Atos 16

Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Pɔɔ ghə̄ɨ Debi pugu Lishtra, njəɨ yichəɨ ŋgaŋ younjiŋ Jishɔ fɔ, ligi yi pɔ Timoti. Mǔuŋ Timoti ni mbɔ ŋoŋ Juu, mbɔ ŋgaŋ piŋ ŋkaa yu, ndɔ tǎa vi pɔ pi ŋoŋ Gri.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Pa ghaŋ piŋ ŋa pugu ni mbɔ Lishtra pugu Ikoniuŋ nɛ, ni nchrā pa nnu shiʼi nthɛ vi.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔɔ ni ntāʼa nu ŋa pugu Timoti ghə̄ɨ kaʼa, nthɛ yie ghɔ, a niʼiŋ vi ŋgunu mbrɛi. A ni nchwīe nnɛ nthɛ ŋa ŋguoŋ pa ŋgwa Juu ŋa pugu ni mbɔ moŋ lɨʼɨ pighɔ nɛ ni nji ŋa tǎa Timoti pɔ pi ŋoŋ Gri.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nɔ haʼaŋ pugu ni nyīeŋ nu moŋ pa laʼataoŋ pighɔ nɛ, pugu shwei pa ghaŋ piŋ ni pa nthi ŋa pa ghaŋ ntaoŋ Jishɔ pugu pa thishɨ Jerushalɛiŋ ni ndɔ̄gɔ nɛ, nchhu ni pugu ŋa pugu wɛ̄iŋ nthi pighɔ a pwa.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nnɛ, pa chɔshi pighɔ ni ntɨnɨ nu moŋ piŋ, fɨʼɨ ghaŋ piŋ pigi nu sheshe llɛ́.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Pugu nyīeŋ ntɔgɔ krao ŋgei Fragia pugu Galashia nthɛ ŋa Jijwɛ Minnwi ni ŋkwo lāa ni pugu ŋa kiʼi pugu chīi chrà Minnwi Eshia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Pugu ni ŋga nchəɨŋ Mishia, ntāʼa nu ŋgə̄ɨ Bitinia, ndɔ paʼa Jijwɛ Jishɔ lɔ mbiŋ ni pugu.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Nnɛ, pugu tiri moŋ Mishia ŋgə̄ɨ Troa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Pɔɔ ni njəɨ nnu ni tuʼu ghɔ, a ni njəɨ ŋoŋ Mashedonia tithi nthɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa, “Shāʼa Mashedonia ŋgɛ̄rɛ vigi!”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Wuʼɔ nɔ haʼaŋ Pɔɔ ni nuʼuŋ njəɨ nnu yei nɛ, pigi pīri noŋ yigi nɔ llɔ nu ŋgə̄ɨ Mashedonia nthɛ ŋa pigi ni njəɨ ŋa Minnwi gɛ̄ vigi ŋa pigi chīi ŋkɨ̀nɨ pwa pishaʼakhɔ ni pa ŋgwa lɨʼɨ ghɔ.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Pigi shāʼa moŋ pie llɔ Troa ntuŋ ntaoŋ Shomatrashe, mbhi gha ndaŋ pigi ghə̄ɨ Neapoli.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Llɔ fɔ, pigi ghə̄ɨ Filipai mbɔ mmɛ laʼataoŋ ŋaʼaŋŋaʼaŋ moŋ krao ŋgei Mashedonia mbɔ lɨʼɨ ŋa ntou ŋgwa Roma ni nchhɔ nu nɛ. Pigi ni ndaʼa fɔ nɔ ntou llɛmbhi.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 A gha mbɔ llɛ́ ji, pigi taoŋ moŋ tri laʼa ŋgə̄ɨ ŋkɨŋ nɨnəɨ, mbɔ lɨʼɨ ŋa pigi ni mbīʼi ŋa ŋgwa Juu ghà ŋkɨrɨ fɔ nɔ luoŋ nu Minnwi nɛ. Pigi ni nchɔchhɔ shhɛ nchrā ni pa piŋgɛ ŋa pugu ni ŋkɨrɨ fɔ nɛ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Taʼa ŋoŋ ŋa a ni njaʼo vigi nɛ ni mbɔ Lidia llɔ Tiatira, mbɔ ŋgaŋ fīni pa ndhwí tɨnɨnchuoŋ mbɔ miŋgwɛ ŋa a ni nthɔ ŋgaʼo Minnwi. Taathɔ ŋaʼaŋ njùʼɔ yi ŋa a tigi thɔ yi ni nnu ŋa Pɔɔ ni nthɔ nchhu nu nɛ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 A ni ŋga ŋkwe ŋkhǐ, pugu pa mbaanda yi, ŋgɛ̄ vigi, nchhu nu ŋa, “Pəɨ thɔ ndaʼa nda mu nɔ haʼaŋ pəɨ nja njəɨ ŋa ǹja mbiŋ Taathɔ shini.” Nthɔ ndɨ̄gəɨ vigi ti pigi piŋ ŋa pigi pugu ghə̄ɨ.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 A ni mbɔ llɛ́ chəɨ pigi gha ŋgə̄ɨ nu nɔ lɨʼɨ luoŋ Minnwi, mbāoŋ pigi pa muuŋ miŋgwɛ chəɨ mbɔ ŋkǔna ŋa a ni mfāʼo jijwɛ pɨphɨ, jijwɛ pɨphɨ ghɔ ni nthɔ nchwīe a yəɨ pa nnu ŋa a shi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ. Ŋgwa pɛ ŋa pugu ni mfāʼo vi nɛ ni nthɔ mfāʼo ntou mbɨŋ nthɛ ŋa a ni nthɔ njəɨ pa nnu nchhu nu.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 A yōu njiŋ yigi pa Pɔɔ mbaʼo ŋgòu, nchhu nu ŋa, “Ŋgwa pei ya mbɔ pi puoŋ fàʼa Minnwi ŋa a Chaapifuoŋ nɛ! Pugu thɔ nchīi nu ni pəɨ ŋkwaŋ haʼaŋ mimfɛ pəɨ kie ndūgu nɛ.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 A ni nchwīe nɛnnɛ nɔ ntou llɛ́ ti Pɔɔ pɨgɨtua, ŋkara nchhu ni jijwɛ pɨphɨ ghɔ ŋa, “M̀fɛ gɨ́ vɛ moŋ ligi Jishɔ Krishto ŋa ɔ taoŋ mbɨŋ yu!” A wuʼɔ ntaoŋ pi chomilaoŋ ghɔ.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ŋgwa pɛ ŋa pugu ni mfāʼo ŋkǔna ghɔ nɛ, ni ŋga njəɨ ŋa mbaʼa pugu nuʼuŋ mfāʼo shéi llɔ mbhɔ ŋkǔna ghɔ nɛ, pugu wɛ̄iŋ Pɔɔ pugu Shaila, ŋgə̄ɨ ni pugu moŋ taŋ shhɨ pa kúŋ,
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 ŋga nthɔ ni pugu shhɨ pa mɛmmɛ ŋgwa ghaŋ shaʼa sháʼa, nchhu ŋa, “Ŋgwa pei pɔ pi ŋgwa Juu, nchhɔ nthɔ nu ni mintantara moŋ laʼa pia.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Pugu thɔ ntɨgɨ pa nùʼɔŋ ŋa a lɔ ŋkāʼo ŋa pia piŋ ki nchwīe nthɛ ŋa pia pɔ pi ŋgwa Roma.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Yú ŋgwa pighɔ fɔ nɛ chīri pugu pugu nii nu ligi Pɔɔ pugu Shaila. Pa ghaŋ shaʼa sháʼa pighɔ shāa ndhwí Pɔɔ pugu Shaila mfɛ gɨ́ ŋa pi wie vugu.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Pi ni ŋgwie vugu ŋkiɛŋ yie ghɔ, māʼaŋ vugu chə́ɨŋ, mfɛ gɨ́ ni ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ ŋa a kɛ̄ʼi vugu shishiʼi.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ gha njaʼo gɨ́ yei, niʼiŋ vugu moŋ ŋkiɛŋ chə́ɨŋ tɨtɨnɨ, mfɨ̄nɨ kwò muŋu ni kipaʼo.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 A ni ŋga mbɔ moŋ ntuŋ mbhi, Pɔɔ pugu Shaila luoŋ Minnwi njrāo ŋkhǐ pa ghaŋ chə́ɨŋ ywɛrɛ nu.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Shhɛ wīʼi nchɨʼɨ, ti kwonda chə́ɨŋ ghɔ chɨ̄ʼɨ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, ŋguoŋ chonda chuʼɔ, ŋguoŋ chɛiŋ kɨ̄gɛi mbɨŋ ŋguoŋ ghaŋ chə́ɨŋ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ ghɔ gha ndɔllɔ njəɨ ŋa cho chə́ɨŋ yi wo, nshūa kafa yi ntāʼa nu njwi nōoŋ yi, ŋgɛ̄ nu ŋa ghaŋ chə́ɨŋ kwo taoŋ ntei.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pɔɔ paʼo ŋgòu ni ŋguoŋ ŋggì yi ŋa, “Kiʼi njwi noŋ yɔ, pigi pɔ hɛiŋ ghao.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ ghɔ mɛ̄iŋ ŋa pi thɔ ni laŋ, ntei nii moŋ chə́ɨŋ ghɔ, ŋgrū nu, ŋgū nɔ kwò Pɔɔ pugu Shaila,
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 mfuʼu vugu ntaoŋ nɔ mbhi nchhu ŋa, “Pa masha mi shi nchwīe pi nɛiŋ ndūgu?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Pugu khwɛ̄ ŋa, “Piŋ Jishɔ Taathɔ, kaŋ ɔ shi ndūgu, pəɨ pa mbaanda yɔ.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Pugu shwei chrà Taathɔ ghɔ pugu pa ŋgwa ŋa pugu ni mbɔ nda yu nɛ.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ ni tuʼu ghɔ, a lɔ̄gɔ vugu ŋgə̄ɨ nshɨ̄gao fɨ́ yugu. Ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ ghɔ pugu pa ndaaŋoŋ yi kwe ŋkhǐ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ŋkɛ̄ʼi chə́ɨŋ ghɔ lɔ̄gɔ Pɔɔ pugu Shaila ŋkuʼɔ nɔ nda yu mfɛ maoŋ pugu jɨ. Ŋoŋ ghɔ fāʼo pwatua pugu pa ndaaŋoŋ yi nthɛ ŋa pugu piŋ Minnwi.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Mbhi ni ŋga ndaŋ, pa ghaŋ shaʼa sháʼa taoŋ pa brushi, nchhu nu ŋa, “P̂əɨ chuʼɔ ŋgwa pɛ pugu ghə̄ɨ!”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ŋgaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ pɨnɨ, nchhu ni Pɔɔ ŋa, “Pa ghaŋ shaʼa sháʼa māʼaŋ ŋkɨ̀nɨ ŋa pi chuʼɔ vəɨ, pəɨ ghə̄ɨ nɛ ni vəɨ shiʼi.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ndɔ Pɔɔ khwɛ̄ ŋa, “Pugu wie vigi shɨna ŋgwa, ndɔ niʼiŋ vigi chə́ɨŋ ki lɔ naa nshaʼa vigi yaʼa pigi lɔ mbɔ pi ŋgwa Roma. Ti ndwɛ pugu tāʼa nu mfuʼu vigi pi njiŋnjiŋ? Ŋga! Pugu thɔ ni noŋ yugu mfuʼu vigi.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Pa brushi pɨnɨ māʼaŋ ŋkɨ̀nɨ ghɔ ni ghaŋ shaʼa sháʼa pighɔ. Pugu gha njaʼo ŋa Pɔɔ pugu Shaila ni mbɔ pi ŋgwa Roma, mbɔgɔ a ghaʼa.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nɛnnɛ pugu thɔ mbiŋ fàŋ ni pugu. Mfuʼu vugu moŋ chə́ɨŋ, nchhu ŋa pugu taoŋ ni vugu moŋ laʼa.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Nnɛ pugu taoŋ moŋ chə́ɨŋ, ŋgə̄ɨ nda Lidia. Ŋga ŋgə̄ɨ fɔ, mbāoŋ pugu pa ghaŋ piŋ, māʼaŋ ghrɨ́ yugu ŋgə̄ɨ kiʼɛ ni vugu.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.