Atos 12
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NAA
1 Moŋ pɨɨ ndɨɨ ghɔ, fùoŋ Hɛrɔ jɛ̄ nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pichəɨ ghaŋ chɔshi.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 A ni njwi Jɛiŋ, mbɔ ndǐŋ Jouŋ, ni kafa.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Ni ŋga njəɨ ŋa nnu ghɔ pwa ŋgwa Juu, a ghə̄ɨ ŋgwɛ̄iŋ Pita ŋkaa yu. Yei ni mbɔ moŋ ndɨɨ jɨ Jɨ Brɛi ki Kuʼɔ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 A ni ŋga ŋgwɛ̄iŋ vi, niʼiŋ chə́ɨŋ, mfɛ vi fɔ ni khwɛ kwíe pa khwɛ shoogɛ ŋa pugu thɔ ŋkɛ̄ʼi vi. Hɛrɔ ni ŋkāʼa nu nɔ shaʼa nu vi shhɛnte ndɨɨ ŋa Jɨ Lli Njiʼa tɔgɔ nɛ.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Nnɛ, pi ni niʼiŋ Pita chə́ɨŋ, chɔshi luoŋ Minnwi ki jwɛ mfɛ nu ghɔ.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 A gha mbɔ ni tuʼu yɛ ŋa Hɛrɔ ni mbɔ nɔ fuʼu nu vi nɛ, Pita ni nūaŋ shɨna paa shoogɛ, pi krao vi ni paa chɛiŋ, pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ thi choŋkaʼa chə́ɨŋ nthɔ ŋkɛ̄ʼi nu.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Ŋga njəɨ nu, ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ nōoŋ noŋ yi moŋ chə́ɨŋ ghɔ, líʼɛ thɛ moŋ njiɛŋ chə́ɨŋ ghɔ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi kwaʼa Pita nɔ mbru yi, mbɨʼɨ vi tɔthɨ nchhu ghɔ ŋa, “Kɔnɔ ndɔllɔ!” Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ pa chɛiŋ pighɔ taoŋ nɔ mbhɔ Pita.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Nnɛ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Krao ŋkandaŋ yɔ, ŋgwɛ tra yɔ.” Pita chwīe nnɛ. Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi pɨnɨ nchhu ŋa, “Māʼaŋ mmɛ ndhwí yɔ nthɔ pɔgɔ ghə̄ɨ.”
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Pita lɔllɔ ntaoŋ njōu njiŋ yi, a shini ndɔ nji ŋa nnu ŋa ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni nchwīe nu nɛ ni mbɔ pi ŋkiɛŋ nnu, a ni ŋgɛ̄ ŋa a thɔ njəɨ pi nnu.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Pugu ni ŋga ntaoŋ ti mfərə fǔoŋ ŋgaŋ kɛ̄ʼi lɨʼɨ pugu mbra yi, ŋgə̄ɨ nchə́ɨŋ choŋkaʼa tɨ́nɨ ŋa a ni nii moŋ laʼa nɛ, choŋkaʼa ghɔ chuʼɔ ni nōoŋ yi. Pugu taoŋ nyīeŋ shwiʼi nu shɛndaoŋ chəɨ, ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ mieŋ vi.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Lɨna Pita kwəɨ kiʼɛ a chhu ni noŋ yi ŋa, “Ndwɛ, ǹji shini ŋa Taathɔ taoŋ ŋgaŋ ntaoŋ yi ŋa a thɔ ŋkwe a mbhɔ Hɛrɔ pugu pa ŋguoŋ nnu pɛ ŋa ŋguoŋ ŋgwa Juu ni mbīʼi nu ŋa a shi ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɛ.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 Thɔ yi ni ŋga nja nshie ni nnu yɛ ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ yu nɛ, a ghə̄ɨ laʼa Meri mǔuŋ Jouŋ Maaku, lɨʼɨ ŋa ntou ŋgwa ni ŋkɨrɨ nchhɔ nduoŋ Minnwi nɛ.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 A ni ŋkwēi chonda ŋkaʼa mbhi, muuŋ fàʼa nda ghɔ mbɔ Rɔda thɔ lɨʼɨ chuʼɔ.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Ŋga njaʼo a pɔ ŋggì Pita, a fāʼo ntou pwatua ki lɔ nuʼuŋ nchuʼɔ choŋkaʼa, ntei mbɨnɨ nda, nshwei ŋgwa ŋa Pita thi nɛ mbhi.
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 Pugu chhu ghɔ ŋa, “Ɔ ya mbɔ pi lɨ̀lɨŋ.” A tīi ŋa nnu ŋa a chhu nu nɛ yie ghɔ, pugu chhu kiʼɛ ŋa, “Kaŋ a pɔ pi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ŋa a ghà ŋkɛ̄ʼi vi nɛ.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Ndɔ Pita wuʼɔ nchhɔ ŋkwēi kwēi, pugu gha nchuʼɔ njəɨ a pɔ ju nɛ, pugu ghrāo pɨphɨ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 A nōoŋ ni mbhɔ yi ŋa p̂ugu lɛrɛ laŋ, mfɨ̄ʼɨ ni pugu ŋkwaŋ haʼaŋ Taathɔ mfuʼu vi moŋ chə́ɨŋ nɛ, ndɔ nchhu ni pugu ŋa, “Pəɨ shwei Jɛiŋ pugu pa pichəɨ ghaŋ piŋ ni nnu pei.” A lɔllɔ kiʼɛ ŋga ntaoŋ mbhi ŋgə̄ɨ lɨʼɨ nduoŋ.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 Mbhi ni ŋga ndaŋ, thɔ ŋguoŋ ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ vuʼu ni nnu ŋa a lɔ̄gɔ lɨʼɨ mbɨŋ Pita nɛ.
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Hɛrɔ fɛ gɨ́ ŋa pi taʼa vi, ndɔ pi tāʼa vi kie. Nthɛ yie ghɔ, a tou pa ghaŋ kɛ̄ʼi chə́ɨŋ pighɔ, mfɛ gɨ́ ŋa pi jwi vugu. Nnɛ Hɛrɔ ghɔ lɔllɔ Judia ŋgə̄ɨ ndaʼa Kaisharia nɔ yichəɨ fɨʼɨ ndɨɨ.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 Hɛrɔ ni mfāʼo pɨgɨtua mbɨŋ pa ghaŋ Tairɛ pugu Shidoŋ. Ŋgwa pei chrà ntaoŋ ni taʼaŋggi ŋa pugu ghə̄ɨ njəɨ Hɛrɔ, mfǔoŋ ŋgə̄ɨ ndɨ̄gəɨ Blashitu mbɔ taʼa mmɛŋoŋ shɨna pa ŋgwa ŋa pugu ni nthɔ ndɨna nu ni ntuʼɔ nɛ ŋa a ghɛ̄rɛ vugu. Nɛnnɛ pugu ghə̄ɨ mbara Hɛrɔ ndɨ̄gəɨ vi ŋa pugu pugu lūgwi nthɛ ŋa laʼa yugu ghà mfāʼo maoŋ pi llɔ laʼataoŋ fùoŋ Hɛrɔ.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 A ni ŋga mbɔ llɛ́ ŋa pi ni ntigi ŋa pugu pugu paoŋ nɛ, Hɛrɔ māʼaŋ pɨ̀rɨ yi, nchhɔ ŋkuoŋ faaŋ yi, mfɛ chrà ni ŋgwa.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ŋgwa paʼo ŋgòu ŋa, “A lɔ njiʼi mbɔ pi ŋggì ŋoŋmishua, a pɔ pi ŋggì nnwi!”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ ŋgaŋ ntaoŋ Taathɔ wie vi a gū shhɛ nthɛ ŋa a shini ndɔ mfɛ ndighaʼo ni Minnwi. Pa ŋgɨŋgɨɨ ni ŋkru vi, a khu.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Ndɔ chrà Minnwi nyīeŋ mbīgi ŋgə̄ɨ nu shhɨ ŋgwa piŋ mbīgi nu.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Banaba pugu Shɔɔ ni ŋga mīʼɛŋ fàʼa yugu, ndɔ̄gɔ Jouŋ Maaku pugu pugu pɨ̄nɨ llɔ Jerushalɛiŋ.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.