Atos 10

Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Ŋoŋ chəɨ ni mbɔ Kaisharia ligi yi pɔ Kɔniliu. A ni mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ moŋ kwíe ntɨgao ŋkɨɨ pa shoogɛ llɔ Itali.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 A ni mbɔ ŋkiɛŋ ŋoŋ Minnwi. Nduthɔ yi pugu pa ŋguoŋ ndaaŋoŋ yi ni nthɔ ŋgaʼo Minnwi. A ni nthɔ ŋgɛ̄rɛ ntou pa ghaŋ pou, ndɔ nduoŋ Minnwi ki jwɛ.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 A ni mbɔ moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ, Minnwi nōoŋ nnu ghɔ, a yəɨ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi, a chhu ghɔ ŋa, “Kɔniliu!”
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 A līi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni pɔgɔ gu, mbie ŋa, “A khɔ, Taathɔ?”
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Ndwɛ, taoŋ ŋgwa Jopa, pugu ghə̄ɨ mɛ̄iŋ ŋoŋ chəɨ ligi yi pɔ Shemu Pita.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 A laʼa nu pugu Shemu mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào, ŋa nda yi pɔ ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ nɛ.”
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ŋa a ni nchrā ghɔ nɛ gha ŋkwo ghə̄ɨ nɛ, Kɔniliu gɛ̄ paa ŋgwa haʼaŋ pugu ni mfāʼa nu mbhɔ yu nɛ, ni taʼa shoogɛ mbɔ ŋoŋ Minnwi shɨna pa shoogɛ ŋa a ni nthɔ nshaʼa vugu nɛ.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Ŋga mfɨ̄ʼɨ ŋguoŋ nnu pighɔ ni pugu, ntaoŋ vugu Jopa.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Mbhi ni ŋga ndaŋ, pugu pɔ shɛndaoŋ ŋgə̄ɨ nu ti ŋkwo para moŋ laʼa. Pita kuʼɔ thɔnda lɨʼɨ luoŋ Minnwi moŋ ntuŋ minaoŋ.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Njì yia vi, a tāʼa yaoŋ njɨ, pi gha nthɔ nyiaŋ maoŋ, a yəɨ nnu.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Njəɨ po ŋaʼaŋ, a yəɨ yaoŋ shwiʼi nu shhɛ nɔ mmɛ pra mbhɔ ndhwí, pi wɛ̄iŋ vi ŋkuoŋ khwɛ ghaa pi, a shwiʼi nu.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Ŋguoŋ ŋkwaŋ pa minyieŋ pugu pa mimaoŋ shatei pugu pa mishi moŋ ŋgunu ni mbɔ fɔ.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Yichəɨ ŋggì taoŋ po nchhu ghɔ ŋa, “Pita, lɔllɔ, jwi ŋkru.”
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Pita khwɛ̄ ŋa, “Ŋga, ma Taathɔ! Ǹdɔ naa ma mfuo noŋ a ni maoŋ fuo ki maoŋ nchhí.”
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ŋggì ghɔ pɨnɨ nchhu ghɔ mbra ŋgɛ́ ŋa, “Kiʼi mɛ̄iŋ yaoŋ ŋa Minnwi chwīe a pɔ yi taoŋtaoŋ nɛ ŋa a yaoŋ nchhí.”
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Yei nnu ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɔ trɛi ŋgɛ, nnɛ pi lɔ̄gɔ maoŋ pighɔ mbɨnɨ nɔ po.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Pita ni ŋga nthɔ ŋgrāo njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, ŋgwa pɛ ŋa Kɔniliu ni ntaoŋ nɛ kwo pie ti njəɨ nda Shemu, nthɔ nthi choŋkaʼa,
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 mɛ̄iŋ nu ndɔ mbie nu ŋa Shemu ŋa ligi yi Pita nɛ laʼa pi fɔ?
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Nɔ haʼaŋ Pita ni ŋguʼɔ nthɔ mbīʼi njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, Jijwɛ Minnwi chhu ghɔ ŋa, “Līi njəɨ, trɛi ŋgwa thɔ nɛ ndīi ghɔ.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Ndwɛ, lɔllɔ, nshwiʼi shhɛ, ŋgə̄ɨ pəɨ pugu ki lɔ ndōu nthɛ ŋa a taoŋ mmu ntaoŋ vugu.”
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Pita shwiʼi ŋgə̄ɨ mbara ŋgwa pighɔ, nchhu ŋa, “Mi ŋoŋ ŋa pəɨ līi nu nɛ, pəɨ thɔ pi khɔ?”
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 Pugu chhu ŋa, “Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi yi taoŋtaoŋ chhu ni Kɔniliu, mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ, mbɔ ŋoŋ ndɨndɨ, mbɔgɔ Minnwi, ŋguoŋ ŋgwa Juu nchrā shiʼi nɔ ligi yi, ŋa a gɛ̄ ghɔ nda yu, nji ŋa a shi nji nnu ŋa ɔ fāʼo nɔ chhu nu nɛ.”
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Pita chhu ni ŋgwa pighɔ ŋa pugu nii nda pugu pugu laʼa. Mbhi ni ŋga ndaŋ a pīri noŋ yi, pugu pugu ghə̄ɨ. Pichəɨ pa ghaŋ piŋ llɔ Jopa yōu njiŋ yi pugu pugu ghə̄ɨ kaʼa.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Mbhi ni ŋga ndaŋ a chəɨŋ Kaisharia, lɨʼɨ ŋa Kɔniliu ni nthɔ njwɛrɛ vi pugu pa lǐŋ pi, pugu pa taannu pi ŋa a ni ŋgɛ̄ vugu nɛ.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Ndɨɨ ŋa Pita ni ntāʼa nu nii nda nɛ, Kɔniliu paoŋ pugu yu ŋgū shhɨ yu, ŋgaʼo vi.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Ndɔ Pita pɨʼɨ vi tɔthɨ, nchhu nu ŋa, “Lɔllɔ tɔthɨ mummu wuʼɔ ŋoŋmishua ŋkaa mu.”
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Pita gha nchrā pugu yu nɛ, nii nda njəɨ ntou ŋgwa kɨrɨ fɔ.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 Pita chhu ni pugu ŋa, “Pəɨ ji ni noŋ yəɨ ŋa a lɔ mbie ŋa ŋoŋ Juu kra, ki nchīri pugu pa ŋgwa taoŋ nduoŋ. Ndɔ Minnwi nōoŋ vəɨ ŋa kiʼi ǹdīi yichəɨ ŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi mbɔ yi taoŋtaoŋ.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Nthɛ yie ghɔ, ndɨɨ ŋa ɔ ni māʼaŋ ŋkɨ̀nɨ mɛ̄iŋ a nɛ, ǹthɔ ki lɔ njiʼi ŋkɔ̄rɔ, nɛnnɛ, m̀bie vəɨ nɛ ndwɛ ŋa ti pəɨ ni mɛ̄iŋ a pi ŋa?”
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Kɔniliu khwɛ̄ ŋa, “A khwɛ llɛmbhi shiʼa wuʼɔ moŋ ndɨɨ yei ŋa mi ni nthɔ nduoŋ Minnwi nda mu moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ. Ŋga njəɨ yichəɨ ŋoŋ thi shhɨ mu ndhwí yi thɔ nchiachia,
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 nchhu ŋa, ‘Kɔniliu, Minnwi yaʼo luoŋ yɔ ndɔ ŋkwiŋ pwapuŋ yɔ.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Fɛ ntaoŋ Jopa ŋgɛ̄ Shemu ŋa pi mɛ̄iŋ vi ŋa Pita, ŋa a thɔ ndaʼa nu nda ŋoŋ chəɨ, ligi yi pɔ Shemu, ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ, mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào nɛ.’
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Nɛnnɛ, ǹtaoŋ ŋoŋ vɛ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, ɔ ya ndɔ nchwīe a pwa nɔ haʼaŋ ɔ thɔ nɛ. Nɛnnɛ, pigi kɨrɨ hɛiŋ ndwɛ shhɨ Minnwi nɔ yaʼo nu ŋguoŋ pa nnu ŋa Taathɔ chhu vɛ ŋa ɔ chhu nɛ.”
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Pita jɛ̄ chrà nu nchhu ŋa, “Shishini, ǹja njəɨ ndwɛ ŋa Minnwi shiʼa nōoŋ shieligi
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 A ghà mbiŋ shesheŋoŋ ŋa a pɔgɔ vi ndɔ nchwīe nnu ŋa a kāʼo nɛ, ki lɔ ndīi ŋa a llɔ pi moŋ yəɨ laʼataoŋ.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Pəɨ ji ŋkɨ̀nɨ ŋa a ni ntaoŋ ni ŋgwa Ishrae nɛ, nthɔ nchīi pwa pishaʼakhɔ taʼaŋggi, ntɔgɔ pi mbhɔ Jishɔ Krishto ŋa a Taathɔ ŋguoŋ ŋgwa nɛ.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Pəɨ ji mmɛ nnu ŋa a ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ moŋ ŋguoŋ Judia, jɛ̄ Galili, ndɨɨ ŋa Jouŋ ni ŋkwo jɛ̄ chīi nu chrà Minnwi ŋa ŋgwa pāʼa ŋkǔnu yugu ni phɨ a kwe vugu ni ŋkhǐ nɛ.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Pəɨ ji Jishɔ llɔ Nasharɛ, ŋkwaŋ haʼaŋ Minnwi ni nshwiʼi Jijwɛ yi pugu pa ghrɨ́ mbɨŋ yu nɛ. A ghə̄ɨ ŋguoŋ lɨʼɨ nchhɔ nchwīe pa nnu shiʼi nchhɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ŋgwa pɛ ŋa Shata ni nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pugu nɛ, nthɛ ŋa Minnwi ni mbɔ pugu yu.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 “Pigi pɔ pi pa miŋkwentie ŋguoŋ nnu pei ghao ŋa a ni nchwīe moŋ laʼataoŋ pa ŋgwa Juu pugu Jerushalɛiŋ nɛ. Pi jwi vi ntɔgɔ pi nɔ kwīŋ nu vi ŋkuoŋ wáʼa.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Ndɔ a gha ndaʼa trɛi llɛ́, Minnwi pɨnɨ mbɨʼɨ vi moŋ gu, nchwīe a nōoŋ noŋ yi,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 ndɔ ki lɔ nōoŋ pi ni ŋguoŋ ŋgwa, ŋkiɛŋ pigi mbɔ pa miŋkwentie ŋa Minnwi ni nchuʼɔ vigi, mbɔ pigi yɛ ŋa pigi pugu ni njɨ maoŋ ndɔ nnu nu kaʼa ndɨɨ ŋa a ni ŋkwo kuʼɔ nɛ.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 A fɛ gɨ́ ni pigi ŋa pigi chīi ŋkɨ̀nɨ pwa pishaʼakhɔ ni ŋgwa, ndɔ nchhu ni pugu ŋa a ju mbɔ ŋoŋ ŋa Minnwi chuʼɔ vi nɔ ŋoŋ ŋa a lɛ nshaʼa ŋgwa maoŋ pugu pa ŋgwa khu nɛ.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ŋguoŋ pa njəɨlɨʼɨ Minnwi ghao ni nchrā nthɛ vi, nchhu nu ŋa, ‘Ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu piŋ vi nɛ, Minnwi shi ndīʼɛ phɨ yugu ntɔgɔ pi ŋkuoŋ ghrɨ́ Jishɔ.’ ”
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Pita ni ŋga ŋguʼɔ nchrā nu, Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ ŋguoŋ ŋgwa pɛ ŋa pugu ni nthɔ njaʼo ŋkɨ̀nɨ yei nɛ.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Pa ŋgwa Juu llɔ Jopa ŋa pugu ni mbiŋ Minnwi ŋa pugu ni nthɔ pugu pa Pita nɛ ghrāo ŋa Minnwi shwiʼi fɛ́ yi, mbɔ Jijwɛ yi, mbɨŋ ŋgwa taoŋ nduoŋ.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 Nthɛ ŋa pugu yaʼo pugu chrā nu moŋ pa chrà taoŋ nduoŋ nthɔ ŋgaʼo Minnwi.
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 “Yichəɨ ŋoŋ nuʼuŋ mbɔ ŋa mimfɛ a lāa ŋa kiʼi ŋgwa pei kwe ŋkhǐ, haʼaŋ Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ pugu wuʼɔ nɔ haʼaŋ a ni nshwiʼi mbɨŋ pia nɛ?”
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 A fɛ gɨ́ ŋa pi kwe vugu ni ŋkhǐ moŋ ligi Jishɔ Krishto. Nnɛ, pugu chhu ghɔ ŋa pugu laʼa nɔ shɨgɛi llɛ́.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.