Atos 12
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NVI
1 Moŋ pɨɨ ndɨɨ ghɔ, fùoŋ Hɛrɔ jɛ̄ nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pichəɨ ghaŋ chɔshi.
1 Nessa ocasião, o rei Herodes prendeu alguns que pertenciam à igreja, com a intenção de maltratá-los,
2 A ni njwi Jɛiŋ, mbɔ ndǐŋ Jouŋ, ni kafa.
2 e mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Ni ŋga njəɨ ŋa nnu ghɔ pwa ŋgwa Juu, a ghə̄ɨ ŋgwɛ̄iŋ Pita ŋkaa yu. Yei ni mbɔ moŋ ndɨɨ jɨ Jɨ Brɛi ki Kuʼɔ.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, prosseguiu, prendendo também Pedro, durante a festa dos pães sem fermento.
4 A ni ŋga ŋgwɛ̄iŋ vi, niʼiŋ chə́ɨŋ, mfɛ vi fɔ ni khwɛ kwíe pa khwɛ shoogɛ ŋa pugu thɔ ŋkɛ̄ʼi vi. Hɛrɔ ni ŋkāʼa nu nɔ shaʼa nu vi shhɛnte ndɨɨ ŋa Jɨ Lli Njiʼa tɔgɔ nɛ.
4 Tendo-o prendido, lançou-o no cárcere, entregando-o para ser guardado por quatro escoltas de quatro soldados cada uma. Herodes pretendia submetê-lo a julgamento público depois da Páscoa.
5 Nnɛ, pi ni niʼiŋ Pita chə́ɨŋ, chɔshi luoŋ Minnwi ki jwɛ mfɛ nu ghɔ.
5 Pedro, então, ficou detido na prisão, mas a igreja orava intensamente a Deus por ele.
6 A gha mbɔ ni tuʼu yɛ ŋa Hɛrɔ ni mbɔ nɔ fuʼu nu vi nɛ, Pita ni nūaŋ shɨna paa shoogɛ, pi krao vi ni paa chɛiŋ, pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ thi choŋkaʼa chə́ɨŋ nthɔ ŋkɛ̄ʼi nu.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes iria submetê-lo a julgamento, Pedro estava dormindo entre dois soldados, preso com duas algemas, e sentinelas montavam guarda à entrada do cárcere.
7 Ŋga njəɨ nu, ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ nōoŋ noŋ yi moŋ chə́ɨŋ ghɔ, líʼɛ thɛ moŋ njiɛŋ chə́ɨŋ ghɔ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi kwaʼa Pita nɔ mbru yi, mbɨʼɨ vi tɔthɨ nchhu ghɔ ŋa, “Kɔnɔ ndɔllɔ!” Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ pa chɛiŋ pighɔ taoŋ nɔ mbhɔ Pita.
7 Repentinamente apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou na cela. Ele tocou no lado de Pedro e o acordou. "Depressa, levante-se! ", disse ele. Então as algemas caíram dos punhos de Pedro.
8 Nnɛ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Krao ŋkandaŋ yɔ, ŋgwɛ tra yɔ.” Pita chwīe nnɛ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi pɨnɨ nchhu ŋa, “Māʼaŋ mmɛ ndhwí yɔ nthɔ pɔgɔ ghə̄ɨ.”
8 O anjo lhe disse: "Vista-se e calce as sandálias". E Pedro assim fez. Disse-lhe ainda o anjo: "Ponha a capa e siga-me".
9 Pita lɔllɔ ntaoŋ njōu njiŋ yi, a shini ndɔ nji ŋa nnu ŋa ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni nchwīe nu nɛ ni mbɔ pi ŋkiɛŋ nnu, a ni ŋgɛ̄ ŋa a thɔ njəɨ pi nnu.
9 E, saindo, Pedro o seguiu, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; tudo lhe parecia uma visão.
10 Pugu ni ŋga ntaoŋ ti mfərə fǔoŋ ŋgaŋ kɛ̄ʼi lɨʼɨ pugu mbra yi, ŋgə̄ɨ nchə́ɨŋ choŋkaʼa tɨ́nɨ ŋa a ni nii moŋ laʼa nɛ, choŋkaʼa ghɔ chuʼɔ ni nōoŋ yi. Pugu taoŋ nyīeŋ shwiʼi nu shɛndaoŋ chəɨ, ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ mieŋ vi.
10 Passaram a primeira e a segunda guarda, e chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade. Este se abriu por si mesmo para eles, e passaram. Tendo saído, caminharam ao longo de uma rua, e de repente, o anjo o deixou.
11 Lɨna Pita kwəɨ kiʼɛ a chhu ni noŋ yi ŋa, “Ndwɛ, ǹji shini ŋa Taathɔ taoŋ ŋgaŋ ntaoŋ yi ŋa a thɔ ŋkwe a mbhɔ Hɛrɔ pugu pa ŋguoŋ nnu pɛ ŋa ŋguoŋ ŋgwa Juu ni mbīʼi nu ŋa a shi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ.”
11 Então Pedro caiu em si e disse: "Agora sei, sem nenhuma dúvida, que o Senhor enviou o seu anjo e me libertou das mãos de Herodes e de tudo o que o povo judeu esperava".
12 Thɔ yi ni ŋga nja nshie ni nnu yɛ ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ yu nɛ, a ghə̄ɨ laʼa Meri mǔuŋ Jouŋ Maaku, lɨʼɨ ŋa ntou ŋgwa ni ŋkɨrɨ nchhɔ nduoŋ Minnwi nɛ.
12 Percebendo isso, ele se dirigiu à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muita gente se havia reunido e estava orando.
13 A ni ŋkwēi chonda ŋkaʼa mbhi, muuŋ fàʼa nda ghɔ mbɔ Rɔda thɔ lɨʼɨ chuʼɔ.
13 Pedro bateu à porta do alpendre, e uma serva chamada Rode veio atender.
14 Ŋga njaʼo a pɔ ŋggì Pita, a fāʼo ntou pwatua ki lɔ nuʼuŋ nchuʼɔ choŋkaʼa, ntei mbɨnɨ nda, nshwei ŋgwa ŋa Pita thi nɛ mbhi.
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, tomada de alegria, ela correu de volta, sem abrir a porta, e exclamou: "Pedro está à porta! "
15 Pugu chhu ghɔ ŋa, “Ɔ ya mbɔ pi lɨ̀lɨŋ.” A tīi ŋa nnu ŋa a chhu nu nɛ yie ghɔ, pugu chhu kiʼɛ ŋa, “Kaŋ a pɔ pi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ŋa a ghà ŋkɛ̄ʼi vi nɛ.”
15 Eles porém lhe disseram: "Você está fora de si! " Insistindo ela em afirmar que era Pedro, disseram-lhe: "Deve ser o anjo dele".
16 Ndɔ Pita wuʼɔ nchhɔ ŋkwēi kwēi, pugu gha nchuʼɔ njəɨ a pɔ ju nɛ, pugu ghrāo pɨphɨ.
16 Mas Pedro continuou batendo e, quando abriram a porta e o viram, ficaram perplexos.
17 A nōoŋ ni mbhɔ yi ŋa p̂ugu lɛrɛ laŋ, mfɨ̄ʼɨ ni pugu ŋkwaŋ haʼaŋ Taathɔ mfuʼu vi moŋ chə́ɨŋ nɛ, ndɔ nchhu ni pugu ŋa, “Pəɨ shwei Jɛiŋ pugu pa pichəɨ ghaŋ piŋ ni nnu pei.” A lɔllɔ kiʼɛ ŋga ntaoŋ mbhi ŋgə̄ɨ lɨʼɨ nduoŋ.
17 Mas ele, fazendo-lhes sinal para que se calassem, descreveu como o Senhor o havia tirado da prisão e disse: "Contem isso a Tiago e aos irmãos". Então saiu e foi para outro lugar.
18 Mbhi ni ŋga ndaŋ, thɔ ŋguoŋ ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ vuʼu ni nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ Pita nɛ.
18 De manhã, não foi pequeno o alvoroço entre os soldados quanto ao que tinha acontecido a Pedro.
19 Hɛrɔ fɛ gɨ́ ŋa pi taʼa vi, ndɔ pi tāʼa vi kie. Nthɛ yie ghɔ, a tou pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ pighɔ, mfɛ gɨ́ ŋa pi jwi vugu. Nnɛ Hɛrɔ ghɔ lɔllɔ Judia ŋgə̄ɨ ndaʼa Kaisharia nɔ yichəɨ fɨʼɨ ndɨɨ.
19 Fazendo uma busca completa e não o encontrando, Herodes fez uma investigação entre os guardas e ordenou que fossem executados. Depois Herodes foi da Judéia para Cesaréia e permaneceu ali durante algum tempo.
20 Hɛrɔ ni mfāʼo pɨgɨtua mbɨŋ pa ghaŋ Tairɛ pugu Shidoŋ. Ŋgwa pei chrà ntaoŋ ni taʼaŋggi ŋa pugu ghə̄ɨ njəɨ Hɛrɔ, mfǔoŋ ŋgə̄ɨ ndɨ̄gəɨ Blashitu mbɔ taʼa mmɛŋoŋ shɨna pa ŋgwa ŋa pugu ni nthɔ ndɨna nu ni ntuʼɔ nɛ ŋa a ghɛ̄rɛ vugu. Nɛnnɛ pugu ghə̄ɨ mbara Hɛrɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa pugu pugu lūgwi nthɛ ŋa laʼa yugu ghà mfāʼo maoŋ pi llɔ laʼataoŋ fùoŋ Hɛrɔ.
20 Ele estava cheio de ira contra o povo de Tiro e Sidom; contudo, eles haviam se reunido e procuravam ter uma audiência com ele. Tendo conseguido o apoio de Blasto, homem de confiança do rei, pediram paz, porque dependiam das terras do rei para obter alimento.
21 A ni ŋga mbɔ llɛ́ ŋa pi ni ntigi ŋa pugu pugu paoŋ nɛ, Hɛrɔ māʼaŋ pɨ̀rɨ yi, nchhɔ ŋkuoŋ faaŋ yi, mfɛ chrà ni ŋgwa.
21 No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso ao povo.
22 Ŋgwa paʼo ŋgòu ŋa, “A lɔ njiʼi mbɔ pi ŋggì ŋoŋmishua, a pɔ pi ŋggì nnwi!”
22 Eles começaram a gritar: "É voz de deus, e não de homem".
23 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ wie vi a gū shhɛ nthɛ ŋa a shini ndɔ mfɛ ndighaʼo ni Minnwi. Pa ŋgɨŋgɨɨ ni ŋkru vi, a khu.
23 Visto que Herodes não glorificou a Deus, imediatamente um anjo do Senhor o feriu; e ele morreu comido por vermes.
24 Ndɔ chrà Minnwi nyīeŋ mbīgi ŋgə̄ɨ nu shhɨ ŋgwa piŋ mbīgi nu.
24 Entretanto, a palavra de Deus continuava a crescer e a espalhar-se.
25 Banaba pugu Shɔɔ ni ŋga mīʼɛŋ fàʼa yugu, ndɔ̄gɔ Jouŋ Maaku pugu pugu pɨ̄nɨ llɔ Jerushalɛiŋ.
25 Tendo terminado sua missão, Barnabé e Saulo voltaram de Jerusalém, levando consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.