃ nɛ awã kĩ, “Osi waa kĩ babo Romani ntɛ bɛtádzɛ ye fɔlɛtsa tɔ̃?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ɔnɔkɔɛ̃ kĩĩ naa be lɔtɔ ɔnyanɛ a sɛkɛ̃ ade evia ye kĩ, “Litsa akɛna nɛ awĩ a? Onyole kĩĩ boni Romani yanɛ!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Foesũ kawũ banɔnɛ lɔtɔ ɔnyanɛ a ya nɛ Paulo sɛkɛ̃ ade evia ye kĩ, “Abo nde? Romani anɛ?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Kawũ banɔnɛ lɔtɔ ɔnyanɛ a bi ye kĩ, “Yĩ malo Romani manɛ. Yĩ kɔ̃ nse kɔtɔ baũ fɔmɔ ndani nkɛna Romani!”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ade ke kĩ bati a kĩ bɛdza kĩ babo ye bivia ye onukpɛ̃ kamɛ fɔlɛtsa nu kĩ Romani yanɛ a, bɛvɛlɛ akũ bɛnaa liti. Kĩ be lɔtɔ ɔnyanɛ a nyi kĩ Romani yanɛ a, libe wo ye paa, kitonɛkĩ ye lɛkpa osi kĩ bisuli Paulo bibo ye.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Kĩ kade nyina, kawũ banɔnɛ ɔnɔkɔɛ̃ a wɛ kĩ yanyi lɛtsa a kĩ de sũ bɛbɔɛ fɔlɛtsa nɛ Paulo akũ. Ɛvɛ Yudafɔ basɔfɔnɔkɔɛ̃ mɔ be fɔlɛtsa badzɛnɛ ɛkpɔta. Ɛfɔ̃ biwũnya tɔwɛ̃ nɛ Paulo akũ ade bɛkpã ye bɛyadzɛla nɛ be anɛ kamɛ kĩ bawɛ ye fɔlɛtsa a kamɛ a.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.