Atos 27

Tai Dam (BLT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Quan tỉnh ꞌhẹn ꞌmự hảư ꞌsúm khỏi khảu ꞌhứa pay cá [ꞌmướng Lôm] phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli, ꞌlẹo đảy dao ꞌtan Pôn cắp kỉ ꞌcốn ꞌtú ứn hảư quan đu ꞌhọi lính ꞌchư Du‑ꞌli‑ô, pên quan phủ#ꞌnưng cuông mốt côn lính chảu phén#đin.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 ꞌSúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌla‑ꞌmịt, ꞌlẹo ꞌchí pay ꞌve ꞌdặng lom ꞌta ꞌhứa tỉnh ꞌA‑ꞌsia. ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌchư ꞌA‑ꞌlịt‑ta‑ꞌkhô ꞌcốn ꞌmướng ꞌThê‑ꞌsa‑ꞌlôn tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia ꞌcọ ók pay ꞌpọm điêu mốt ꞌsúm#khỏi.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 ꞌMự lăng ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhọt ꞌmướng ꞌSi‑đôn. Quan Du‑ꞌli‑ô chaư quảng cắp ꞌtan#Pôn, chắng hảư phép pay ha mốt mú ꞌpi ꞌnọng ꞌpưa hảư sau ꞌchoi ꞌchương dú ꞌchương#kin.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 ꞌMưa ꞌhứa ók ꞌmướng ꞌnặn pay ꞌdiến chuốp ꞌluống#ꞌlốm, ꞌsướng ꞌnặn ꞌsúm khỏi chắng ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Síp‑ꞌlơ ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 ꞌSúm khỏi khảm ꞌnặm bể cai tỉnh Ki‑ꞌli‑kia kéng tỉnh Păm‑ꞌphi‑ꞌlia ꞌlẹo ꞌhọt ꞌmướng ꞌMi‑ꞌla tỉnh ꞌLu‑kia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Bón ꞌnặn quan đảy hên bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đia ꞌchí pay ha phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli. Quan chắng ꞌpá ꞌsúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa ꞌnặn#pay.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 ꞌSúm khỏi ꞌcoi pay ꞌpưa ꞌdạk ꞌchá pay lai ꞌmự chắng ꞌhọt ꞌkém ꞌmướng Ca‑ꞌni‑đô. ꞌLốm ꞌhéng#lai, pay ꞌsư báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng khí ꞌhứa ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm, cai bón hua đon khék#ꞌva ꞌSăn‑ꞌmô‑ꞌnê [chắng ꞌvện sia ꞌlốm#đảy].
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 ꞌSúm khỏi ꞌliệp ꞌhím đon ꞌnặn pay ꞌdạk ꞌchá#lai, chắng ꞌhọt bón#ꞌnưng dú chăm ꞌmướng ꞌLa‑ꞌsê‑a khék#ꞌva ꞌta ꞌhứa ꞌchăn#ꞌngám.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 ꞌSúm khỏi sia ꞌlạ lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhám ꞌcốn ꞌDiu ꞌcắm báu#kin ꞌcọ cai pay#ꞌlẹo, [khảu ꞌnhám#ꞌlốm], pay ꞌtáng ꞌhứa ꞌcọ ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại. ꞌTan Pôn chắng bók mốt nẳng ꞌhứa ꞌnặn#ꞌva,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, khỏi hên#ꞌva ꞌháu ꞌtiếu ꞌtáng pay nả ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại, ꞌhứa ꞌtếng ꞌchương khong ꞌcọ ꞌchí sia pay#lai, ꞌmo ꞌháu ꞌcọ ꞌchí sia pay#máư.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Hák#ꞌva quan đu lính lỏ#ꞌphắng phủ ꞌtại ꞌhứa cắp chảu ꞌhứa ꞌnặn ꞌsứa sia ꞌquám ꞌtan Pôn#bók.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 ꞌChí léng ꞌhứa ꞌvạy ꞌtặn khói ꞌnhám nao nẳng ꞌta ꞌhứa ꞌchăn ꞌngám ꞌnặn ꞌcọ báu#đi ꞌto#đaư. ꞌSướng ꞌnặn ꞌcốn nẳng ꞌhứa ꞌphớn lai ꞌpọm chaư căn é ꞌlong ꞌhứa ók sia bón#ꞌnặn, ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ hảư ꞌhọt ꞌta ꞌhứa ꞌmướng ꞌPhoi‑ꞌnịch, ꞌlẹo chắng ꞌdặng dú nẳng hẳn hảư khói ꞌnhám#nao. ꞌMướng ꞌPhoi‑ꞌnịch ꞌnặn pên ꞌta ꞌhứa#ꞌnưng dú nẳng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng tảư ta ꞌvến#tốc, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng nưa ta ꞌvến#tốc.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 ꞌMưa ꞌlốm on ꞌpặt ꞌmá té ꞌtáng#tảư, sau ꞌcọ ngắm#ꞌva đảy ꞌsướng ꞌláng áo#ꞌlẹo, chắng cốn au lếc léng ꞌhứa#khửn, ꞌlẹo ꞌliệp ꞌhím phắng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê pay.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 ꞌHứa pay báu#ꞌhế đảy hơng ꞌto đaư ꞌcọ ꞌchọ há ꞌlốm luông khék#ꞌva ꞌlốm té ꞌtáng nưa ta ꞌvến#ók, ꞌpặt ꞌhéng ꞌmá té đon#ꞌmướng.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 ꞌLốm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌhứa pản báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng pói hảư pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 ꞌMưa ꞌliệp pay ꞌtoi bón pảy ꞌlốm ꞌkém đon ꞌnọi khék đon Cao‑đê, ꞌsúm khỏi ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn ꞌmá phúk ꞌvạy đảy ꞌcọ ꞌdạk ꞌchá#lai.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 ꞌMưa ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn đảy#ꞌlẹo, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchưạk ꞌcạt ꞌhứa nháư#ꞌvạy. Dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí ꞌcúng hát ꞌkém phắng phén đin ꞌLi‑bia, sau chắng pốt phả cẳn ꞌlốm ꞌlống#sia, hảư ꞌhứa lay pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 ꞌMự lăng, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng ꞌhéng tók sáư ꞌhứa#dú, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchương ꞌcạ nẳng ꞌhứa thỉm#sia.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 ꞌMự thứ sam#ꞌmá, sau chắng ꞌpá căn ham ꞌchương sủ khong sáư nẳng ꞌhứa thỉm sia#máư.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Báu#hên ta ꞌvến ꞌhứ#ꞌva đao ꞌhung đảy lai ꞌmự ꞌmá#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng tók ꞌhéng dú báu#khát, ꞌsướng ꞌnặn ngắm#ꞌva ꞌchí báu#ꞌnhắng pên ꞌcốn#ꞌlẹo.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Mốt ꞌcốn nẳng ꞌhứa báu#đảy kin khảu ꞌmá đảy lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌtan Pôn chắng dưn khửn bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, ꞌva ꞌpi ꞌnọng hák ꞌphắng ꞌquám khỏi báu#ók sia đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌnặn, ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#đảy chuốp ꞌhại sia ꞌchương khong ꞌsướng ꞌnị cá#đaư.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 ꞌKhạy [ꞌsứ đaư ꞌcọ pên#ꞌlẹo], khỏi so bók ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, ꞌsúm ꞌháu ꞌchí báu#ꞌmí phaư#sia, ꞌmí ꞌto ꞌchí sia#ꞌhứa.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Chảu Pua ꞌPhạ pên chảu dú nưa khỏi ꞌkhới vảy ꞌháu#ꞌnặn. ꞌCứn ꞌnị tiên ꞌchạư chăm ꞌmứ ꞌTan chảu đảy ꞌmá dưn dú chăm#khỏi,
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 bók#ꞌva, ‘Pôn#ꞌhới, ꞌnhá dản săng#ꞌnớ, ꞌsứ đaư ꞌnọng ꞌcọ ꞌchí đảy pay ók nả Cai‑ꞌsa#lo. Chảu Pua ꞌPhạ ꞌchí ꞌchoi ꞌpứng ꞌcốn ꞌmá ꞌtoi ꞌhứa ꞌnặn khói tai ꞌpưa nả ta#ꞌnọng.’
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, khỏi ꞌchưa Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌsứ đaư ꞌcọ ꞌchí pên ꞌsướng ꞌTan chảu bók ꞌnặn#ꞌtẹ.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Hák#ꞌva ꞌhứa ꞌló ꞌchí ꞌchọ ꞌcúng hát dú ꞌhím đon bón#ꞌnưng.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 ꞌHọt ꞌcứn thứ síp sí#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌnhắng tók sáư ꞌhứa pay ꞌmá dú nẳng ꞌnặm bể ꞌA‑đia. Dáo cang#ꞌcứn, ꞌpứng ꞌcốn ꞌhứa ngắm#ꞌva chăm ꞌhím phắng#ꞌlẹo.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Sau chắng dắng bớng#ꞌnặm ꞌnhắng ꞌlợc dú ꞌsáo#ꞌvá. ꞌHứa pay đảy ꞌnọi#ꞌnưng chắng dắng bớng#máư, ꞌcọ ꞌhụ#ꞌva ꞌnhắng ꞌlợc síp hả#ꞌvá.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Sau ꞌcọ dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí túm#đán, chắng thỉm lếc léng ꞌhứa sí ăn ꞌlống ꞌnặm ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌlẹo ꞌcọ đé so hảư ꞌhung#ꞌvắn.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa ꞌchí ha ꞌtáng ꞌpai pay#sia, chắng dón ꞌhứa ꞌnọi ꞌlống ꞌnặm ꞌdệt ꞌsướng ꞌchí pay au lếc léng ꞌhứa pay dón ꞌlống ꞌtáng hua#ꞌhứa.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 ꞌTan Pôn ꞌdiến bók quan đu lính cắp mốt lính ꞌnặn#ꞌva, “ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa hák ꞌpai pay sia ꞌlẹo#ꞌtẹ, ꞌpứng ꞌtan ꞌcọ ꞌchí báu#khói tai cá#đaư.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Mốt lính chắng tắt ꞌchưạk khoen ꞌhứa ꞌnọi ꞌnặn tốc sáư ꞌnặm lay pay#sia.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Khỏn ꞌchí ꞌhung, ꞌtan Pôn chướng ꞌchứa ꞌchu ꞌcốn kin#khảu. ꞌTan bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng ꞌcóng thả ꞌlốm ꞌtuôi đảy síp sí ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhắng báu#ꞌhế đảy kin#săng.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 ꞌSướng ꞌnặn hảư ꞌpi ꞌnọng kin khảu ꞌpưa hảư#ꞌnhắng. Phôm nẳng hua ꞌpi ꞌnọng sểm#ꞌnưng ꞌcọ ꞌchí báu#sia.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 ꞌTan Pôn ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌlẹo chắng au khảu béng ꞌmá cáo ꞌquám đảy ꞌdọn Chảu Pua ꞌPhạ dú tó nả ꞌchu#ꞌcốn, ꞌlẹo bít ók#kin.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Cuông ꞌchớ ꞌnặn ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ sáng#chaư, au căn kin#khảu.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 ꞌCốn dú nẳng ꞌhứa ꞌtếng#cá mết ꞌmí 276#ꞌcốn.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kin ím#ꞌlẹo, sau ꞌcọ au khảu cák thỉm sáư ꞌnặm pay sia ꞌpưa ꞌdệt hảư ꞌhứa bau#ꞌlống.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 ꞌMứa ꞌhung ꞌlẹo, sau báu#ꞌhụ#ꞌva ꞌhím phắng ꞌmướng#đaư. Sau phó hên ꞌvơn#ꞌnặm, ꞌhím bốc ꞌcọ pên đon#ꞌsái. Sau ngắm ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ é au ꞌhứa khảu pay ꞌvạy bón#ꞌnặn.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Sau chắng tắt ꞌchưạk lếc léng ꞌhứa tốc khảu ꞌnặm pay sia ꞌtếng kẻ ꞌchưạk ꞌmặt ꞌmạy ꞌtại ꞌhứa#ók, ꞌlẹo ꞌcọ sao phả cẳn ꞌlốm nẳng hua ꞌhứa khửn hảư ꞌlốm ꞌpặt khảu pay sú ta#phắng.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 ꞌHứa ꞌhọt bón ꞌnặm song ꞌqué lay ꞌmá ꞌhốm#căn, hua ꞌhứa ꞌdiến khảu ꞌcúng đon ꞌsái ók báu#đảy. ꞌPhóng ꞌnặm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌcọ ték#ók.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Mốt lính ổ căn ꞌchí khả ꞌpứng ꞌcốn ꞌtú#sia, ꞌpưa dản#ꞌva phủ ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm ꞌchí ꞌtéo#khói.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Hák#ꞌva quan đu lính é ꞌchoi ꞌtan Pôn hảư khói#tai, chắng hảm mốt lính báu#hảư sau ꞌdệt ꞌnéo#ꞌnặn. ꞌLẹo quan bók hảư ꞌchu#ꞌcốn, phaư ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm lỏ#hảư ꞌtéo ꞌlói pay ha bốc#cón.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 ꞌLẹo ꞌpứng ꞌcốn báu#ꞌhụ ꞌlói lỏ#ꞌphứa ꞌmạy pẻn ꞌhứ#ꞌva ꞌmạy ꞌhứa hắc ꞌnặn#pay. ꞌSướng ꞌnặn phaư ꞌcọ chắng khói tai ꞌhọt bốc#mết.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.