Lucas 14
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ACF
1 Yichəɨ Llɛ́ Ji ni mbɔ, Jishɔ ghə̄ɨ nda yichəɨ nthishɨ pa ŋgwa Farashi lɨʼɨ jɨ maoŋ, pa ŋgwa thɔ mbɛʼi vi.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ŋga njəɨ nu, yichəɨ ŋoŋ ŋa a ni mfāʼo ghɨ̌nɔ mikuʼɔ kwò pugu pa mbhɔ chəɨŋ.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Jishɔ pie ni pa ghaŋ yɛʼi ŋgwa ni gɨ́ pugu pa ŋgwa Farashi ŋa, “Gɨ́ piŋ ŋa pi yɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ŋoŋ Llɛ́ Ji ki ŋga?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Paʼa pugu lɔ ŋkhwɛ̄, Jishɔ lɔ̄gɔ ŋgaŋ ghɨ̌nɔ ghɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ yi mieŋ vi kiʼɛ ŋa a ghə̄ɨ.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Nɛnnɛ a chhu ni pugu ŋa, “A yəɨ ŋoŋ shɨna pəɨ ŋa m̈uuŋ vi ki fua yi ŋgū moŋ tiɛŋ ŋkhǐ shishhi, paʼa a lɔ ŋkiʼi nshūu vi shūu mfuʼu Llɛ́ Ji?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Pugu pou khwɛ̀.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Jishɔ jɛ̄ nthɔ nchrā luʼɔ chrà ni pa ghaŋ gɛ̀ pi ndɨɨ ŋa a yəɨ ŋkwaŋ nɔ haʼaŋ pugu chhɔ ntɛrɛ pa lɨʼɨ liɛŋ yəɨ taprɛi nɛ, nchhu nu ni pugu ŋa,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Ndɨɨ ŋa pi gɛ̄ ghɔ lɨʼɨ jɨ láŋ nɛ, kiʼi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ liɛŋ, nthɛ ŋa kəʼɨchəɨ pi gɛ̄ ŋoŋ ŋa a chɨ̄ɨ nchaa ghɔ.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Nnɛ ŋa ŋoŋ ŋa a gɛ̄ vəɨ nɛ shi nthɔ nchhu vɛ ŋa, ‘Fɛ lɨʼɨ yɔ ni ŋoŋ vei!’, kaŋ ɔ shi ŋgə̄ɨ kiʼɛ moŋ shhunoŋ ndɔ̄gɔ ndugwi njiŋ lɨʼɨ.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 “Ndɔ ndɨɨ ŋa pi gɛ̄ ghɔ lɨʼɨ nɛ, ghə̄ɨ nchhɔ nɔ ndugwi njiŋ lɨʼɨ, nɛnnɛ ŋa ndɨɨ ŋa ŋoŋ vɛ ŋa a gɛ̄ ghɔ thɔ nɛ, kəʼɨchəɨ a chhu vɛ ŋa, ‘Taannu a, kuʼɔ nɔ lɨʼɨ liɛŋ’. Nɛnnɛ ɔ shi nchɨɨ ligi ŋguoŋ pa ŋgwa ŋa pəɨ pugu pɔ ŋkuoŋ taprɛi nɛ.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Nthɛ ŋa shesheŋoŋ ŋa a kə̄rə noŋ yi nɛ, pi shi nshwiʼi vi shhɛ. Shesheŋoŋ ŋa a shwiʼi noŋ yi shhɛ nɛ, pi shi ŋkə̄rə vi tɔthɨ.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Jishɔ chhu ni ŋoŋ ghɔ ŋkaa yu ŋa a ni ŋgɛ̄ vi nɛ ŋa, “Ndɨɨ ŋa ɔ pīri ŋkiɛŋ maoŋ jɨ nɛ, kiʼi mɛ̄iŋ pi taannu pɔ, ki lǐŋ pɔ, ki ndaaŋoŋ yɔ, ki taakuo pɔ, mbɔ ghaŋ fàʼo, nthɛ ŋa pugu shi ma ŋgɛ̄ ghɔ ŋkaa pugu nnɛ a pɔ ŋa ɔ kwo fāʼo pe yɔ ni nnu ŋa ɔ ni nchwīe nɛ.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Ndɨɨ ŋa ɔ pīri jɨ nɛ, gɛ̄ pi pa mbou, pa ŋkwíni, pa nchriligi,
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 nnɛ, kaŋ ɔ shi mfāʼo mbɔrɔ nthɛ ŋa mimfɛ paʼa pugu lɔ ma nduʼu vɛ. Minnwi shi nduʼu shiʼi yɔ ndɨɨ ŋa pa ŋgwa shiʼi lɛ ŋkuʼɔ nɛ.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Ndɨɨ ŋa yichəɨ taʼa ŋgaŋ gɛ̀ ŋa a ni nchhɔ ŋkuoŋ taprɛi ni njaʼo yei nnu nɛ, nchhu ni Jishɔ ŋa, “A fɨʼɨ pwatua nɛiŋ ni ŋoŋ ŋa a shi mbɔ ŋgia jɨ moŋ ntuʼɔ fùoŋ Minnwi?”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Jishɔ khwɛ̄ ŋa, “Yichəɨ ŋoŋ ni ma mbīri mmɛ jɨ ŋgɛ̄ ntou ŋgwa.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ndɨɨ jɨ ghɔ ni ŋga ŋkāʼo, a taoŋ muuŋ fàʼa vi ŋa a chhu ni ghaŋ gɛ̀ pi ŋa, ‘Pəɨ thɔ, ŋguoŋ yaoŋ kwo kāʼo!’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Ŋguoŋ yugu ghao jɛ̄ nthɔ njūa shwieshwie. Fǔoŋ yi chhu ni muuŋ fàʼa ghɔ ŋa, ‘Ǹjuoŋ shhɛ, a pie ŋa ŋ̀guʼɔ ŋgə̄ɨ njəɨ, m̀baʼo mbhɔ ŋa a mieŋ a ǹduʼu.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Yichəɨ chhu ji ŋa, ‘Ŋ̀kwo yuoŋ wuŋ fua fāʼa nyìeŋ ŋgə̄ɨ nu lɨʼɨ ywɛʼi vugu, nthɛ yie ghɔ, ǹduoŋ ŋa a līʼɛ fàŋ a.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Vichəɨ chhu ji ŋa, ‘Ŋ̀guʼɔ ŋka laŋlaŋ. Nthɛ yie ghɔ, minthɛ paʼa ǹdɔ nthɔ.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Muuŋ fàʼa ghɔ pɨ̄nɨ nshwei taathɔ vi ni pa nnu pei. Ŋgaŋ nda ghɔ chhu ni muuŋ fàʼa vi ghɔ moŋ pɨgɨtua ŋa, ‘Taoŋ ŋgə̄ɨ moŋ pa laʼa, pugu pa fra, nchhu ni pa ghaŋ pou, pa ŋkwíni, pa nchriligi ŋa pugu thɔ.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 A gha ndara muuŋ fàʼa ghɔ chhu ŋa, ‘Taathɔ, ŋ̀kwo fāʼa ŋkwaŋ haʼaŋ ɔ chhu nɛ, ndɔ shɨna wuʼɔ mbiʼi ni pichəɨ ŋgwa moŋ nda.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Nɛnnɛ, taathɔ pɨnɨ nchhu ghɔ ŋa, ‘Taoŋ ŋgə̄ɨ shɛndaoŋ ntou, pugu pa ndaoŋ mooŋ trǔ, nɨŋɨ ŋa ŋgwa thɔ nii nnɛ ŋa nda a lɨnaoŋ.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ndɔ ǹshwei vəɨ, mbaʼa kaŋ taʼa ŋoŋ ŋa mi ni ŋgɛ̄ vugu nɛ ywɛʼi sheshe yaoŋ jɨ.’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ndwɛ, yú ŋgwa ni nthɔ njōu njiŋ Jishɔ, a kara nchhu ni pugu ŋa,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Ŋ̈oŋ nthɔ njiŋ a ki lɔ mbɨ̄na tǎa vi, pugu pa mǔuŋ vi, ni ŋgwɛ vi, pugu pa puoŋ pi, ni lǐŋ pi pi pimbia, pugu pa pi piŋgɛ, ooŋ, pugu pa chɔmbhi yi, kaŋ minthɛ paʼa a lɔ mbɔ ŋgaŋ younjiŋ a.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Shesheŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi ntiɛŋ wáʼa yi nthɔ njiŋ mu nɛ, nthɛ paʼa a lɔ njōu njiŋ a.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “A yəɨ ŋoŋ shɨna pəɨ ŋa ä ntāʼa nu ŋkrao nda tɔthɨ, paʼa a lɔ mfǔoŋ nchɔchhɔ shhɛ ndīi fɨʼɨ nchuoŋ yi, nɔ yəɨ nu ŋa a fāʼo fɨʼɨ mbɨŋ ŋa mimfɛ a krao nɔ ghɔ mīʼɛŋ nɛ?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Kiɛŋ nɛnnɛ, kaŋ a shi ŋga mbɔ ndɨɨ ŋa a nūʼɔŋ kwonda tɔthɨ ghɔ ki lɔ mīʼɛŋ nda tɔthɨ ghɔ nɛ, shesheŋoŋ gha njəɨ, māʼaŋ vi ni kwə̀ɨŋ,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 nchhu nu ŋa, ‘Ŋoŋ vei ni njɛ̄ ŋkrao nu nda ki lɔ njiʼi mīʼɛŋ.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Ki a yəɨ fùoŋ ŋa minthɛ a ghə̄ɨ nu māʼaŋ yichəɨ fùoŋ ni wuŋ ŋkaŋ ghaŋ māʼaŋ nchhɔ̀, yie fùoŋ lɔ fāʼo pi paa wuŋ ŋkaŋ ghaŋ nchhɔ̀, ki a lɔ fǔoŋ nchɔchhɔ shhɛ ndīi ŋa mimfɛ a māʼaŋ vi ni wuŋ ŋkaŋ ghaŋ nchhɔ̀ pighɔ.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ti a nchɔchhɔ njəɨ ŋa mimfɛ paʼa a lɔ māʼaŋ vi, a taoŋ ghaŋ ntaoŋ ŋa pugu ghə̄ɨ mbie vie fùoŋ ŋa, ‘Pigi chwīe nɛiŋ nji ŋa mimfɛ pia fāʼo taʼaŋggi.’
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Wuʼɔ nɛnnɛ, shesheŋoŋ vəɨ nthɛ paʼa a lɔ njōu njiŋ a ki lɔ mīʼaŋ ŋguoŋ nnu pi nthɛ a.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Khí pwa, ndɔ ghrɨ́ yi nɔ chwīe nu yaoŋ pwa mbhɛ, ɔ pɨnɨ ŋkwəɨ ni ghrɨ́ yi ghɔ pi nɛiŋ?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Nthɛ ŋa mbaʼa a yiʼi nuʼuŋ mfāʼo ghɛ̀rɛ shhɛ, ki nɔ gwí ŋkuʼu maoŋ chwīe yaoŋ pwa. Pi ghà mīʼaŋ khí yɛ ŋa a lɔ nuʼuŋ mfāʼo ghɛ̀rɛ nɛ mīʼaŋ. Ywɛrɛ, ŋoŋ ŋa a fāʼo tə́nə nɛ, â yaʼo!”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.