Lucas 8

Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 A ni ŋga ndaʼa, Jishɔ nyīeŋ moŋ pa mɛmmɛ laʼataoŋ pugu pa puoŋ mi laʼataoŋ, nthɔ nshwei pwa pishaʼakhɔ mbɔ yi Shaʼafuoŋ Minnwi. A ni mbɔ pugu pa paanchrɔ ghaŋ ntaoŋ pi,
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 pugu pa pichəɨ piŋgɛ, ŋa a ni mfuʼu jijwɛ pɨphɨ mbɨŋ pugu, mbɨnɨ njɨ̄gɨ pa ghɨ̌nɔ mbɨŋ pugu. Piŋgɛ pighɔ ni mbɔ Meri, ŋa pi ni mɛ̄iŋ vi ni Madaliŋ, ŋa khwachəɨ miŋwɛiŋ ni ntaoŋ mbɨŋ yu nɛ,
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 ni Joana, mbɔ ŋgwɛ Kusha, mbɔ muuŋ fàʼa Hɛrɔ, ni Shushana, pugu pa ntou pichəɨ piŋgɛ ŋa pugu ni nthɔ ŋgɛ̄rɛ Jishɔ pugu pa ghaŋ younjiŋ pi llɔ moŋ yugu ŋkaa nu nɛ.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Ndɨɨ ŋa ntou yú ŋgwa ni nthɔ ŋkɨrɨ nu, pichəɨ llɔ moŋ ntou pa lɨʼɨ nyīeŋ ŋgə̄ɨ nu yəɨ Jishɔ nɛ, a chhu yei luʼɔ chrà ni pugu:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 “Ŋoŋ chəɨ ni ma mbɔ fɔ, ŋgə̄ɨ lɨʼɨ māʼaŋ mbhɛ̌ maoŋ. Nɔ haʼaŋ a ni māʼaŋ nu nɛ, pichəɨ gū shɛmbua, ŋgwa tie ni kwò yugu, pa mishi llɔ tɔthɨ shwiʼi kru.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Pichəɨ gū moŋ shhɛ ŋkwá, ŋga ŋkhɛ̄, ŋkiʼi ndɔ njaoŋ yaoŋ nthɛ ŋa a lɔ njiʼi mfāʼo ŋkhǐ.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Pichəɨ gū moŋ shishaʼa, shishaʼa yīʼɛ ŋkuʼɔ mfīgi maoŋ pighɔ pugu khu.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Pichəɨ mbhɛ̌ maoŋ pighɔ ni ŋgū moŋ shhɛ shiʼi mbūgu fɔ ndɔ nja njuŋ, nchaa mbhɛ̌ yi ni ŋkɨɨ ŋgɛ.” Jishɔ ghà ŋga nchhu nnu pei mīʼɛŋ, mfɛ gɛ̀ ŋa, “Ŋoŋ ŋa a fāʼo tə́nə nɛ, â yaʼo.”
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Pa ghaŋ younjiŋ pi pie vi ŋa, “Njiŋ luʼɔ chrà ghɔ pɔ pi ŋa?”
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 A khwɛ̄ ŋa, “Minnwi chwīe pəɨ ji pa nnu lə̄ɨŋ moŋ Shaʼafuoŋ yi. Ndɔ ni pichəɨ ŋgwa, a pɔ pi moŋ luʼɔ chrà nnɛ ŋa:
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 “Yei njiŋ luʼɔ chrà ghɔ: Mbhɛ̌ yaoŋ ghɔ chrà Minnwi.
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Pɛ mbhɛ̌ ŋa a ni ŋgū shɛmbua thɔ nōoŋ pi ŋgwa pɛ ŋa pugu yaʼo chrà Minnwi, ndɔ devɨ thɔ fuʼu chrà ghɔ njùʼɔ pugu, nnɛ ŋa mbaʼa pugu piŋ ndɔ ndūgu.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Pa mbhɛ̌ pɛ ŋa pugu ni ŋgū moŋ shhɛ ŋkwá nɛ pɛ ŋgwa ŋa pugu yaʼo chrà ghɔ, mbiŋ ni pwatua ndɔ paʼa ŋǐeŋ yugu lɔ ntɨnɨ. Pugu piŋ nɔ kuo ndɨɨ, mōoŋ nu gha nthɔ pugu pāʼa ŋkǔnu yugu.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Pa mbhɛ̌ ŋa pugu ni ŋgū moŋ shishaʼa nɛ, ŋgwa ŋa pugu piŋ chrà Minnwi, mbiŋ, ŋga ŋgə̄ɨ pa ghaghana, pa fāʼo, ni nchhɔ́ shiʼi ŋkuoŋ ŋgrào mbhi yei fīgi vugu, paʼa ntíɛŋ yugu lɔ ma ntɨnɨ.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Ndɔ ti mbhɛ̌ moŋ shhɛ shiʼi pɛ ŋgwa ŋa pugu yaʼo chrà Minnwi ni ŋkiɛŋ njùʼɔ shiʼi, ndɔ ŋgwɛ̄iŋ a tɨnɨ, ŋgwɛ̄iŋ njùʼɔ ti njuŋ ntíɛŋ.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 “Ŋoŋ shiʼa nchuʼu truka ŋkuru ni mikru ki niʼiŋ laʼo kúoŋ, ŋoŋ ghà nchuʼu ntigi pi lɨʼɨ thi truka, nnɛ ŋa ŋgwa ŋa pugu nii nu nda nɛ yəɨ liʼɛ ghɔ.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Yichəɨ yaoŋ lɔ mbɔ fɔ ŋa pi lə̄ɨŋ ŋa mbaʼa pi ma mieŋ ki nōoŋ lɨʼɨ wo, ki nnu ŋa pi kuru ŋa mbaʼa pi ma mieŋ ki ji a lɔ mbɨnɨ ntaoŋ lɨʼɨ liʼɛ.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 Lɨna nu kiʼɛ ŋkwaŋ nɔ haʼaŋ ɔ ywɛrɛ nnu nɛ, nthɛ ŋa ŋoŋ ŋa a fāʼo nɛ, pi shi mbīgi ntou yi ghɔ, ndɔ ŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi mfāʼo nɛ, pi shi ŋkwe shɨgɛi yɛ ŋa a pīʼi ŋa a fāʼo nɛ mbhɔ yu.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 Mǔuŋ Jishɔ pugu pa lǐŋ pi pi pimbia thɔ lɨʼɨ yəɨ vi, ndɔ paʼa ndɔ mfāʼo shɨna nthɛ yú ŋgwa yəɨ yu.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 Yichəɨ ŋoŋ chhu ni Jishɔ ŋa, “Mǔuŋ ghɔ pugu pa lǐŋ pɔ pi pimbia pɔ nɛ mbhi ntāʼa nu njəɨ ghɔ.”
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Jishɔ khwɛ̄ ni pugu ŋa, “Mǔuŋ a pugu pa lǐŋ paŋ ŋgwa pɛ ŋa pugu yaʼo chrà Minnwi ndɔ nchwīe nnu ŋa chrà ghɔ chhu nɛ.”
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Llɛ́ chəɨ, Jishɔ nii moŋ kikuoŋ pugu pa ghaŋ younjiŋ pi nchhu ŋa, “Pia shāʼa ntaoŋ njiɛŋ hiŋ.” Nnɛ pugu wɛ̄iŋ ndaoŋ.
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Nɔ haʼaŋ pugu ni nchwi kikuoŋ ghɔ ŋgə̄ɨ nu nɛ, lɔgɔ wɛ̄iŋ Jishɔ. Mmɛ fiŋ gū moŋ ŋkhǐ, ŋkhǐ jɛ̄ lɨnaoŋ nu moŋ kikuoŋ yugu, ti pugu thi pi moŋ gu.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 Pugu ghə̄ɨ ŋgūʼu Jishɔ, nchhu nu ŋa, “Masha! Masha! Pia khu nu nɛ ma!”
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 A chhu ni ghaŋ younjiŋ pi ŋa, “Piŋ yəɨ pɔ pi hɨŋ?”
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Jishɔ pugu pa ghaŋ younjiŋ pi shāʼa ŋkhǐ llɔ Galili ntaoŋ krao ŋgei Gerasha.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Nɔ haʼaŋ Jishɔ taoŋ moŋ kikuoŋ nɛ, mbāoŋ pugu yichəɨ ŋoŋ a fāʼo pa miŋwɛiŋ, a shini ndɔ māʼaŋ ndhwí nɔ ntaaŋ ndɨɨ, paʼa ndɔ ndaʼa nu nda, ŋka laʼa pi moŋ lɨʼɨ twei ŋgwa.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 A ni ŋga njəɨ Jishɔ, mūʼuŋ ŋgòu, ŋgū shhɛ shhɨ yu, nchhu ni njɨ ŋa, “Pɔgɔ fāʼo pi khɔ, Jishɔ Muuŋ Minnwi ŋa a chaa ŋguoŋ ŋgwa nɛ? M̀baʼo mbhɔ shhɨ ghɔ, kiʼi niʼiŋ a moŋ ŋgəʼɨ!”
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 A ni nchhu yei nthɛ ŋa Jishɔ ni ŋkwo fɛ gɨ́ ni miŋwɛiŋ ghɔ ŋa a taoŋ mbɨŋ yu. Yiɛŋ ndɨɨ miŋwɛiŋ ghɔ ni nthɔ ncho vi, njiʼi nthɛ nɔ haʼaŋ pi ni ŋkrao mbhɔ mi, ŋgwɛ kipaʼo nɔ kwò mi nthɔ ŋkɛ̄ʼi vi nɛ, a shi ŋguʼɔ njaʼa maoŋ pighɔ yaʼa, miŋwɛiŋ ghɔ fra vi ŋgə̄ɨ nɔ moŋ ŋkǔnu njó.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Jishɔ pie vi kiʼɛ ŋa, “Ligi yɔ khɔ?”
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Pa miŋwɛiŋ pighɔ lɨ̄gəɨ Jishɔ ŋa kiʼi a fɛ vugu moŋ lɨʼɨ ŋgəʼɨ.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Ŋkiɛŋ mmɛ kwíe ŋkunyaŋ ni nthɔ njɨ nu fɔ ŋkɨŋ mbra, pugu lɨ̄gəɨ vi ŋa a mieŋ pugu nii moŋ pa ŋkunyaŋ pighɔ, a mieŋ vugu.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Pugu taoŋ kiʼɛ mbɨŋ ŋoŋ ghɔ, nii mbɨŋ pa miŋkunyaŋ pighɔ. Ŋguoŋ kwíe ŋkunyaŋ pighɔ tei llɔ ŋkɨŋ mbra ghɔ, nshwiʼi ŋkɨŋ ŋkhǐ, ŋgū moŋ ghɔ ŋkhu.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Ghaŋ kɛ̄ʼi ŋkunyaŋ pighɔ ni ŋga njəɨ nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ, ntaoŋ tei ŋgə̄ɨ nchhu moŋ laʼa pugu pa moŋ nyìeŋ.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Ŋgwa taoŋ nɔ ghə̄ɨ nu njəɨ nnu haʼaŋ a lɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ. Ŋga nthɔ njəɨ Jishɔ, njəɨ ŋoŋ ghɔ ŋa miŋwɛiŋ pighɔ ni ntaoŋ mbɨŋ yu nɛ, a chɔchɔ yəɨ yu ni ndhwí mbɨŋ yu ndɔ mbɔ shishiʼi, pɔgɔ gu wɛ̄iŋ vugu.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Pa ŋgwa pɛ ŋa pugu ni njəɨ nnu ghɔ nɛ, shwei vugu ŋkwaŋ haʼaŋ pi kwe ŋoŋ ghɔ ŋa pa miŋwɛiŋ ni mbɔ mbɨŋ yu nɛ.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Nɛnnɛ ŋguoŋ pa ŋgwa moŋ krao ŋgei Gerasha yōu Jishɔ ŋa a ghə̄ɨ, nthɛ ŋa ŋkiɛŋ pɔgɔ gu ni ŋgwɛ̄iŋ vugu.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Ŋoŋ ŋa miŋwɛiŋ pighɔ ni ntaoŋ mbɨŋ yu lɨ̄gəɨ Jishɔ ŋa, “Mieŋ ǹthɔ pɔgɔ ghə̄ɨ kaʼa.” Jishɔ lāa, nchhu nu ŋa,
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Pɨnɨ laʼa, nshwei ŋgwa pɔ fɨʼɨ ŋkwaŋ haʼaŋ Minnwi fāʼa mbɨŋ ghɔ nɛ.” Ŋoŋ ghɔ nyīeŋ moŋ ŋguoŋ laʼa nthɔ mfɨ̄ʼɨ nnu ŋa Jishɔ chwīe mbɨŋ yu nɛ.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Ndɔ haʼaŋ Jishɔ ni mbɨnɨ nɛ, pa ŋgwa ni nchhu ghɔ ŋa a thɔ a pwa, nthɛ ŋa ŋguoŋ vugu ni nchhɔ njwɛrɛ vi.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 Ŋoŋ chəɨ ŋa ligi yi Jairu, yɨ̄ga nchəɨŋ. A ni mbɔ mmɛŋoŋ moŋ nda luoŋ Minnwi, ŋgū shhɛ shhɨ Jishɔ nchhɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa a thɔ nda yu,
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 nthɛ ŋa fiɛŋ muuŋ vi yi miŋgwɛ ŋa a ni mfāʼo, mbɔ muuŋ paanchrɔ ŋgaʼo, ni nthɔ ŋkhu nu.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Shɨna ŋgwa pei, miŋgwɛ chəɨ ni mbɔ fɔ ŋa a ki yəɨ ndɨɨ yi ni njɨ nɔ paanchrɔ ŋgaʼo, ŋkwo tūoŋ ŋguoŋ mbɨŋ yi ghao mbhɔ pa doktɔ, ndɔ paʼa pi lɔ nchwīe ndɨɨ yi yaʼa. Kaŋ taʼa ŋoŋ shi ki lɔ njiʼi mbɔ ŋa a kaŋ ni mfɛ a chwīe ghɨ̌nɔ yi mmɛ.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Nɛnnɛ, a ni nthɔ njiŋ Jishɔ ŋkāoŋ po ndhwí yi. Ndɨɨ yi ghɔ lɔ ŋkiʼɛ njaʼa yaʼa chomilaoŋ ghɔ.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 Jishɔ pie ŋa, “A kāoŋ gɔ̌ ŋkāoŋ a?”
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 Jishɔ chhu ŋa, “Yichəɨ ŋoŋ kāoŋ a, mi nì njaʼo ŋkwaŋ haʼaŋ njɨ ntaoŋ mbɨŋ mu.”
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Ndɨɨ ŋa miŋgwɛ vei ni njəɨ ŋa yichəɨ shɛndaoŋ lɔ mbɔ ŋa mimfɛ a lɛ̄rɛ nɛ, a wrū nthɔ nu, ŋgū shhɛ ni puŋ yi shhɨ Jishɔ ndɔ mfɨ̄ʼɨ shhɨ ŋguoŋ ŋgwa nnu haʼaŋ a ni nchwīe vi a kāoŋ Jishɔ nɛ, pugu pa ŋkwaŋ haʼaŋ ghɨ̌nɔ yi mmɛ chomilaoŋ ghɔ nɛ.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 Nɛnnɛ, Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Muuŋ a, piŋ yɔ chwīe ghɨ̌nɔ yɔ tɔgɔ, ghə̄ɨ ni gɔ moŋ ghɨghrɨ Minnwi.”
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ndɔ haʼaŋ Jishɔ wuʼɔ nchhɔ nchrā nu nɛ, yichəɨ ŋoŋ llɔ nda Jairu, mmɛŋoŋ moŋ nda luoŋ Minnwi, nthɔ nchhu ghɔ ŋa, “Muuŋ ghɔ kwo khu, kiʼi nuʼuŋ ŋgana masha ghagha.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Ndɨɨ ŋa Jishɔ ni njaʼo nnu yei nɛ, a chhu ni Jairu ŋa, “Kiʼi nuʼuŋ mbɔgɔ gu, wuʼɔ nchhɔ mfāʼo pi piŋ, nnɛ kaŋ muuŋ ghɔ shi ndūgu.”
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Ndɨɨ ŋa Jishɔ ni nchəɨŋ nda Jairu nɛ, a shini ndɔ mbiŋ ŋa ŋoŋ nduoŋ nii nda ŋkiɛŋ Pita pugu Jouŋ ni Jɛiŋ, ni tǎa muuŋ miŋgwɛ ghɔ pugu mǔuŋ vi.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ŋguoŋ ŋgwa ni nthɔ ŋkə̄ɨ nu ndɔ njūa vi, Jishɔ ka chhu pi ŋa, “Kiʼi pəɨ nuʼuŋ ŋkə̄ɨ, nthɛ ŋa a lɔ ŋkhu, a lɛllɛ.”
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Pugu gwɛ̄ vi nthɛ ŋa pugu ni nji ŋa a kwo khu.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 Jishɔ ka wɛ̄iŋ pi mbhɔ yi, mɛ̄iŋ nchhu ni njɨ ŋa, “Miyaa, lɔllɔ!”
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 A ywiŋ, ndɔllɔ jijwɛ yi pɨnɨ, a lɔllɔ tɔthɨ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ. Jishɔ chhu ni pugu ŋa pugu fɛ maoŋ ghɔ a jɨ.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 A ni ŋgrāo tǎa vi pugu mǔuŋ vi. Jishɔ chhu ni pugu ŋa kiʼi pugu shwei shesheŋoŋ ni nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.