Atos 10
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ACF
1 Ŋoŋ chəɨ ni mbɔ Kaisharia ligi yi pɔ Kɔniliu. A ni mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ moŋ kwíe ntɨgao ŋkɨɨ pa shoogɛ llɔ Itali.
1 E havia em Cesaréia um homem por nome Cornélio, centurião da coorte chamada italiana,
2 A ni mbɔ ŋkiɛŋ ŋoŋ Minnwi. Nduthɔ yi pugu pa ŋguoŋ ndaaŋoŋ yi ni nthɔ ŋgaʼo Minnwi. A ni nthɔ ŋgɛ̄rɛ ntou pa ghaŋ pou, ndɔ nduoŋ Minnwi ki jwɛ.
2 Piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo, e de contínuo orava a Deus.
3 A ni mbɔ moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ, Minnwi nōoŋ nnu ghɔ, a yəɨ ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi, a chhu ghɔ ŋa, “Kɔniliu!”
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio.
4 A līi ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ni pɔgɔ gu, mbie ŋa, “A khɔ, Taathɔ?”
4 O qual, fixando os olhos nele, e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E disse-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Ndwɛ, taoŋ ŋgwa Jopa, pugu ghə̄ɨ mɛ̄iŋ ŋoŋ chəɨ ligi yi pɔ Shemu Pita.
5 Agora, pois, envia homens a Jope, e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 A laʼa nu pugu Shemu mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào, ŋa nda yi pɔ ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ nɛ.”
6 Este está hospedado com um certo Simão curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi ghɔ ŋa a ni nchrā ghɔ nɛ gha ŋkwo ghə̄ɨ nɛ, Kɔniliu gɛ̄ paa ŋgwa haʼaŋ pugu ni mfāʼa nu mbhɔ yu nɛ, ni taʼa shoogɛ mbɔ ŋoŋ Minnwi shɨna pa shoogɛ ŋa a ni nthɔ nshaʼa vugu nɛ.
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados, e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 Ŋga mfɨ̄ʼɨ ŋguoŋ nnu pighɔ ni pugu, ntaoŋ vugu Jopa.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Mbhi ni ŋga ndaŋ, pugu pɔ shɛndaoŋ ŋgə̄ɨ nu ti ŋkwo para moŋ laʼa. Pita kuʼɔ thɔnda lɨʼɨ luoŋ Minnwi moŋ ntuŋ minaoŋ.
9 E no dia seguinte, indo eles seu caminho, e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Njì yia vi, a tāʼa yaoŋ njɨ, pi gha nthɔ nyiaŋ maoŋ, a yəɨ nnu.
10 E tendo fome, quis comer; e, enquanto lho preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Njəɨ po ŋaʼaŋ, a yəɨ yaoŋ shwiʼi nu shhɛ nɔ mmɛ pra mbhɔ ndhwí, pi wɛ̄iŋ vi ŋkuoŋ khwɛ ghaa pi, a shwiʼi nu.
11 E viu o céu aberto, e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, e vindo para a terra.
12 Ŋguoŋ ŋkwaŋ pa minyieŋ pugu pa mimaoŋ shatei pugu pa mishi moŋ ŋgunu ni mbɔ fɔ.
12 No qual havia de todos os animais quadrúpedes e feras e répteis da terra, e aves do céu.
13 Yichəɨ ŋggì taoŋ po nchhu ghɔ ŋa, “Pita, lɔllɔ, jwi ŋkru.”
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Pita khwɛ̄ ŋa, “Ŋga, ma Taathɔ! Ǹdɔ naa ma mfuo noŋ a ni maoŋ fuo ki maoŋ nchhí.”
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ŋggì ghɔ pɨnɨ nchhu ghɔ mbra ŋgɛ́ ŋa, “Kiʼi mɛ̄iŋ yaoŋ ŋa Minnwi chwīe a pɔ yi taoŋtaoŋ nɛ ŋa a yaoŋ nchhí.”
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 Yei nnu ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ nɔ trɛi ŋgɛ, nnɛ pi lɔ̄gɔ maoŋ pighɔ mbɨnɨ nɔ po.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se ao céu.
17 Pita ni ŋga nthɔ ŋgrāo njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, ŋgwa pɛ ŋa Kɔniliu ni ntaoŋ nɛ kwo pie ti njəɨ nda Shemu, nthɔ nthi choŋkaʼa,
17 E estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os homens que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 mɛ̄iŋ nu ndɔ mbie nu ŋa Shemu ŋa ligi yi Pita nɛ laʼa pi fɔ?
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Nɔ haʼaŋ Pita ni ŋguʼɔ nthɔ mbīʼi njiŋ nnu ŋa a yəɨ nɛ, Jijwɛ Minnwi chhu ghɔ ŋa, “Līi njəɨ, trɛi ŋgwa thɔ nɛ ndīi ghɔ.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três homens te buscam.
20 Ndwɛ, lɔllɔ, nshwiʼi shhɛ, ŋgə̄ɨ pəɨ pugu ki lɔ ndōu nthɛ ŋa a taoŋ mmu ntaoŋ vugu.”
20 Levanta-te pois, desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 Pita shwiʼi ŋgə̄ɨ mbara ŋgwa pighɔ, nchhu ŋa, “Mi ŋoŋ ŋa pəɨ līi nu nɛ, pəɨ thɔ pi khɔ?”
21 E, descendo Pedro para junto dos homens que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Eis que sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 Pugu chhu ŋa, “Ŋgaŋ ntaoŋ Minnwi yi taoŋtaoŋ chhu ni Kɔniliu, mbɔ nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ, mbɔ ŋoŋ ndɨndɨ, mbɔgɔ Minnwi, ŋguoŋ ŋgwa Juu nchrā shiʼi nɔ ligi yi, ŋa a gɛ̄ ghɔ nda yu, nji ŋa a shi nji nnu ŋa ɔ fāʼo nɔ chhu nu nɛ.”
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, homem justo e temente a Deus, e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa, e ouvisse as tuas palavras.
23 Pita chhu ni ŋgwa pighɔ ŋa pugu nii nda pugu pugu laʼa. Mbhi ni ŋga ndaŋ a pīri noŋ yi, pugu pugu ghə̄ɨ. Pichəɨ pa ghaŋ piŋ llɔ Jopa yōu njiŋ yi pugu pugu ghə̄ɨ kaʼa.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. E no dia seguinte foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Mbhi ni ŋga ndaŋ a chəɨŋ Kaisharia, lɨʼɨ ŋa Kɔniliu ni nthɔ njwɛrɛ vi pugu pa lǐŋ pi, pugu pa taannu pi ŋa a ni ŋgɛ̄ vugu nɛ.
24 E no dia imediato chegaram a Cesaréia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Ndɨɨ ŋa Pita ni ntāʼa nu nii nda nɛ, Kɔniliu paoŋ pugu yu ŋgū shhɨ yu, ŋgaʼo vi.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo, e, prostrando-se a seus pés o adorou.
26 Ndɔ Pita pɨʼɨ vi tɔthɨ, nchhu nu ŋa, “Lɔllɔ tɔthɨ mummu wuʼɔ ŋoŋmishua ŋkaa mu.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Pita gha nchrā pugu yu nɛ, nii nda njəɨ ntou ŋgwa kɨrɨ fɔ.
27 E, falando com ele, entrou, e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 Pita chhu ni pugu ŋa, “Pəɨ ji ni noŋ yəɨ ŋa a lɔ mbie ŋa ŋoŋ Juu kra, ki nchīri pugu pa ŋgwa taoŋ nduoŋ. Ndɔ Minnwi nōoŋ vəɨ ŋa kiʼi ǹdīi yichəɨ ŋoŋ ŋa a lɔ njiʼi mbɔ yi taoŋtaoŋ.
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um homem judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Nthɛ yie ghɔ, ndɨɨ ŋa ɔ ni māʼaŋ ŋkɨ̀nɨ mɛ̄iŋ a nɛ, ǹthɔ ki lɔ njiʼi ŋkɔ̄rɔ, nɛnnɛ, m̀bie vəɨ nɛ ndwɛ ŋa ti pəɨ ni mɛ̄iŋ a pi ŋa?”
29 Por isso, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois, por que razão mandastes chamar-me?
30 Kɔniliu khwɛ̄ ŋa, “A khwɛ llɛmbhi shiʼa wuʼɔ moŋ ndɨɨ yei ŋa mi ni nthɔ nduoŋ Minnwi nda mu moŋ trɛi minaoŋ ni naoŋchɨ. Ŋga njəɨ yichəɨ ŋoŋ thi shhɨ mu ndhwí yi thɔ nchiachia,
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 nchhu ŋa, ‘Kɔniliu, Minnwi yaʼo luoŋ yɔ ndɔ ŋkwiŋ pwapuŋ yɔ.
31 E eis que diante de mim se apresentou um homem com vestes resplandecentes, e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Fɛ ntaoŋ Jopa ŋgɛ̄ Shemu ŋa pi mɛ̄iŋ vi ŋa Pita, ŋa a thɔ ndaʼa nu nda ŋoŋ chəɨ, ligi yi pɔ Shemu, ŋkɨŋ mmɛ ŋkhǐ, mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào nɛ.’
32 Envia, pois, a Jope, e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está hospedado em casa de Simão o curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 Nɛnnɛ, ǹtaoŋ ŋoŋ vɛ wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, ɔ ya ndɔ nchwīe a pwa nɔ haʼaŋ ɔ thɔ nɛ. Nɛnnɛ, pigi kɨrɨ hɛiŋ ndwɛ shhɨ Minnwi nɔ yaʼo nu ŋguoŋ pa nnu ŋa Taathɔ chhu vɛ ŋa ɔ chhu nɛ.”
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 Pita jɛ̄ chrà nu nchhu ŋa, “Shishini, ǹja njəɨ ndwɛ ŋa Minnwi shiʼa nōoŋ shieligi
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço por verdade que Deus não faz acepção de pessoas;
35 A ghà mbiŋ shesheŋoŋ ŋa a pɔgɔ vi ndɔ nchwīe nnu ŋa a kāʼo nɛ, ki lɔ ndīi ŋa a llɔ pi moŋ yəɨ laʼataoŋ.
35 Mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Pəɨ ji ŋkɨ̀nɨ ŋa a ni ntaoŋ ni ŋgwa Ishrae nɛ, nthɔ nchīi pwa pishaʼakhɔ taʼaŋggi, ntɔgɔ pi mbhɔ Jishɔ Krishto ŋa a Taathɔ ŋguoŋ ŋgwa nɛ.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos);
37 Pəɨ ji mmɛ nnu ŋa a ni ndɔ̄gɔ lɨʼɨ moŋ ŋguoŋ Judia, jɛ̄ Galili, ndɨɨ ŋa Jouŋ ni ŋkwo jɛ̄ chīi nu chrà Minnwi ŋa ŋgwa pāʼa ŋkǔnu yugu ni phɨ a kwe vugu ni ŋkhǐ nɛ.
37 Esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou;
38 Pəɨ ji Jishɔ llɔ Nasharɛ, ŋkwaŋ haʼaŋ Minnwi ni nshwiʼi Jijwɛ yi pugu pa ghrɨ́ mbɨŋ yu nɛ. A ghə̄ɨ ŋguoŋ lɨʼɨ nchhɔ nchwīe pa nnu shiʼi nchhɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ŋgwa pɛ ŋa Shata ni nthɔ mfɛ ŋgəʼɨ ni pugu nɛ, nthɛ ŋa Minnwi ni mbɔ pugu yu.
38 Como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo bem, e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 “Pigi pɔ pi pa miŋkwentie ŋguoŋ nnu pei ghao ŋa a ni nchwīe moŋ laʼataoŋ pa ŋgwa Juu pugu Jerushalɛiŋ nɛ. Pi jwi vi ntɔgɔ pi nɔ kwīŋ nu vi ŋkuoŋ wáʼa.
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judéia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Ndɔ a gha ndaʼa trɛi llɛ́, Minnwi pɨnɨ mbɨʼɨ vi moŋ gu, nchwīe a nōoŋ noŋ yi,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia, e fez que se manifestasse,
41 ndɔ ki lɔ nōoŋ pi ni ŋguoŋ ŋgwa, ŋkiɛŋ pigi mbɔ pa miŋkwentie ŋa Minnwi ni nchuʼɔ vigi, mbɔ pigi yɛ ŋa pigi pugu ni njɨ maoŋ ndɔ nnu nu kaʼa ndɨɨ ŋa a ni ŋkwo kuʼɔ nɛ.
41 Não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dentre os mortos.
42 A fɛ gɨ́ ni pigi ŋa pigi chīi ŋkɨ̀nɨ pwa pishaʼakhɔ ni ŋgwa, ndɔ nchhu ni pugu ŋa a ju mbɔ ŋoŋ ŋa Minnwi chuʼɔ vi nɔ ŋoŋ ŋa a lɛ nshaʼa ŋgwa maoŋ pugu pa ŋgwa khu nɛ.
42 E nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ŋguoŋ pa njəɨlɨʼɨ Minnwi ghao ni nchrā nthɛ vi, nchhu nu ŋa, ‘Ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu piŋ vi nɛ, Minnwi shi ndīʼɛ phɨ yugu ntɔgɔ pi ŋkuoŋ ghrɨ́ Jishɔ.’ ”
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele crêem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 Pita ni ŋga ŋguʼɔ nchrā nu, Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ ŋguoŋ ŋgwa pɛ ŋa pugu ni nthɔ njaʼo ŋkɨ̀nɨ yei nɛ.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Pa ŋgwa Juu llɔ Jopa ŋa pugu ni mbiŋ Minnwi ŋa pugu ni nthɔ pugu pa Pita nɛ ghrāo ŋa Minnwi shwiʼi fɛ́ yi, mbɔ Jijwɛ yi, mbɨŋ ŋgwa taoŋ nduoŋ.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 Nthɛ ŋa pugu yaʼo pugu chrā nu moŋ pa chrà taoŋ nduoŋ nthɔ ŋgaʼo Minnwi.
46 Porque os ouviam falar línguas, e magnificar a Deus.
47 “Yichəɨ ŋoŋ nuʼuŋ mbɔ ŋa mimfɛ a lāa ŋa kiʼi ŋgwa pei kwe ŋkhǐ, haʼaŋ Jijwɛ Minnwi shwiʼi mbɨŋ pugu wuʼɔ nɔ haʼaŋ a ni nshwiʼi mbɨŋ pia nɛ?”
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém porventura recusar a água, para que não sejam batizados estes, que também receberam como nós o Espírito Santo?
48 A fɛ gɨ́ ŋa pi kwe vugu ni ŋkhǐ moŋ ligi Jishɔ Krishto. Nnɛ, pugu chhu ghɔ ŋa pugu laʼa nɔ shɨgɛi llɛ́.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.