Lucas 14
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs BKJ
1 Yichəɨ Llɛ́ Ji ni mbɔ, Jishɔ ghə̄ɨ nda yichəɨ nthishɨ pa ŋgwa Farashi lɨʼɨ jɨ maoŋ, pa ŋgwa thɔ mbɛʼi vi.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Ŋga njəɨ nu, yichəɨ ŋoŋ ŋa a ni mfāʼo ghɨ̌nɔ mikuʼɔ kwò pugu pa mbhɔ chəɨŋ.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Jishɔ pie ni pa ghaŋ yɛʼi ŋgwa ni gɨ́ pugu pa ŋgwa Farashi ŋa, “Gɨ́ piŋ ŋa pi yɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ŋoŋ Llɛ́ Ji ki ŋga?”
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Paʼa pugu lɔ ŋkhwɛ̄, Jishɔ lɔ̄gɔ ŋgaŋ ghɨ̌nɔ ghɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ yi mieŋ vi kiʼɛ ŋa a ghə̄ɨ.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Nɛnnɛ a chhu ni pugu ŋa, “A yəɨ ŋoŋ shɨna pəɨ ŋa m̈uuŋ vi ki fua yi ŋgū moŋ tiɛŋ ŋkhǐ shishhi, paʼa a lɔ ŋkiʼi nshūu vi shūu mfuʼu Llɛ́ Ji?”
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Pugu pou khwɛ̀.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Jishɔ jɛ̄ nthɔ nchrā luʼɔ chrà ni pa ghaŋ gɛ̀ pi ndɨɨ ŋa a yəɨ ŋkwaŋ nɔ haʼaŋ pugu chhɔ ntɛrɛ pa lɨʼɨ liɛŋ yəɨ taprɛi nɛ, nchhu nu ni pugu ŋa,
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 “Ndɨɨ ŋa pi gɛ̄ ghɔ lɨʼɨ jɨ láŋ nɛ, kiʼi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ liɛŋ, nthɛ ŋa kəʼɨchəɨ pi gɛ̄ ŋoŋ ŋa a chɨ̄ɨ nchaa ghɔ.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Nnɛ ŋa ŋoŋ ŋa a gɛ̄ vəɨ nɛ shi nthɔ nchhu vɛ ŋa, ‘Fɛ lɨʼɨ yɔ ni ŋoŋ vei!’, kaŋ ɔ shi ŋgə̄ɨ kiʼɛ moŋ shhunoŋ ndɔ̄gɔ ndugwi njiŋ lɨʼɨ.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 “Ndɔ ndɨɨ ŋa pi gɛ̄ ghɔ lɨʼɨ nɛ, ghə̄ɨ nchhɔ nɔ ndugwi njiŋ lɨʼɨ, nɛnnɛ ŋa ndɨɨ ŋa ŋoŋ vɛ ŋa a gɛ̄ ghɔ thɔ nɛ, kəʼɨchəɨ a chhu vɛ ŋa, ‘Taannu a, kuʼɔ nɔ lɨʼɨ liɛŋ’. Nɛnnɛ ɔ shi nchɨɨ ligi ŋguoŋ pa ŋgwa ŋa pəɨ pugu pɔ ŋkuoŋ taprɛi nɛ.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Nthɛ ŋa shesheŋoŋ ŋa a kə̄rə noŋ yi nɛ, pi shi nshwiʼi vi shhɛ. Shesheŋoŋ ŋa a shwiʼi noŋ yi shhɛ nɛ, pi shi ŋkə̄rə vi tɔthɨ.”
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 Jishɔ chhu ni ŋoŋ ghɔ ŋkaa yu ŋa a ni ŋgɛ̄ vi nɛ ŋa, “Ndɨɨ ŋa ɔ pīri ŋkiɛŋ maoŋ jɨ nɛ, kiʼi mɛ̄iŋ pi taannu pɔ, ki lǐŋ pɔ, ki ndaaŋoŋ yɔ, ki taakuo pɔ, mbɔ ghaŋ fàʼo, nthɛ ŋa pugu shi ma ŋgɛ̄ ghɔ ŋkaa pugu nnɛ a pɔ ŋa ɔ kwo fāʼo pe yɔ ni nnu ŋa ɔ ni nchwīe nɛ.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Ndɨɨ ŋa ɔ pīri jɨ nɛ, gɛ̄ pi pa mbou, pa ŋkwíni, pa nchriligi,
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 nnɛ, kaŋ ɔ shi mfāʼo mbɔrɔ nthɛ ŋa mimfɛ paʼa pugu lɔ ma nduʼu vɛ. Minnwi shi nduʼu shiʼi yɔ ndɨɨ ŋa pa ŋgwa shiʼi lɛ ŋkuʼɔ nɛ.”
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Ndɨɨ ŋa yichəɨ taʼa ŋgaŋ gɛ̀ ŋa a ni nchhɔ ŋkuoŋ taprɛi ni njaʼo yei nnu nɛ, nchhu ni Jishɔ ŋa, “A fɨʼɨ pwatua nɛiŋ ni ŋoŋ ŋa a shi mbɔ ŋgia jɨ moŋ ntuʼɔ fùoŋ Minnwi?”
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Jishɔ khwɛ̄ ŋa, “Yichəɨ ŋoŋ ni ma mbīri mmɛ jɨ ŋgɛ̄ ntou ŋgwa.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Ndɨɨ jɨ ghɔ ni ŋga ŋkāʼo, a taoŋ muuŋ fàʼa vi ŋa a chhu ni ghaŋ gɛ̀ pi ŋa, ‘Pəɨ thɔ, ŋguoŋ yaoŋ kwo kāʼo!’
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Ŋguoŋ yugu ghao jɛ̄ nthɔ njūa shwieshwie. Fǔoŋ yi chhu ni muuŋ fàʼa ghɔ ŋa, ‘Ǹjuoŋ shhɛ, a pie ŋa ŋ̀guʼɔ ŋgə̄ɨ njəɨ, m̀baʼo mbhɔ ŋa a mieŋ a ǹduʼu.’
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 Yichəɨ chhu ji ŋa, ‘Ŋ̀kwo yuoŋ wuŋ fua fāʼa nyìeŋ ŋgə̄ɨ nu lɨʼɨ ywɛʼi vugu, nthɛ yie ghɔ, ǹduoŋ ŋa a līʼɛ fàŋ a.’
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 Vichəɨ chhu ji ŋa, ‘Ŋ̀guʼɔ ŋka laŋlaŋ. Nthɛ yie ghɔ, minthɛ paʼa ǹdɔ nthɔ.’
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 “Muuŋ fàʼa ghɔ pɨ̄nɨ nshwei taathɔ vi ni pa nnu pei. Ŋgaŋ nda ghɔ chhu ni muuŋ fàʼa vi ghɔ moŋ pɨgɨtua ŋa, ‘Taoŋ ŋgə̄ɨ moŋ pa laʼa, pugu pa fra, nchhu ni pa ghaŋ pou, pa ŋkwíni, pa nchriligi ŋa pugu thɔ.’
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 A gha ndara muuŋ fàʼa ghɔ chhu ŋa, ‘Taathɔ, ŋ̀kwo fāʼa ŋkwaŋ haʼaŋ ɔ chhu nɛ, ndɔ shɨna wuʼɔ mbiʼi ni pichəɨ ŋgwa moŋ nda.’
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Nɛnnɛ, taathɔ pɨnɨ nchhu ghɔ ŋa, ‘Taoŋ ŋgə̄ɨ shɛndaoŋ ntou, pugu pa ndaoŋ mooŋ trǔ, nɨŋɨ ŋa ŋgwa thɔ nii nnɛ ŋa nda a lɨnaoŋ.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Ndɔ ǹshwei vəɨ, mbaʼa kaŋ taʼa ŋoŋ ŋa mi ni ŋgɛ̄ vugu nɛ ywɛʼi sheshe yaoŋ jɨ.’ ”
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ndwɛ, yú ŋgwa ni nthɔ njōu njiŋ Jishɔ, a kara nchhu ni pugu ŋa,
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Ŋ̈oŋ nthɔ njiŋ a ki lɔ mbɨ̄na tǎa vi, pugu pa mǔuŋ vi, ni ŋgwɛ vi, pugu pa puoŋ pi, ni lǐŋ pi pi pimbia, pugu pa pi piŋgɛ, ooŋ, pugu pa chɔmbhi yi, kaŋ minthɛ paʼa a lɔ mbɔ ŋgaŋ younjiŋ a.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Shesheŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi ntiɛŋ wáʼa yi nthɔ njiŋ mu nɛ, nthɛ paʼa a lɔ njōu njiŋ a.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “A yəɨ ŋoŋ shɨna pəɨ ŋa ä ntāʼa nu ŋkrao nda tɔthɨ, paʼa a lɔ mfǔoŋ nchɔchhɔ shhɛ ndīi fɨʼɨ nchuoŋ yi, nɔ yəɨ nu ŋa a fāʼo fɨʼɨ mbɨŋ ŋa mimfɛ a krao nɔ ghɔ mīʼɛŋ nɛ?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Kiɛŋ nɛnnɛ, kaŋ a shi ŋga mbɔ ndɨɨ ŋa a nūʼɔŋ kwonda tɔthɨ ghɔ ki lɔ mīʼɛŋ nda tɔthɨ ghɔ nɛ, shesheŋoŋ gha njəɨ, māʼaŋ vi ni kwə̀ɨŋ,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 nchhu nu ŋa, ‘Ŋoŋ vei ni njɛ̄ ŋkrao nu nda ki lɔ njiʼi mīʼɛŋ.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 “Ki a yəɨ fùoŋ ŋa minthɛ a ghə̄ɨ nu māʼaŋ yichəɨ fùoŋ ni wuŋ ŋkaŋ ghaŋ māʼaŋ nchhɔ̀, yie fùoŋ lɔ fāʼo pi paa wuŋ ŋkaŋ ghaŋ nchhɔ̀, ki a lɔ fǔoŋ nchɔchhɔ shhɛ ndīi ŋa mimfɛ a māʼaŋ vi ni wuŋ ŋkaŋ ghaŋ nchhɔ̀ pighɔ.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ti a nchɔchhɔ njəɨ ŋa mimfɛ paʼa a lɔ māʼaŋ vi, a taoŋ ghaŋ ntaoŋ ŋa pugu ghə̄ɨ mbie vie fùoŋ ŋa, ‘Pigi chwīe nɛiŋ nji ŋa mimfɛ pia fāʼo taʼaŋggi.’
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Wuʼɔ nɛnnɛ, shesheŋoŋ vəɨ nthɛ paʼa a lɔ njōu njiŋ a ki lɔ mīʼaŋ ŋguoŋ nnu pi nthɛ a.
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Khí pwa, ndɔ ghrɨ́ yi nɔ chwīe nu yaoŋ pwa mbhɛ, ɔ pɨnɨ ŋkwəɨ ni ghrɨ́ yi ghɔ pi nɛiŋ?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Nthɛ ŋa mbaʼa a yiʼi nuʼuŋ mfāʼo ghɛ̀rɛ shhɛ, ki nɔ gwí ŋkuʼu maoŋ chwīe yaoŋ pwa. Pi ghà mīʼaŋ khí yɛ ŋa a lɔ nuʼuŋ mfāʼo ghɛ̀rɛ nɛ mīʼaŋ. Ywɛrɛ, ŋoŋ ŋa a fāʼo tə́nə nɛ, â yaʼo!”
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.