Atos 10
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NTLH
1 Ŋoŋ chəɨ ni mbɔ Kaisharia ligi yi pɔ Kɔniliu. A ni mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ moŋ kwíe ntɨgao ŋkɨɨ pa shoogɛ llɔ Itali.
1 Na cidade de Cesareia havia um homem chamado Cornélio, que era comandante de um batalhão romano chamado “Batalhão Italiano”.
2 A ni mbɔ ŋkiɛŋ ŋoŋ Minnwi. Nduthɔ yi pugu pa ŋguoŋ ndaaŋoŋ yi ni nthɔ ŋgaʼo Minnwi. A ni nthɔ ŋgɛ̄rɛ ntou pa ghaŋ pou, ndɔ nduoŋ Minnwi ki jwɛ.
2 Ele era um homem religioso; ele e todas as pessoas da sua casa adoravam a Deus. Cornélio ajudava muito os judeus pobres e orava sempre a Deus.
3 A ni mbɔ moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ, Minnwi nōoŋ nnu ghɔ, a yəɨ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi, a chhu ghɔ ŋa, “Kɔniliu!”
3 Um dia, ali pelas três horas da tarde , Cornélio teve uma visão. Ele viu claramente um anjo de Deus, que chegou perto dele e disse: — Cornélio!
4 A līi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni pɔgɔ gu, mbie ŋa, “A khɔ, Taathɔ?”
4 Ele ficou olhando para o anjo e, com muito medo, perguntou: — O que é, senhor? O anjo respondeu: — Deus aceitou as suas orações e a ajuda que você tem dado aos pobres e ele não esqueceu você.
5 Ndwɛ, taoŋ ŋgwa Jopa, pugu ghə̄ɨ mɛ̄iŋ ŋoŋ chəɨ ligi yi pɔ Shemu Pita.
5 Agora mande alguns homens até a cidade de Jope para buscarem o homem chamado Simão Pedro.
6 A laʼa nu pugu Shemu mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào, ŋa nda yi pɔ ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ nɛ.”
6 Ele está hospedado na casa de outro Simão, um curtidor de couros que mora na beira do mar.
7 Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ŋa a ni nchrā ghɔ nɛ gha ŋkwo ghə̄ɨ nɛ, Kɔniliu gɛ̄ paa ŋgwa haʼaŋ pugu ni mfāʼa nu mbhɔ yu nɛ, ni taʼa shoogɛ mbɔ ŋoŋ Minnwi shɨna pa shoogɛ ŋa a ni nthɔ nshaʼa vugu nɛ.
7 Quando o anjo foi embora, Cornélio imediatamente chamou dois empregados e um soldado que estava a seu serviço e que era um homem religioso.
8 Ŋga mfɨ̄ʼɨ ŋguoŋ nnu pighɔ ni pugu, ntaoŋ vugu Jopa.
8 Cornélio contou a eles tudo o que havia acontecido e mandou que fossem a Jope.
9 Mbhi ni ŋga ndaŋ, pugu pɔ shɛndaoŋ ŋgə̄ɨ nu ti ŋkwo para moŋ laʼa. Pita kuʼɔ thɔnda lɨʼɨ luoŋ Minnwi moŋ ntuŋ minaoŋ.
9 No dia seguinte, ao meio-dia, Pedro subiu ao terraço para orar. Enquanto isso, os homens vinham pelo caminho, já perto de Jope.
10 Njì yia vi, a tāʼa yaoŋ njɨ, pi gha nthɔ nyiaŋ maoŋ, a yəɨ nnu.
10 Pedro ficou com fome e quis comer alguma coisa. Enquanto o almoço estava sendo feito, ele teve uma visão.
11 Njəɨ po ŋaʼaŋ, a yəɨ yaoŋ shwiʼi nu shhɛ nɔ mmɛ pra mbhɔ ndhwí, pi wɛ̄iŋ vi ŋkuoŋ khwɛ ghaa pi, a shwiʼi nu.
11 Viu o céu aberto e uma coisa parecida com um grande lençol amarrado pelas quatro pontas, que descia até o chão.
12 Ŋguoŋ ŋkwaŋ pa minyieŋ pugu pa mimaoŋ shatei pugu pa mishi moŋ ŋgunu ni mbɔ fɔ.
12 Dentro daquilo havia todos os tipos de animais de quatro patas, de animais que se arrastam pelo chão e de aves.
13 Yichəɨ ŋggì taoŋ po nchhu ghɔ ŋa, “Pita, lɔllɔ, jwi ŋkru.”
13 Então Pedro ouviu uma voz, que dizia:
14 Pita khwɛ̄ ŋa, “Ŋga, ma Taathɔ! Ǹdɔ naa ma mfuo noŋ a ni maoŋ fuo ki maoŋ nchhí.”
14 Pedro respondeu: — De jeito nenhum, Senhor! Eu nunca comi nenhuma coisa que a
15 Ŋggì ghɔ pɨnɨ nchhu ghɔ mbra ŋgɛ́ ŋa, “Kiʼi mɛ̄iŋ yaoŋ ŋa Minnwi chwīe a pɔ yi taoŋtaoŋ nɛ ŋa a yaoŋ nchhí.”
15 A voz falou de novo com ele:
16 Yei nnu ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɔ trɛi ŋgɛ, nnɛ pi lɔ̄gɔ maoŋ pighɔ mbɨnɨ nɔ po.
16 Isso aconteceu três vezes. Em seguida a coisa que parecia um lençol foi levada de volta para o céu.
17 Pita ni ŋga nthɔ ŋgrāo njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, ŋgwa pɛ ŋa Kɔniliu ni ntaoŋ nɛ kwo pie ti njəɨ nda Shemu, nthɔ nthi choŋkaʼa,
17 Pedro começou a perguntar a si mesmo o que aquela visão queria dizer. E naquele momento os homens que Cornélio havia mandado já tinham se informado sobre onde ficava a casa de Simão e estavam na porta.
18 mɛ̄iŋ nu ndɔ mbie nu ŋa Shemu ŋa ligi yi Pita nɛ laʼa pi fɔ?
18 Eles chamaram alguém da casa e perguntaram: — Por acaso um homem chamado Simão Pedro está hospedado aqui?
19 Nɔ haʼaŋ Pita ni ŋguʼɔ nthɔ mbīʼi njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, Jijwɛ Minnwi chhu ghɔ ŋa, “Līi njəɨ, trɛi ŋgwa thɔ nɛ ndīi ghɔ.
19 Pedro ainda estava pensando na visão, quando o Espírito Santo disse: — Escute! Estão aí três homens procurando você.
20 Ndwɛ, lɔllɔ, nshwiʼi shhɛ, ŋgə̄ɨ pəɨ pugu ki lɔ ndōu nthɛ ŋa a taoŋ mmu ntaoŋ vugu.”
20 Agora apronte-se, desça e vá com eles. Vá tranquilo porque fui eu que mandei que eles viessem aqui.
21 Pita shwiʼi ŋgə̄ɨ mbara ŋgwa pighɔ, nchhu ŋa, “Mi ŋoŋ ŋa pəɨ līi nu nɛ, pəɨ thɔ pi khɔ?”
21 Então Pedro desceu e disse aos homens: — Eu sou a pessoa que vocês estão procurando. Por que vieram aqui?
22 Pugu chhu ŋa, “Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi yi taoŋtaoŋ chhu ni Kɔniliu, mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ, mbɔ ŋoŋ ndɨndɨ, mbɔgɔ Minnwi, ŋguoŋ ŋgwa Juu nchrā shiʼi nɔ ligi yi, ŋa a gɛ̄ ghɔ nda yu, nji ŋa a shi nji nnu ŋa ɔ fāʼo nɔ chhu nu nɛ.”
22 Eles responderam: — Nós fomos mandados pelo comandante Cornélio. Ele é um homem bom,
23 Pita chhu ni ŋgwa pighɔ ŋa pugu nii nda pugu pugu laʼa. Mbhi ni ŋga ndaŋ a pīri noŋ yi, pugu pugu ghə̄ɨ. Pichəɨ pa ghaŋ piŋ llɔ Jopa yōu njiŋ yi pugu pugu ghə̄ɨ kaʼa.
23 Então Pedro convidou os homens para entrarem, e os hospedou ali naquela noite. No dia seguinte Pedro se aprontou e foi com eles, e alguns irmãos que moravam em Jope também foram.
24 Mbhi ni ŋga ndaŋ a chəɨŋ Kaisharia, lɨʼɨ ŋa Kɔniliu ni nthɔ njwɛrɛ vi pugu pa lǐŋ pi, pugu pa taannu pi ŋa a ni ŋgɛ̄ vugu nɛ.
24 No outro dia chegaram à cidade de Cesareia. Cornélio e os parentes e amigos mais íntimos que ele tinha convidado já estavam esperando Pedro.
25 Ndɨɨ ŋa Pita ni ntāʼa nu nii nda nɛ, Kɔniliu paoŋ pugu yu ŋgū shhɨ yu, ŋgaʼo vi.
25 Quando Pedro ia entrando, Cornélio veio ao seu encontro, ajoelhou-se e curvou a cabeça diante dele.
26 Ndɔ Pita pɨʼɨ vi tɔthɨ, nchhu nu ŋa, “Lɔllɔ tɔthɨ mummu wuʼɔ ŋoŋmishua ŋkaa mu.”
26 Mas Pedro fez com que ele se levantasse e disse: — Fique de pé, pois eu sou apenas um homem como você.
27 Pita gha nchrā pugu yu nɛ, nii nda njəɨ ntou ŋgwa kɨrɨ fɔ.
27 Enquanto conversava com Cornélio, Pedro entrou na casa e encontrou muita gente reunida ali.
28 Pita chhu ni pugu ŋa, “Pəɨ ji ni noŋ yəɨ ŋa a lɔ mbie ŋa ŋoŋ Juu kra, ki nchīri pugu pa ŋgwa taoŋ nduoŋ. Ndɔ Minnwi nōoŋ vəɨ ŋa kiʼi ǹdīi yichəɨ ŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi mbɔ yi taoŋtaoŋ.
28 Então disse a todos: — Vocês sabem muito bem que a religião dos judeus não permite que eles façam amizade com não judeus ou entrem nas casas deles. Mas Deus me mostrou que eu não devo chamar ninguém de impuro ou de sujo.
29 Nthɛ yie ghɔ, ndɨɨ ŋa ɔ ni māʼaŋ ŋkɨ̀nɨ mɛ̄iŋ a nɛ, ǹthɔ ki lɔ njiʼi ŋkɔ̄rɔ, nɛnnɛ, m̀bie vəɨ nɛ ndwɛ ŋa ti pəɨ ni mɛ̄iŋ a pi ŋa?”
29 Por isso, quando vocês me chamaram, eu vim de boa vontade. Agora quero saber por que foi que vocês mandaram me chamar.
30 Kɔniliu khwɛ̄ ŋa, “A khwɛ llɛmbhi shiʼa wuʼɔ moŋ ndɨɨ yei ŋa mi ni nthɔ nduoŋ Minnwi nda mu moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ. Ŋga njəɨ yichəɨ ŋoŋ thi shhɨ mu ndhwí yi thɔ nchiachia,
30 Cornélio respondeu: — Três dias atrás, às três horas da tarde, eu estava orando aqui em casa. De repente, um homem vestido com roupas brancas apareceu na minha frente
31 nchhu ŋa, ‘Kɔniliu, Minnwi yaʼo luoŋ yɔ ndɔ ŋkwiŋ pwapuŋ yɔ.
31 e disse: “Cornélio, Deus ouviu as suas orações e lembrou do que você tem feito para ajudar os pobres.
32 Fɛ ntaoŋ Jopa ŋgɛ̄ Shemu ŋa pi mɛ̄iŋ vi ŋa Pita, ŋa a thɔ ndaʼa nu nda ŋoŋ chəɨ, ligi yi pɔ Shemu, ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ, mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào nɛ.’
32 Mande alguém até Jope a fim de buscar Simão, que também é chamado de Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, o curtidor, que mora na beira do mar.”
33 Nɛnnɛ, ǹtaoŋ ŋoŋ vɛ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, ɔ ya ndɔ nchwīe a pwa nɔ haʼaŋ ɔ thɔ nɛ. Nɛnnɛ, pigi kɨrɨ hɛiŋ ndwɛ shhɨ Minnwi nɔ yaʼo nu ŋguoŋ pa nnu ŋa Taathɔ chhu vɛ ŋa ɔ chhu nɛ.”
33 Então eu mandei chamar você logo, e você fez muito bem em vir. Agora estamos todos reunidos aqui na presença de Deus, prontos para ouvir o que o Senhor mandou você dizer.
34 Pita jɛ̄ chrà nu nchhu ŋa, “Shishini, ǹja njəɨ ndwɛ ŋa Minnwi shiʼa nōoŋ shieligi
34 Então Pedro começou a falar. Ele disse: — Agora eu sei que, de fato, Deus trata a todos de modo igual,
35 A ghà mbiŋ shesheŋoŋ ŋa a pɔgɔ vi ndɔ nchwīe nnu ŋa a kāʼo nɛ, ki lɔ ndīi ŋa a llɔ pi moŋ yəɨ laʼataoŋ.
35 pois ele aceita todos os que o temem e fazem o que é direito, seja qual for a sua raça.
36 Pəɨ ji ŋkɨ̀nɨ ŋa a ni ntaoŋ ni ŋgwa Ishrae nɛ, nthɔ nchīi pwa pishaʼakhɔ taʼaŋggi, ntɔgɔ pi mbhɔ Jishɔ Krishto ŋa a Taathɔ ŋguoŋ ŋgwa nɛ.
36 Vocês conhecem a mensagem que Deus mandou ao povo de Israel, anunciando a boa notícia de paz por meio de Jesus Cristo, que é o Senhor de todos.
37 Pəɨ ji mmɛ nnu ŋa a ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ moŋ ŋguoŋ Judia, jɛ̄ Galili, ndɨɨ ŋa Jouŋ ni ŋkwo jɛ̄ chīi nu chrà Minnwi ŋa ŋgwa pāʼa ŋkǔnu yugu ni phɨ a kwe vugu ni ŋkhǐ nɛ.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a terra de Israel, começando na Galileia, depois que João pregou a sua mensagem a respeito do batismo.
38 Pəɨ ji Jishɔ llɔ Nasharɛ, ŋkwaŋ haʼaŋ Minnwi ni nshwiʼi Jijwɛ yi pugu pa ghrɨ́ mbɨŋ yu nɛ. A ghə̄ɨ ŋguoŋ lɨʼɨ nchhɔ nchwīe pa nnu shiʼi nchhɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ŋgwa pɛ ŋa Shata ni nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pugu nɛ, nthɛ ŋa Minnwi ni mbɔ pugu yu.
38 Sabem também como Deus derramou o Espírito Santo sobre Jesus de Nazaré e lhe deu poder. Jesus andou por toda parte fazendo o bem e curando todos os que eram dominados pelo Diabo, porque Deus estava com ele.
39 “Pigi pɔ pi pa miŋkwentie ŋguoŋ nnu pei ghao ŋa a ni nchwīe moŋ laʼataoŋ pa ŋgwa Juu pugu Jerushalɛiŋ nɛ. Pi jwi vi ntɔgɔ pi nɔ kwīŋ nu vi ŋkuoŋ wáʼa.
39 Nós somos testemunhas de tudo o que ele fez na terra de Israel, inclusive em Jerusalém. E depois o mataram, pregando-o numa cruz.
40 Ndɔ a gha ndaʼa trɛi llɛ́, Minnwi pɨnɨ mbɨʼɨ vi moŋ gu, nchwīe a nōoŋ noŋ yi,
40 Pedro continuou: — Porém Deus ressuscitou Jesus no terceiro dia e também fez com que ele aparecesse a nós.
41 ndɔ ki lɔ nōoŋ pi ni ŋguoŋ ŋgwa, ŋkiɛŋ pigi mbɔ pa miŋkwentie ŋa Minnwi ni nchuʼɔ vigi, mbɔ pigi yɛ ŋa pigi pugu ni njɨ maoŋ ndɔ nnu nu kaʼa ndɨɨ ŋa a ni ŋkwo kuʼɔ nɛ.
41 Ele não foi visto por todo o povo, mas somente por nós, que somos as testemunhas que Deus já havia escolhido. Nós comemos e bebemos com ele depois que Deus o ressuscitou.
42 A fɛ gɨ́ ni pigi ŋa pigi chīi ŋkɨ̀nɨ pwa pishaʼakhɔ ni ŋgwa, ndɔ nchhu ni pugu ŋa a ju mbɔ ŋoŋ ŋa Minnwi chuʼɔ vi nɔ ŋoŋ ŋa a lɛ nshaʼa ŋgwa maoŋ pugu pa ŋgwa khu nɛ.
42 Jesus nos mandou anunciar o evangelho ao povo e testemunhar que ele foi posto por Deus como Juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ŋguoŋ pa njəɨlɨʼɨ Minnwi ghao ni nchrā nthɛ vi, nchhu nu ŋa, ‘Ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu piŋ vi nɛ, Minnwi shi ndīʼɛ phɨ yugu ntɔgɔ pi ŋkuoŋ ghrɨ́ Jishɔ.’ ”
43 Todos os profetas falaram a respeito de Jesus, dizendo que os que creem nele recebem, por meio dele, o perdão dos pecados.
44 Pita ni ŋga ŋguʼɔ nchrā nu, Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ ŋguoŋ ŋgwa pɛ ŋa pugu ni nthɔ njaʼo ŋkɨ̀nɨ yei nɛ.
44 Quando Pedro ainda estava falando, o Espírito Santo desceu sobre todos os que estavam ouvindo a mensagem.
45 Pa ŋgwa Juu llɔ Jopa ŋa pugu ni mbiŋ Minnwi ŋa pugu ni nthɔ pugu pa Pita nɛ ghrāo ŋa Minnwi shwiʼi fɛ́ yi, mbɔ Jijwɛ yi, mbɨŋ ŋgwa taoŋ nduoŋ.
45 Os judeus seguidores de Jesus que tinham vindo de Jope com Pedro ficaram admirados por Deus ter derramado o dom do Espírito Santo sobre os não judeus.
46 Nthɛ ŋa pugu yaʼo pugu chrā nu moŋ pa chrà taoŋ nduoŋ nthɔ ŋgaʼo Minnwi.
46 Pois eles ouviam os não judeus falarem em línguas estranhas e louvarem a grandeza de Deus. Então Pedro disse:
47 “Yichəɨ ŋoŋ nuʼuŋ mbɔ ŋa mimfɛ a lāa ŋa kiʼi ŋgwa pei kwe ŋkhǐ, haʼaŋ Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ pugu wuʼɔ nɔ haʼaŋ a ni nshwiʼi mbɨŋ pia nɛ?”
47 — Estas pessoas receberam o Espírito Santo como nós também recebemos. Será que alguém vai proibir que sejam batizadas com água?
48 A fɛ gɨ́ ŋa pi kwe vugu ni ŋkhǐ moŋ ligi Jishɔ Krishto. Nnɛ, pugu chhu ghɔ ŋa pugu laʼa nɔ shɨgɛi llɛ́.
48 Então mandou que aquelas pessoas fossem batizadas em nome de Jesus Cristo. E elas pediram a Pedro que ficasse ali alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.