Atos 27

Tai Dam (BLT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Quan tỉnh ꞌhẹn ꞌmự hảư ꞌsúm khỏi khảu ꞌhứa pay cá [ꞌmướng Lôm] phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli, ꞌlẹo đảy dao ꞌtan Pôn cắp kỉ ꞌcốn ꞌtú ứn hảư quan đu ꞌhọi lính ꞌchư Du‑ꞌli‑ô, pên quan phủ#ꞌnưng cuông mốt côn lính chảu phén#đin.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 ꞌSúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌla‑ꞌmịt, ꞌlẹo ꞌchí pay ꞌve ꞌdặng lom ꞌta ꞌhứa tỉnh ꞌA‑ꞌsia. ꞌMí phủ#ꞌnưng ꞌchư ꞌA‑ꞌlịt‑ta‑ꞌkhô ꞌcốn ꞌmướng ꞌThê‑ꞌsa‑ꞌlôn tỉnh ꞌMa‑kê‑đô‑ꞌnia ꞌcọ ók pay ꞌpọm điêu mốt ꞌsúm#khỏi.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 ꞌMự lăng ꞌsúm khỏi ꞌcọ ꞌhọt ꞌmướng ꞌSi‑đôn. Quan Du‑ꞌli‑ô chaư quảng cắp ꞌtan#Pôn, chắng hảư phép pay ha mốt mú ꞌpi ꞌnọng ꞌpưa hảư sau ꞌchoi ꞌchương dú ꞌchương#kin.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 ꞌMưa ꞌhứa ók ꞌmướng ꞌnặn pay ꞌdiến chuốp ꞌluống#ꞌlốm, ꞌsướng ꞌnặn ꞌsúm khỏi chắng ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Síp‑ꞌlơ ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 ꞌSúm khỏi khảm ꞌnặm bể cai tỉnh Ki‑ꞌli‑kia kéng tỉnh Păm‑ꞌphi‑ꞌlia ꞌlẹo ꞌhọt ꞌmướng ꞌMi‑ꞌla tỉnh ꞌLu‑kia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Bón ꞌnặn quan đảy hên bẳng ꞌhứa#ꞌnưng ꞌmá té ꞌmướng ꞌA‑ꞌlệc‑ꞌsăn‑đia ꞌchí pay ha phén đin ꞌmướng ꞌI‑ta‑ꞌli. Quan chắng ꞌpá ꞌsúm khỏi khảu bẳng ꞌhứa ꞌnặn#pay.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 ꞌSúm khỏi ꞌcoi pay ꞌpưa ꞌdạk ꞌchá pay lai ꞌmự chắng ꞌhọt ꞌkém ꞌmướng Ca‑ꞌni‑đô. ꞌLốm ꞌhéng#lai, pay ꞌsư báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng khí ꞌhứa ꞌliệp pay ꞌkém đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌpưa hảư khói#ꞌlốm, cai bón hua đon khék#ꞌva ꞌSăn‑ꞌmô‑ꞌnê [chắng ꞌvện sia ꞌlốm#đảy].
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 ꞌSúm khỏi ꞌliệp ꞌhím đon ꞌnặn pay ꞌdạk ꞌchá#lai, chắng ꞌhọt bón#ꞌnưng dú chăm ꞌmướng ꞌLa‑ꞌsê‑a khék#ꞌva ꞌta ꞌhứa ꞌchăn#ꞌngám.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 ꞌSúm khỏi sia ꞌlạ lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhám ꞌcốn ꞌDiu ꞌcắm báu#kin ꞌcọ cai pay#ꞌlẹo, [khảu ꞌnhám#ꞌlốm], pay ꞌtáng ꞌhứa ꞌcọ ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại. ꞌTan Pôn chắng bók mốt nẳng ꞌhứa ꞌnặn#ꞌva,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, khỏi hên#ꞌva ꞌháu ꞌtiếu ꞌtáng pay nả ꞌchí chuốp ꞌpọ ꞌláng#ꞌhại, ꞌhứa ꞌtếng ꞌchương khong ꞌcọ ꞌchí sia pay#lai, ꞌmo ꞌháu ꞌcọ ꞌchí sia pay#máư.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Hák#ꞌva quan đu lính lỏ#ꞌphắng phủ ꞌtại ꞌhứa cắp chảu ꞌhứa ꞌnặn ꞌsứa sia ꞌquám ꞌtan Pôn#bók.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 ꞌChí léng ꞌhứa ꞌvạy ꞌtặn khói ꞌnhám nao nẳng ꞌta ꞌhứa ꞌchăn ꞌngám ꞌnặn ꞌcọ báu#đi ꞌto#đaư. ꞌSướng ꞌnặn ꞌcốn nẳng ꞌhứa ꞌphớn lai ꞌpọm chaư căn é ꞌlong ꞌhứa ók sia bón#ꞌnặn, ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ hảư ꞌhọt ꞌta ꞌhứa ꞌmướng ꞌPhoi‑ꞌnịch, ꞌlẹo chắng ꞌdặng dú nẳng hẳn hảư khói ꞌnhám#nao. ꞌMướng ꞌPhoi‑ꞌnịch ꞌnặn pên ꞌta ꞌhứa#ꞌnưng dú nẳng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng tảư ta ꞌvến#tốc, ꞌphượng#ꞌnưng khảu ꞌtáng nưa ta ꞌvến#tốc.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 ꞌMưa ꞌlốm on ꞌpặt ꞌmá té ꞌtáng#tảư, sau ꞌcọ ngắm#ꞌva đảy ꞌsướng ꞌláng áo#ꞌlẹo, chắng cốn au lếc léng ꞌhứa#khửn, ꞌlẹo ꞌliệp ꞌhím phắng đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê pay.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 ꞌHứa pay báu#ꞌhế đảy hơng ꞌto đaư ꞌcọ ꞌchọ há ꞌlốm luông khék#ꞌva ꞌlốm té ꞌtáng nưa ta ꞌvến#ók, ꞌpặt ꞌhéng ꞌmá té đon#ꞌmướng.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 ꞌLốm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌhứa pản báu#đảy, ꞌsúm khỏi chắng pói hảư pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 ꞌMưa ꞌliệp pay ꞌtoi bón pảy ꞌlốm ꞌkém đon ꞌnọi khék đon Cao‑đê, ꞌsúm khỏi ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn ꞌmá phúk ꞌvạy đảy ꞌcọ ꞌdạk ꞌchá#lai.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 ꞌMưa ꞌlạk ꞌhứa ꞌnọi khửn đảy#ꞌlẹo, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchưạk ꞌcạt ꞌhứa nháư#ꞌvạy. Dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí ꞌcúng hát ꞌkém phắng phén đin ꞌLi‑bia, sau chắng pốt phả cẳn ꞌlốm ꞌlống#sia, hảư ꞌhứa lay pay ꞌtoi ꞌluống#ꞌlốm.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 ꞌMự lăng, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng ꞌhéng tók sáư ꞌhứa#dú, mốt ꞌcốn ꞌhứa chắng au ꞌchương ꞌcạ nẳng ꞌhứa thỉm#sia.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 ꞌMự thứ sam#ꞌmá, sau chắng ꞌpá căn ham ꞌchương sủ khong sáư nẳng ꞌhứa thỉm sia#máư.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Báu#hên ta ꞌvến ꞌhứ#ꞌva đao ꞌhung đảy lai ꞌmự ꞌmá#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌcọ ꞌnhắng tók ꞌhéng dú báu#khát, ꞌsướng ꞌnặn ngắm#ꞌva ꞌchí báu#ꞌnhắng pên ꞌcốn#ꞌlẹo.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Mốt ꞌcốn nẳng ꞌhứa báu#đảy kin khảu ꞌmá đảy lai ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌtan Pôn chắng dưn khửn bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng#ꞌhới, ꞌva ꞌpi ꞌnọng hák ꞌphắng ꞌquám khỏi báu#ók sia đon ꞌmướng Ca‑ꞌlê‑tê ꞌnặn, ꞌháu ꞌcọ ꞌchí báu#đảy chuốp ꞌhại sia ꞌchương khong ꞌsướng ꞌnị cá#đaư.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 ꞌKhạy [ꞌsứ đaư ꞌcọ pên#ꞌlẹo], khỏi so bók ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, ꞌsúm ꞌháu ꞌchí báu#ꞌmí phaư#sia, ꞌmí ꞌto ꞌchí sia#ꞌhứa.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Chảu Pua ꞌPhạ pên chảu dú nưa khỏi ꞌkhới vảy ꞌháu#ꞌnặn. ꞌCứn ꞌnị tiên ꞌchạư chăm ꞌmứ ꞌTan chảu đảy ꞌmá dưn dú chăm#khỏi,
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 bók#ꞌva, ‘Pôn#ꞌhới, ꞌnhá dản săng#ꞌnớ, ꞌsứ đaư ꞌnọng ꞌcọ ꞌchí đảy pay ók nả Cai‑ꞌsa#lo. Chảu Pua ꞌPhạ ꞌchí ꞌchoi ꞌpứng ꞌcốn ꞌmá ꞌtoi ꞌhứa ꞌnặn khói tai ꞌpưa nả ta#ꞌnọng.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 ꞌSướng ꞌnặn ꞌpi ꞌnọng ꞌnhá ꞌnọi#chaư, khỏi ꞌchưa Chảu Pua#ꞌPhạ, ꞌsứ đaư ꞌcọ ꞌchí pên ꞌsướng ꞌTan chảu bók ꞌnặn#ꞌtẹ.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Hák#ꞌva ꞌhứa ꞌló ꞌchí ꞌchọ ꞌcúng hát dú ꞌhím đon bón#ꞌnưng.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 ꞌHọt ꞌcứn thứ síp sí#ꞌlẹo, ꞌlốm ꞌnhắng tók sáư ꞌhứa pay ꞌmá dú nẳng ꞌnặm bể ꞌA‑đia. Dáo cang#ꞌcứn, ꞌpứng ꞌcốn ꞌhứa ngắm#ꞌva chăm ꞌhím phắng#ꞌlẹo.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Sau chắng dắng bớng#ꞌnặm ꞌnhắng ꞌlợc dú ꞌsáo#ꞌvá. ꞌHứa pay đảy ꞌnọi#ꞌnưng chắng dắng bớng#máư, ꞌcọ ꞌhụ#ꞌva ꞌnhắng ꞌlợc síp hả#ꞌvá.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Sau ꞌcọ dản#ꞌva ꞌhứa ꞌchí túm#đán, chắng thỉm lếc léng ꞌhứa sí ăn ꞌlống ꞌnặm ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌlẹo ꞌcọ đé so hảư ꞌhung#ꞌvắn.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa ꞌchí ha ꞌtáng ꞌpai pay#sia, chắng dón ꞌhứa ꞌnọi ꞌlống ꞌnặm ꞌdệt ꞌsướng ꞌchí pay au lếc léng ꞌhứa pay dón ꞌlống ꞌtáng hua#ꞌhứa.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 ꞌTan Pôn ꞌdiến bók quan đu lính cắp mốt lính ꞌnặn#ꞌva, “ꞌPứng ꞌcốn ꞌhứa hák ꞌpai pay sia ꞌlẹo#ꞌtẹ, ꞌpứng ꞌtan ꞌcọ ꞌchí báu#khói tai cá#đaư.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Mốt lính chắng tắt ꞌchưạk khoen ꞌhứa ꞌnọi ꞌnặn tốc sáư ꞌnặm lay pay#sia.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Khỏn ꞌchí ꞌhung, ꞌtan Pôn chướng ꞌchứa ꞌchu ꞌcốn kin#khảu. ꞌTan bók sau#ꞌva, “ꞌPi ꞌnọng ꞌcóng thả ꞌlốm ꞌtuôi đảy síp sí ꞌmự#ꞌlẹo, ꞌnhắng báu#ꞌhế đảy kin#săng.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 ꞌSướng ꞌnặn hảư ꞌpi ꞌnọng kin khảu ꞌpưa hảư#ꞌnhắng. Phôm nẳng hua ꞌpi ꞌnọng sểm#ꞌnưng ꞌcọ ꞌchí báu#sia.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 ꞌTan Pôn ꞌvạu ꞌsướng ꞌnặn ꞌlẹo chắng au khảu béng ꞌmá cáo ꞌquám đảy ꞌdọn Chảu Pua ꞌPhạ dú tó nả ꞌchu#ꞌcốn, ꞌlẹo bít ók#kin.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Cuông ꞌchớ ꞌnặn ꞌchu ꞌcốn phaư ꞌcọ sáng#chaư, au căn kin#khảu.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 ꞌCốn dú nẳng ꞌhứa ꞌtếng#cá mết ꞌmí 276#ꞌcốn.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kin ím#ꞌlẹo, sau ꞌcọ au khảu cák thỉm sáư ꞌnặm pay sia ꞌpưa ꞌdệt hảư ꞌhứa bau#ꞌlống.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 ꞌMứa ꞌhung ꞌlẹo, sau báu#ꞌhụ#ꞌva ꞌhím phắng ꞌmướng#đaư. Sau phó hên ꞌvơn#ꞌnặm, ꞌhím bốc ꞌcọ pên đon#ꞌsái. Sau ngắm ꞌva ꞌdệt đảy ꞌcọ é au ꞌhứa khảu pay ꞌvạy bón#ꞌnặn.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Sau chắng tắt ꞌchưạk lếc léng ꞌhứa tốc khảu ꞌnặm pay sia ꞌtếng kẻ ꞌchưạk ꞌmặt ꞌmạy ꞌtại ꞌhứa#ók, ꞌlẹo ꞌcọ sao phả cẳn ꞌlốm nẳng hua ꞌhứa khửn hảư ꞌlốm ꞌpặt khảu pay sú ta#phắng.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 ꞌHứa ꞌhọt bón ꞌnặm song ꞌqué lay ꞌmá ꞌhốm#căn, hua ꞌhứa ꞌdiến khảu ꞌcúng đon ꞌsái ók báu#đảy. ꞌPhóng ꞌnặm tók sáư ꞌhéng#lai, ꞌtáng ꞌtại ꞌhứa ꞌcọ ték#ók.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Mốt lính ổ căn ꞌchí khả ꞌpứng ꞌcốn ꞌtú#sia, ꞌpưa dản#ꞌva phủ ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm ꞌchí ꞌtéo#khói.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Hák#ꞌva quan đu lính é ꞌchoi ꞌtan Pôn hảư khói#tai, chắng hảm mốt lính báu#hảư sau ꞌdệt ꞌnéo#ꞌnặn. ꞌLẹo quan bók hảư ꞌchu#ꞌcốn, phaư ꞌhụ ꞌlói ꞌnặm lỏ#hảư ꞌtéo ꞌlói pay ha bốc#cón.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 ꞌLẹo ꞌpứng ꞌcốn báu#ꞌhụ ꞌlói lỏ#ꞌphứa ꞌmạy pẻn ꞌhứ#ꞌva ꞌmạy ꞌhứa hắc ꞌnặn#pay. ꞌSướng ꞌnặn phaư ꞌcọ chắng khói tai ꞌhọt bốc#mết.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.