Atos 12

Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Moŋ pɨɨ ndɨɨ ghɔ, fùoŋ Hɛrɔ jɛ̄ nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pichəɨ ghaŋ chɔshi.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 A ni njwi Jɛiŋ, mbɔ ndǐŋ Jouŋ, ni kafa.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ni ŋga njəɨ ŋa nnu ghɔ pwa ŋgwa Juu, a ghə̄ɨ ŋgwɛ̄iŋ Pita ŋkaa yu. Yei ni mbɔ moŋ ndɨɨ jɨ Jɨ Brɛi ki Kuʼɔ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 A ni ŋga ŋgwɛ̄iŋ vi, niʼiŋ chə́ɨŋ, mfɛ vi fɔ ni khwɛ kwíe pa khwɛ shoogɛ ŋa pugu thɔ ŋkɛ̄ʼi vi. Hɛrɔ ni ŋkāʼa nu nɔ shaʼa nu vi shhɛnte ndɨɨ ŋa Jɨ Lli Njiʼa tɔgɔ nɛ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Nnɛ, pi ni niʼiŋ Pita chə́ɨŋ, chɔshi luoŋ Minnwi ki jwɛ mfɛ nu ghɔ.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 A gha mbɔ ni tuʼu yɛ ŋa Hɛrɔ ni mbɔ nɔ fuʼu nu vi nɛ, Pita ni nūaŋ shɨna paa shoogɛ, pi krao vi ni paa chɛiŋ, pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ thi choŋkaʼa chə́ɨŋ nthɔ ŋkɛ̄ʼi nu.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Ŋga njəɨ nu, ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ nōoŋ noŋ yi moŋ chə́ɨŋ ghɔ, líʼɛ thɛ moŋ njiɛŋ chə́ɨŋ ghɔ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi kwaʼa Pita nɔ mbru yi, mbɨʼɨ vi tɔthɨ nchhu ghɔ ŋa, “Kɔnɔ ndɔllɔ!” Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ pa chɛiŋ pighɔ taoŋ nɔ mbhɔ Pita.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Nnɛ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Krao ŋkandaŋ yɔ, ŋgwɛ tra yɔ.” Pita chwīe nnɛ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi pɨnɨ nchhu ŋa, “Māʼaŋ mmɛ ndhwí yɔ nthɔ pɔgɔ ghə̄ɨ.”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pita lɔllɔ ntaoŋ njōu njiŋ yi, a shini ndɔ nji ŋa nnu ŋa ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni nchwīe nu nɛ ni mbɔ pi ŋkiɛŋ nnu, a ni ŋgɛ̄ ŋa a thɔ njəɨ pi nnu.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Pugu ni ŋga ntaoŋ ti mfərə fǔoŋ ŋgaŋ kɛ̄ʼi lɨʼɨ pugu mbra yi, ŋgə̄ɨ nchə́ɨŋ choŋkaʼa tɨ́nɨ ŋa a ni nii moŋ laʼa nɛ, choŋkaʼa ghɔ chuʼɔ ni nōoŋ yi. Pugu taoŋ nyīeŋ shwiʼi nu shɛndaoŋ chəɨ, ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ mieŋ vi.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Lɨna Pita kwəɨ kiʼɛ a chhu ni noŋ yi ŋa, “Ndwɛ, ǹji shini ŋa Taathɔ taoŋ ŋgaŋ ntaoŋ yi ŋa a thɔ ŋkwe a mbhɔ Hɛrɔ pugu pa ŋguoŋ nnu pɛ ŋa ŋguoŋ ŋgwa Juu ni mbīʼi nu ŋa a shi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Thɔ yi ni ŋga nja nshie ni nnu yɛ ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ yu nɛ, a ghə̄ɨ laʼa Meri mǔuŋ Jouŋ Maaku, lɨʼɨ ŋa ntou ŋgwa ni ŋkɨrɨ nchhɔ nduoŋ Minnwi nɛ.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 A ni ŋkwēi chonda ŋkaʼa mbhi, muuŋ fàʼa nda ghɔ mbɔ Rɔda thɔ lɨʼɨ chuʼɔ.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Ŋga njaʼo a pɔ ŋggì Pita, a fāʼo ntou pwatua ki lɔ nuʼuŋ nchuʼɔ choŋkaʼa, ntei mbɨnɨ nda, nshwei ŋgwa ŋa Pita thi nɛ mbhi.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Pugu chhu ghɔ ŋa, “Ɔ ya mbɔ pi lɨ̀lɨŋ.” A tīi ŋa nnu ŋa a chhu nu nɛ yie ghɔ, pugu chhu kiʼɛ ŋa, “Kaŋ a pɔ pi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ŋa a ghà ŋkɛ̄ʼi vi nɛ.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Ndɔ Pita wuʼɔ nchhɔ ŋkwēi kwēi, pugu gha nchuʼɔ njəɨ a pɔ ju nɛ, pugu ghrāo pɨphɨ.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 A nōoŋ ni mbhɔ yi ŋa p̂ugu lɛrɛ laŋ, mfɨ̄ʼɨ ni pugu ŋkwaŋ haʼaŋ Taathɔ mfuʼu vi moŋ chə́ɨŋ nɛ, ndɔ nchhu ni pugu ŋa, “Pəɨ shwei Jɛiŋ pugu pa pichəɨ ghaŋ piŋ ni nnu pei.” A lɔllɔ kiʼɛ ŋga ntaoŋ mbhi ŋgə̄ɨ lɨʼɨ nduoŋ.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Mbhi ni ŋga ndaŋ, thɔ ŋguoŋ ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ vuʼu ni nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ Pita nɛ.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Hɛrɔ fɛ gɨ́ ŋa pi taʼa vi, ndɔ pi tāʼa vi kie. Nthɛ yie ghɔ, a tou pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ pighɔ, mfɛ gɨ́ ŋa pi jwi vugu. Nnɛ Hɛrɔ ghɔ lɔllɔ Judia ŋgə̄ɨ ndaʼa Kaisharia nɔ yichəɨ fɨʼɨ ndɨɨ.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Hɛrɔ ni mfāʼo pɨgɨtua mbɨŋ pa ghaŋ Tairɛ pugu Shidoŋ. Ŋgwa pei chrà ntaoŋ ni taʼaŋggi ŋa pugu ghə̄ɨ njəɨ Hɛrɔ, mfǔoŋ ŋgə̄ɨ ndɨ̄gəɨ Blashitu mbɔ taʼa mmɛŋoŋ shɨna pa ŋgwa ŋa pugu ni nthɔ ndɨna nu ni ntuʼɔ nɛ ŋa a ghɛ̄rɛ vugu. Nɛnnɛ pugu ghə̄ɨ mbara Hɛrɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa pugu pugu lūgwi nthɛ ŋa laʼa yugu ghà mfāʼo maoŋ pi llɔ laʼataoŋ fùoŋ Hɛrɔ.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 A ni ŋga mbɔ llɛ́ ŋa pi ni ntigi ŋa pugu pugu paoŋ nɛ, Hɛrɔ māʼaŋ pɨ̀rɨ yi, nchhɔ ŋkuoŋ faaŋ yi, mfɛ chrà ni ŋgwa.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Ŋgwa paʼo ŋgòu ŋa, “A lɔ njiʼi mbɔ pi ŋggì ŋoŋmishua, a pɔ pi ŋggì nnwi!”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ wie vi a gū shhɛ nthɛ ŋa a shini ndɔ mfɛ ndighaʼo ni Minnwi. Pa ŋgɨŋgɨɨ ni ŋkru vi, a khu.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ndɔ chrà Minnwi nyīeŋ mbīgi ŋgə̄ɨ nu shhɨ ŋgwa piŋ mbīgi nu.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Banaba pugu Shɔɔ ni ŋga mīʼɛŋ fàʼa yugu, ndɔ̄gɔ Jouŋ Maaku pugu pugu pɨ̄nɨ llɔ Jerushalɛiŋ.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.