Atos 12
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ARC
1 Moŋ pɨɨ ndɨɨ ghɔ, fùoŋ Hɛrɔ jɛ̄ nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pichəɨ ghaŋ chɔshi.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja para os maltratar;
2 A ni njwi Jɛiŋ, mbɔ ndǐŋ Jouŋ, ni kafa.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Ni ŋga njəɨ ŋa nnu ghɔ pwa ŋgwa Juu, a ghə̄ɨ ŋgwɛ̄iŋ Pita ŋkaa yu. Yei ni mbɔ moŋ ndɨɨ jɨ Jɨ Brɛi ki Kuʼɔ.
3 E, vendo que isso agradara aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. E eram os dias dos asmos.
4 A ni ŋga ŋgwɛ̄iŋ vi, niʼiŋ chə́ɨŋ, mfɛ vi fɔ ni khwɛ kwíe pa khwɛ shoogɛ ŋa pugu thɔ ŋkɛ̄ʼi vi. Hɛrɔ ni ŋkāʼa nu nɔ shaʼa nu vi shhɛnte ndɨɨ ŋa Jɨ Lli Njiʼa tɔgɔ nɛ.
4 E, havendo-o prendido, o encerrou na prisão, entregando- o a quatro quaternos de soldados, para que o guardassem, querendo apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Nnɛ, pi ni niʼiŋ Pita chə́ɨŋ, chɔshi luoŋ Minnwi ki jwɛ mfɛ nu ghɔ.
5 Pedro, pois, era guardado na prisão; mas a igreja fazia contínua oração por ele a Deus.
6 A gha mbɔ ni tuʼu yɛ ŋa Hɛrɔ ni mbɔ nɔ fuʼu nu vi nɛ, Pita ni nūaŋ shɨna paa shoogɛ, pi krao vi ni paa chɛiŋ, pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ thi choŋkaʼa chə́ɨŋ nthɔ ŋkɛ̄ʼi nu.
6 E, quando Herodes estava para o fazer comparecer, nessa mesma noite, estava Pedro dormindo entre dois soldados, ligado com duas cadeias, e os guardas diante da porta guardavam a prisão.
7 Ŋga njəɨ nu, ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ nōoŋ noŋ yi moŋ chə́ɨŋ ghɔ, líʼɛ thɛ moŋ njiɛŋ chə́ɨŋ ghɔ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi kwaʼa Pita nɔ mbru yi, mbɨʼɨ vi tɔthɨ nchhu ghɔ ŋa, “Kɔnɔ ndɔllɔ!” Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ pa chɛiŋ pighɔ taoŋ nɔ mbhɔ Pita.
7 E eis que sobreveio o anjo do Senhor, e resplandeceu uma luz na prisão; e, tocando a Pedro no lado, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Nnɛ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Krao ŋkandaŋ yɔ, ŋgwɛ tra yɔ.” Pita chwīe nnɛ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi pɨnɨ nchhu ŋa, “Māʼaŋ mmɛ ndhwí yɔ nthɔ pɔgɔ ghə̄ɨ.”
8 E disse-lhe o anjo: Cinge-te e ata as tuas sandálias. E ele o fez assim. Disse-lhe mais: Lança às costas a tua capa e segue-me.
9 Pita lɔllɔ ntaoŋ njōu njiŋ yi, a shini ndɔ nji ŋa nnu ŋa ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni nchwīe nu nɛ ni mbɔ pi ŋkiɛŋ nnu, a ni ŋgɛ̄ ŋa a thɔ njəɨ pi nnu.
9 E, saindo, o seguia. E não sabia que era real o que estava sendo feito pelo anjo, mas cuidava que via alguma visão.
10 Pugu ni ŋga ntaoŋ ti mfərə fǔoŋ ŋgaŋ kɛ̄ʼi lɨʼɨ pugu mbra yi, ŋgə̄ɨ nchə́ɨŋ choŋkaʼa tɨ́nɨ ŋa a ni nii moŋ laʼa nɛ, choŋkaʼa ghɔ chuʼɔ ni nōoŋ yi. Pugu taoŋ nyīeŋ shwiʼi nu shɛndaoŋ chəɨ, ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ mieŋ vi.
10 E, quando passaram a primeira e a segunda guarda, chegaram à porta de ferro que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e, tendo saído, percorreram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Lɨna Pita kwəɨ kiʼɛ a chhu ni noŋ yi ŋa, “Ndwɛ, ǹji shini ŋa Taathɔ taoŋ ŋgaŋ ntaoŋ yi ŋa a thɔ ŋkwe a mbhɔ Hɛrɔ pugu pa ŋguoŋ nnu pɛ ŋa ŋguoŋ ŋgwa Juu ni mbīʼi nu ŋa a shi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ.”
11 E Pedro, tornando a si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que o povo dos judeus esperava.
12 Thɔ yi ni ŋga nja nshie ni nnu yɛ ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ yu nɛ, a ghə̄ɨ laʼa Meri mǔuŋ Jouŋ Maaku, lɨʼɨ ŋa ntou ŋgwa ni ŋkɨrɨ nchhɔ nduoŋ Minnwi nɛ.
12 E, considerando ele nisso, foi à casa de Maria, mãe de João, que tinha por sobrenome Marcos, onde muitos estavam reunidos e oravam.
13 A ni ŋkwēi chonda ŋkaʼa mbhi, muuŋ fàʼa nda ghɔ mbɔ Rɔda thɔ lɨʼɨ chuʼɔ.
13 E, batendo Pedro à porta do pátio, uma menina chamada Rode saiu a escutar.
14 Ŋga njaʼo a pɔ ŋggì Pita, a fāʼo ntou pwatua ki lɔ nuʼuŋ nchuʼɔ choŋkaʼa, ntei mbɨnɨ nda, nshwei ŋgwa ŋa Pita thi nɛ mbhi.
14 E, conhecendo a voz de Pedro, de alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava à porta.
15 Pugu chhu ghɔ ŋa, “Ɔ ya mbɔ pi lɨ̀lɨŋ.” A tīi ŋa nnu ŋa a chhu nu nɛ yie ghɔ, pugu chhu kiʼɛ ŋa, “Kaŋ a pɔ pi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ŋa a ghà ŋkɛ̄ʼi vi nɛ.”
15 E disseram-lhe: Estás fora de ti. Mas ela afirmava que assim era. E diziam: É o seu anjo.
16 Ndɔ Pita wuʼɔ nchhɔ ŋkwēi kwēi, pugu gha nchuʼɔ njəɨ a pɔ ju nɛ, pugu ghrāo pɨphɨ.
16 Mas Pedro perseverava em bater, e, quando abriram, viram-no e se espantaram.
17 A nōoŋ ni mbhɔ yi ŋa p̂ugu lɛrɛ laŋ, mfɨ̄ʼɨ ni pugu ŋkwaŋ haʼaŋ Taathɔ mfuʼu vi moŋ chə́ɨŋ nɛ, ndɔ nchhu ni pugu ŋa, “Pəɨ shwei Jɛiŋ pugu pa pichəɨ ghaŋ piŋ ni nnu pei.” A lɔllɔ kiʼɛ ŋga ntaoŋ mbhi ŋgə̄ɨ lɨʼɨ nduoŋ.
17 E, acenando-lhes ele com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 Mbhi ni ŋga ndaŋ, thɔ ŋguoŋ ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ vuʼu ni nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ Pita nɛ.
18 E, sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que seria feito de Pedro.
19 Hɛrɔ fɛ gɨ́ ŋa pi taʼa vi, ndɔ pi tāʼa vi kie. Nthɛ yie ghɔ, a tou pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ pighɔ, mfɛ gɨ́ ŋa pi jwi vugu. Nnɛ Hɛrɔ ghɔ lɔllɔ Judia ŋgə̄ɨ ndaʼa Kaisharia nɔ yichəɨ fɨʼɨ ndɨɨ.
19 E, quando Herodes o procurou e o não achou, feita inquirição aos guardas, mandou-os justiçar. E, partindo da Judeia para Cesareia, ficou ali.
20 Hɛrɔ ni mfāʼo pɨgɨtua mbɨŋ pa ghaŋ Tairɛ pugu Shidoŋ. Ŋgwa pei chrà ntaoŋ ni taʼaŋggi ŋa pugu ghə̄ɨ njəɨ Hɛrɔ, mfǔoŋ ŋgə̄ɨ ndɨ̄gəɨ Blashitu mbɔ taʼa mmɛŋoŋ shɨna pa ŋgwa ŋa pugu ni nthɔ ndɨna nu ni ntuʼɔ nɛ ŋa a ghɛ̄rɛ vugu. Nɛnnɛ pugu ghə̄ɨ mbara Hɛrɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa pugu pugu lūgwi nthɛ ŋa laʼa yugu ghà mfāʼo maoŋ pi llɔ laʼataoŋ fùoŋ Hɛrɔ.
20 E ele estava irritado com os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, que era o camarista do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 A ni ŋga mbɔ llɛ́ ŋa pi ni ntigi ŋa pugu pugu paoŋ nɛ, Hɛrɔ māʼaŋ pɨ̀rɨ yi, nchhɔ ŋkuoŋ faaŋ yi, mfɛ chrà ni ŋgwa.
21 E, num dia designado, vestindo Herodes as vestes reais, estava assentado no tribunal e lhes dirigiu a palavra.
22 Ŋgwa paʼo ŋgòu ŋa, “A lɔ njiʼi mbɔ pi ŋggì ŋoŋmishua, a pɔ pi ŋggì nnwi!”
22 E o povo exclamava: Voz de Deus, e não de homem!
23 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ wie vi a gū shhɛ nthɛ ŋa a shini ndɔ mfɛ ndighaʼo ni Minnwi. Pa ŋgɨŋgɨɨ ni ŋkru vi, a khu.
23 No mesmo instante, feriu-o o anjo do Senhor, porque não deu glória a Deus; e, comido de bichos, expirou.
24 Ndɔ chrà Minnwi nyīeŋ mbīgi ŋgə̄ɨ nu shhɨ ŋgwa piŋ mbīgi nu.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Banaba pugu Shɔɔ ni ŋga mīʼɛŋ fàʼa yugu, ndɔ̄gɔ Jouŋ Maaku pugu pugu pɨ̄nɨ llɔ Jerushalɛiŋ.
25 E Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, que tinha por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.