Rute 1
Tai Dam (BLT) vs NTLH
1 Nẳng pang ꞌpứng phủ cốc ꞌpá ꞌtuốn uôn ꞌdệt dú nẳng phén đin ꞌmướng ꞌI‑ꞌsa‑ên, đảy ứt dák khảu#lai. ꞌSướng ꞌnặn ꞌmí phủ ꞌchái#ꞌnưng dú nẳng bản Bết‑ꞌlê‑ꞌhêm ꞌmướng Du‑đa chắng au ꞌlụk ꞌmía ꞌpai#sia, pay dú sắc ꞌdan đaư nẳng phén đin ꞌmướng ꞌMô‑áp.
1 No tempo em que Israel era governado por juízes, houve uma grande fome naquele país. Por isso um homem de Belém, cidade da região de Judá, foi com a sua mulher e os seus dois filhos morar por algum tempo num país chamado Moabe.
2 Phua ꞌchư Ê‑ꞌli‑ꞌmê‑lếc, ꞌmía ꞌchư ꞌNa‑ô‑ꞌmi, ꞌmí ꞌlụk ꞌchái ꞌchư ꞌMa‑ꞌlôn, cắp Ki‑ꞌli‑ôn, sau pên ꞌcốn ꞌhọ ꞌsóng Ê‑ꞌpha‑ꞌla‑ꞌtha. Cuông ꞌchớ sau đang dú nẳng ꞌmướng ꞌMô‑áp,
2 O nome desse homem era Elimeleque, e o da sua mulher, Noemi. Os dois filhos se chamavam Malom e Quiliom. Essa família era de Efrata, um povoado que ficava perto de Belém de Judá. Eles foram para Moabe e ficaram morando ali.
3 Ê‑ꞌli‑ꞌmê‑lếc ꞌcọ mết#ꞌchua, ꞌnhắng ꞌto sam ꞌme ꞌlụk hák#dú.
3 Algum tempo depois, Elimeleque morreu, e Noemi ficou com os dois filhos,
4 Lăng ꞌmá ꞌlụk ꞌchái ꞌtếng song phaư#ꞌcọ au ꞌmía ꞌcốn ꞌMô‑áp, phủ#ꞌnưng ꞌchư#ꞌLụt, phủ#ꞌnưng ꞌchư Ô‑pa. ꞌChúa ꞌhướn ꞌNa‑ô‑ꞌmi dú hẳn dáo síp#pi,
4 que casaram com moças moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o da outra, Rute. Quando já fazia quase dez anos que estavam morando ali,
5 ꞌlụk ꞌchái ꞌtếng song ꞌcọ tai sia#máư, ꞌNa‑ô‑ꞌmi hák dú báu#ꞌmí phua báu#ꞌmí#ꞌlụk.
5 Malom e Quiliom também morreram. E Noemi ficou só, sem os filhos e sem o marido.
6 ꞌMe ꞌda khék ꞌchư ꞌva ꞌNa‑ô‑ꞌmi, cuông ꞌchớ dú nẳng phén đin ꞌmướng ꞌMô‑áp, chắng đảy ꞌnghín kháo đi ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva cóp ꞌphái bun hảư ꞌtáng bản cáu ꞌmướng lăng đảy khảu ꞌmạk mák#ꞌtứ. ꞌSướng ꞌnặn, ꞌNa‑ô‑ꞌmi chắng ꞌkhặn ꞌkháng ꞌpá ꞌlụk ꞌpạư ꞌtếng song ꞌnhại ꞌcứn ꞌmứa ha ꞌmướng Du‑đa#ꞌtoi.
6 Um dia Noemi soube que o Senhor tinha ajudado o seu povo, dando-lhe boas colheitas. Então ela se aprontou para sair de Moabe com as suas noras.
7 ꞌMe ꞌda ꞌpọm song ꞌlụk ꞌpạư dú nẳng phén đin ꞌmướng ꞌMô‑áp đảy ók ꞌtáng ꞌmứa sú ꞌmướng Du‑đa cá phén đin ꞌmướng ꞌI‑ꞌsa‑ên.
7 Elas saíram a fim de voltar para Judá, mas no caminho
8 Cuông ꞌchớ sau ꞌtiếu ꞌtáng#ꞌmứa, ꞌme ꞌda chắng bók song ꞌpạư#ꞌva, “ꞌLụk#ꞌhới, ꞌkhạy su ꞌcứn pay sú ꞌhướn ha dảo ꞌếm ꞌpứng ꞌlụk#ꞌnớ. ꞌPứng ꞌlụk ꞌmí chaư quảng tó#ꞌda tó#phua phủ tai#pay. ꞌDa so Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva ꞌchoi phớng ꞌdứa ꞌpứng#ꞌlụk.
8 Noemi disse às noras: — Voltem para casa e fiquem com as suas mães. Que o
9 So Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva cóp ꞌphái bun hảư ꞌpứng ꞌlụk ha ꞌhướn máư đảy sáng bang#ꞌnớ.”
9 O Senhor permita que vocês casem de novo e cada uma tenha o seu lar! Então Noemi se despediu das suas noras com um beijo. Porém elas começaram a chorar alto
10 ꞌtếng ꞌvạu#ꞌva, “ꞌPứng ꞌlụk ꞌchí pay dú bản cáu ꞌmướng lăng ꞌtoi#ꞌda.”
10 e disseram: — Não! Nós não voltaremos. Nós iremos com a senhora e ficaremos com o seu povo.
11 ꞌLẹo ꞌme ꞌda chắng ꞌvạu ỏn sau#ꞌva, “ꞌLụk#ꞌhới, hảư ꞌcứn sú ꞌhướn ha ꞌếm su#ꞌnớ. Su chắng ꞌchí pay ꞌtoi ꞌda ꞌdệt săng#ꞌlế? Báu ꞌchư ꞌda ꞌnhắng ꞌchí ꞌmí ꞌlụk ꞌchái ꞌvạy hảư pên phua su máư cá#đaư.
11 Mas Noemi respondeu: — Voltem, minhas filhas. Por que querem ir comigo? Vocês acham que eu ainda poderei ter filhos para casarem com vocês?
12 ꞌCứn ꞌmứa ꞌhướn su#ꞌnớ. ꞌDa thảu lai#ꞌlẹo, báu au phua máư ꞌlẹo#lo. Thả#ꞌva ꞌda ꞌchí au phua cuông ꞌcứn ꞌnị tam ꞌquám pháư, hảư ꞌmí ꞌlụk#ꞌchái,
12 Voltem para casa porque já estou muito velha para casar de novo. Pois, ainda que eu tivesse esperança de casar outra vez ou mesmo que casasse esta noite e chegasse a ter filhos,
13 su ꞌcọ ꞌchí báu thả sau nháư pên phua su#đảy. Su ꞌcọ báu é pên mải dú#ꞌquá. ꞌViạk khí khôm khong ꞌda ꞌnhắng ꞌvén ꞌsứa#su, ꞌcọ ꞌpưa Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva hảư ꞌda chuốp ꞌpọ ꞌluống ꞌhại#ꞌló.”
13 será que vocês iriam esperar até que eles crescessem para vocês casarem com eles? É claro que não, minhas filhas! O Senhor está contra mim, e isso me deixa muito triste, pois vocês também estão sofrendo.
14 Đảy ꞌnghín ꞌsướng ꞌnặn, ꞌlụk ꞌpạư ꞌtếng song khék hảy#khửn. ꞌNáng Ô‑pa phủ pên ꞌnọng ꞌpạư chắng cót#ꞌcó, sắng ꞌme ꞌda ꞌlẹo páy ꞌlá ꞌcứn pay#ꞌhướn. ꞌPạư phủ cốc ꞌchư ꞌnáng ꞌLụt báu é háng ꞌme ꞌda#pay.
14 Aí elas começaram a chorar alto outra vez. Então Orfa se despediu da sua sogra com um beijo e voltou para o seu povo. Mas Rute ficou.
15 ꞌSướng ꞌnặn ꞌNa‑ô‑ꞌmi chắng ꞌvạu cắp ꞌnáng ꞌLụt máư#ꞌva, “ꞌNọng ꞌlúa ꞌcứn pay bản cáu ꞌmướng lăng sú ꞌpi ꞌnọng cắp ꞌthớn théng sau#ꞌlẹo. ꞌLụk ꞌcứn pay sắp ꞌmắn#ꞌí.”
15 — Veja! — disse Noemi. — A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Volte você também para casa com ela.
16 ꞌNáng ꞌLụt tóp ꞌme ꞌda#ꞌva, “ꞌNhá chăm ꞌlụk pay háng sia ꞌda#ꞌí. Pay ꞌtáng đaư ꞌlụk ꞌcọ ꞌchí pay#ꞌtoi, dú bón đaư ꞌcọ ꞌchí dú ꞌtoi ꞌda#ꞌló. ꞌPi ꞌnọng ꞌchựa sai ꞌda ꞌcọ pên ꞌpi ꞌnọng ꞌchựa sai#ꞌlụk. ꞌDa dú cuông ꞌhôm ꞌngáu Chảu Pua ꞌPhạ, ꞌlụk ꞌchí so dú#ꞌtoi.
16 Porém Rute respondeu: — Não me proíba de ir com a senhora, nem me peça para abandoná-la! Onde a senhora for, eu irei; e onde morar, eu também morarei. O seu povo será o meu povo, e o seu Deus será o meu Deus.
17 ꞌDa mết ꞌlới dú bón#đaư, ꞌlụk so tai phăng dú bón#ꞌnặn. ꞌVện sia ꞌto ꞌvến#tai, ꞌva hák ꞌmí khu săng pắt hảư ꞌlụk pay háng sia#ꞌda, ꞌcọ so Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva hảư ꞌlụk thứk ꞌtội#nắc.”
17 Onde a senhora morrer, eu morrerei também e ali serei sepultada. Que o Senhor me castigue se qualquer coisa, a não ser a morte, me separar da senhora!
18 ꞌSướng ꞌnặn, ꞌNa‑ô‑ꞌmi chắng hên chaư ꞌlụk ꞌpạư so dú ꞌtoi báu#nhá, ꞌmắn ꞌdiến báu ꞌvạu#săng.
18 Como Noemi viu que Rute estava mesmo resolvida a ir com ela, não disse mais nada.
19 ꞌLẹo ꞌme ꞌda ꞌlụk ꞌpạư chắng pay ꞌhọt bản Bết‑ꞌlê‑ꞌhêm. ꞌMưa sau pay ꞌhọt#ꞌlẹo, ꞌtếng#cá bản phaư#ꞌcọ tứn#đủng. ꞌPứng ꞌme ꞌnhính cuông bản chắng tham, “Chảu ꞌmen pả ꞌNa‑ô‑ꞌmi#báu?”
19 E elas continuaram a viagem até Belém. Quando chegaram lá, toda a cidade ficou agitada por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Esta é a Noemi?
20 ꞌNa‑ô‑ꞌmi tóp sau#ꞌva, “ꞌNhá khék khỏi ꞌNa‑ô‑ꞌmi ꞌtọn#ꞌnớ, khék khỏi ꞌchư ꞌMa‑ꞌla thôi, ꞌpưa ꞌva Chảu Pua ꞌPhạ phủ ꞌmí ꞌquiến sung sút sống ꞌluống ꞌtộc khôm ꞌmá hảư#khỏi.
20 Porém ela respondia: — Não me chamem de Noemi, a Feliz. Chamem de Mara , a Amargurada, porque o Deus Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 ꞌMưa ꞌchớ ók ꞌmướng pay ꞌcọ ꞌmí ꞌpiếng#ꞌpó, hák Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva hảư khỏi ꞌcứn ꞌmá song phá ꞌmứ páu#thôi. ꞌChí khék khỏi ꞌNa‑ô‑ꞌmi săng#máư, ꞌpưa ꞌva Chảu ꞌGiê‑ꞌhô‑ꞌva phủ ꞌmí ꞌquiến sung sút hảư khỏi chuốp ꞌluống ꞌhại ꞌsướng ꞌviạk khí khôm khong khỏi ꞌnị#lo.”
21 Quando saí daqui, eu tinha tudo, mas o Senhor me fez voltar sem nada. Então, por que me chamar de Feliz, se o Deus Todo-Poderoso me fez sofrer e me deu tanta aflição?
22 ꞌSướng ꞌnặn ꞌNa‑ô‑ꞌmi pay dú cá phén đin ꞌmướng ꞌMô‑áp đảy ꞌcứn ꞌmứa ha bản Bết‑ꞌlê‑ꞌhêm phén đin ꞌmướng ꞌI‑ꞌsa‑ên, ꞌpọm cắp ꞌlụk ꞌpạư ꞌchư ꞌnáng ꞌLụt ꞌcốn ꞌMô‑áp. Sau ꞌmứa ꞌhọt ꞌcọ ꞌmen ꞌnhám kiếu#khảu.
22 E foi assim que Noemi voltou de Moabe, com Rute, a sua nora moabita. Elas chegaram a Belém quando a colheita de cevada estava começando.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Rute 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.