Atos 16
Plang (BLR) vs NTLH
1 Pawˊlu eun heulˊ rot nang veng Deube naˊ. Hawcˊ koˊ, eun heulˊ nang veng Lisˊtraˊ naˊ. Tehˊ naˊ, tapaeˊ ti peue kuˊ muis Tiˊmoˊse naˊ eun utˊ ri ka. Ma eun ka meuh peue Yuˊda, ka meuh peue yumˊ. Kuiingˊ eun naˊ eun meuh peue Helasaˊ.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Tiˊmoˊse eun meuh peue muis chakˊ hk'aˊnaee ecˊawngˊ utˊ nang veng Lisˊtraˊ naˊ maeeˊ veng Iˊkawˊniˊ naˊ ce.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pawˊlu eun sumˊ va Tiˊmoˊse eun hotˊ ri heulˊ. Kop awnˊ na, eun kah eun tonˊ duingˊ hakˊ ri kopti meuh a Peue Yuˊda utˊ mawnˊ naˊ ce. Kopti yawng ce kuiingˊ eun meuh eun peue Helasaˊ naˊ.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Yam buih heulˊ ce nang veng ti veng hawcˊ ti veng naˊ, kuˊ saˊlit ce peue caee Eun Yesuˊ naˊ maeeˊ roˊkan utˊ nang veng Yeruˊsalaem naˊ punta kaw peue hotˊ ri yeuh a naˊ, ce ku suip ri lahˊ a heulˊ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Kop awnˊ na, hk'aˊ yumˊ ce muk konˊ Hkrit naˊ a baet ri kawlˊreng keuting. Muk ce muk konˊ Hkrit naˊ ce baet ri heunˊ ku seunyi.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Kopti Citˊ seungaˊ chakˊ naˊ unˊ kah a ce sangsawnˊ leukahˊ munˊ renˊkawn naˊ nang kuingˊ Asaˊ naˊ, Pawˊlu eun maeeˊ cum eun naˊ ce tawlˊ heulˊ nang kuingˊ Fiˊciaˊ naˊ maeeˊ kuingˊ Galatiˊ naˊ ku duihˊ ka.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Yam rot ce nang mhuilˊ kuingˊ Miˊsiˊ naˊ, ce saecˊ coˊcaˊ ri kaw lec nang kuingˊ Betiˊniˊ naˊ, daecti Citˊ seungaˊ Eun Yesuˊ naˊ a unˊ tuilˊ ahkvang ka ri ce.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Kop awnˊ na, ce vel kuingˊ Miˊsiˊ naˊ heulˊ, ce lih nang veng Troˊasˊ naˊ.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Peunsumˊ naˊ, Pawˊlu eun nyu limit peue Masidoˊniˊ ti peue cawng eun ri hk'oˊ a ri ti. Eun lahˊ, “Hk'oˊ mi ingˊ teumˊkawm ye nang kuingˊ Masidoˊniˊ naˊ.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Hawcˊ Pawˊlu pun eun ri nyu limit naˊ, ye keulawnˊ rangraen ri kaw heulˊ nang kuingˊ Masidoˊniˊ kopti pun ye ri yawng Peucawoˊ klawng Eun ri ti ye kaw sangsawnˊ leukahˊ munˊ renˊkawn naˊ ri peue Masidoˊniˊ naˊ ce.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Tangˊ neum veng Troˊasˊ naˊ, ye pawk reu naˊ seumeuˊ heulˊ ri kawˊ Samoˊtrasˊ naˊ. Hawcˊ ka naˊ ti seunyi, ye rot nang veng Neapolisˊ naˊ.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Ye tang pucti heulˊ neum veng awnˊ na, ye rot nang veng Hpiˊliˊpiˊ naˊ. Veng awnˊ a meuh veng tangˊ ce peue Roˊma naˊ. A meuh veng nambat keuhti ka hk'aˊnaee kuingˊ Masidoˊniˊ naˊ. Ye ku utˊ mawnˊ heunˊ seunyi yeut.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Yam rot a seunyi Sinˊ naˊ, ye pucti heulˊ hk'aˊnok ka leuvaˊ veng naˊ. Ye kuit a naˊ kueˊ vang hk'oˊ munˊ, ye heulˊ keunam ba leuumˊ naˊ. Ye mokˊ ri leukahˊ u beunˊ heulˊ cu ri mawnˊ naˊ ce.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Hk'aˊnaee beunˊ mokˊ ri leuceng leukahˊ naˊ ce, a kueˊ beunˊ muis Liˊdiˊ ti peue. Ka meuh peue veng Tiyatira. Ka paingˊ hpenˊ yawtmong. Ka meuh peue faeeˊ Peucawoˊ Eun. Punta kaw ka leuceng leukahˊ eun Pawˊlu naˊ, Peucawoˊ Eun tuhˊ hpumˊ ka naˊ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Yam beunˊ awnˊ ka maeeˊ peue nya ka naˊ hawcˊ ce rap ri ti hk'aˊ cumˊ ri naˊ, ka klawng ye ingˊ ti nya ce. Ka lahˊ, “Peˊ lawn kuit meuh uiˊ peue yumˊ Peucawoˊ Eun koˊ, ingˊ utˊ ri nya ye reuˊ.” Ka saeˊcaeeˊ hk'oˊ ri yeuh ri pun ye ingˊ utˊ ri nya ce.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ti pok naˊ, yam buih heulˊ ye nang vang hk'oˊ munˊ naˊ, beunˊ mhaiˊ kuˊ seucaˊ yawng mhawˊ naˊ lec a ka ti peue naˊ ka ingˊ hk'eupˊ ye. Kopti cang ka mhawˊ seulakˊ naˊ, cawoˊ ka naˊ eun pun leumuil heunˊ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Pawˊlu eun maeeˊ ye ri beunˊ awnˊ ka hotˊ ye. Ka klawng ri lahˊ, “Peue aenˊ meuh ce mhaiˊ Eun Peucawoˊ Cawoˊ lhungˊ hk'aiˊ peue naˊ. Ce ingˊ lahˊ peˊ mhawngˊ hk'aˊ ka hk'aˊ htut lawtpon naˊ.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Kopti yeuh ka keutitˊ heunˊ seunyi naˊ, a suksak Pawˊlu eun nyawkˊ. Vang tisutˊ ka naˊ, eun hpawtˊ ri tuilˊ leukahˊ ri seucaˊ naˊ, “Hk'aˊnaee muis Eun Yesuˊ Hkrit naˊ, kaw uiˊ tuilˊ leukahˊ ri mi, ‘Puc mi lih hk'aiˊ ka reuˊ.’ ” Seucaˊ naˊ a ku keulawnˊ pucti lih hk'aiˊ ka.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Yam cawoˊ ka beunˊ awnˊ pun eun ri nyu kaw ri unˊ laee kueˊ hk'aˊ kaw pun leumuil naˊ, ce mheutˊ ri ti Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ ka. Ce teukˊ olˊ ka heulˊ hk'eupˊ peue yeuh kanˊ kuingˊ naˊ ce nang keulas naˊ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ce teukˊ ka heulˊ ri roˊkan nang veng naˊ ce. Ce lahˊ, “Peue aenˊ meuh ka peue Yuˊda. Ka buih yeuh kuˊ suksak nang veng eˊ naˊ heunˊ.
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Ka ti ri ingˊ sangsawnˊ ritroe peue Yuˊda kuˊ unˊ cawpˊ ritroe eˊ naˊ. A meuh ritroe peue Roˊma rap unˊ pun yeuh unˊ pun eˊ naˊ.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Peue heunˊ naˊ ce ku cu ri ingˊ lhawˊ ri ri Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ ka. Roˊkan nang veng naˊ ce tuilˊ leukahˊ kah ce hpuicˊ hk'o ka naˊ, kah ce taˊfaetˊ ka ri hkawn.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Hawcˊ taˊfaetˊ ce ka heunˊheunˊ naˊ, ce seueˊ ka nang htawngˊ. Ce tuilˊ leukahˊ ri roˊ htawngˊ naˊ eun, ce kah eun koˊ kawn ka meulamlam ri.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Yam roˊ htawngˊ naˊ pun eun leukahˊ awnˊ a naˊ, eun uinˊ ka utˊ nang hkawng hk'aˊnaee ka htawngˊ naˊ. Eun cip cung ka naˊ hk'aˊnaee hkuˊ, yeuh a cin meulamlam ri.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Hk'ao yam peunngonˊ sumˊ naˊ, Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ ka buih hk'oˊ munˊ cai sukˊseunˊ Peucawoˊ Eun. Peue htawngˊ seubu naˊ ce ku buih leuceng ka yeut.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Yam awnˊ na, a keulawnˊ inˊsanˊ reng nyawkˊ. Puin ka htawngˊ naˊ a keuyuihˊ keuyahˊ. Leuvaˊ ka htawngˊ naˊ ce a keulawnˊ dahˊ gawmˊeucˊ. Muˊ lhecˊ mawt ce peue htawngˊ naˊ a bhuicˊ eucˊ.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Roˊ htawngˊ naˊ eun kuhˊ. Yam nyu eun leuvaˊ htawngˊ naˊ dahˊ ka naˊ, kopti hteumˊ eun peue htawngˊ naˊ ce hk'uih eucˊ naˊ, eun htutˊ vaic ri naˊ, eun kaw toh ri yeum meun.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Daecti Pawˊlu eun klawng ri lahˊ lawsˊ a, “Pawlaee yeuh tuˊ mi naˊ lu. Kawnˊ utˊ ye gawmˊeucˊ ri yeut.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Roˊ htawngˊ naˊ eun kah ce tokˊ ngawl. Hawcˊ koˊ, eun ingˊ nghupˊ ri keuyuingˊ ruing nanggalˊ ka Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ naˊ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Hawcˊ koˊ, eun va ka puc ri. Eun mhaingˊ ka, “Cawoˊ, punta kaw uiˊ pun hk'aˊ htut lawtpon naˊ, uiˊ ciˊ naˊ htukˊ ri yeuh saˊnhawˊ?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ka topˊ a, “Yumˊ Cawoˊ Yesuˊ Eun reuˊ, mi ri maeeˊ peue nya peue hk'ulˊ mi naˊ kaw peˊ pun hk'aˊ htut lawtpon naˊ.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Hawcˊ koˊ, ka sangsawnˊ leukahˊ Eun Peucawoˊ naˊ ri roˊ htawngˊ naˊ eun maeeˊ peue utˊ nang nya eun naˊ ce gawmˊeucˊ.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Hk'aˊnaee nali bul awnˊ na, roˊ htawngˊ naˊ eun va ri heulˊ saicˊ vang suiˊ ka naˊ. Hawcˊ koˊ, tuˊ eun roˊ htawngˊ naˊ maeeˊ peue nya peue hk'ulˊ eun naˊ ce keulawnˊ rap ri ti hk'aˊ cumˊ gawmˊeucˊ ri.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Roˊ htawngˊ naˊ eun va ka heulˊ ri nya ri, eun tuilˊ ka hk'asomˊ. Roˊ htawngˊ naˊ eun renˊkawn nyawkˊ, kopti tuˊ eun naˊ maeeˊ peue nya peue hk'ulˊ eun naˊ gawmˊeucˊ yumˊ ce Peucawoˊ Eun hawcˊ naˊ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Yam cengˊ ka naˊ, roˊkan nang veng naˊ ce cusˊ peue yeuh kanˊ naˊ ce heulˊ ri roˊ htawngˊ naˊ eun. Ce lahˊ, “Ploeˊ peue lalˊ peue awnˊ ka reuˊ.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Roˊ htawngˊ naˊ eun lahˊ a ri Pawˊlu eun, “Roˊkan nang veng naˊ tuilˊ ce leukahˊ ploeˊ mi maeeˊ Silasˊ eun. Maetˊmaenˊ paˊ naˊ pucti heulˊ hk'aˊnaee kuit nyawkˊ kuit samˊran ri reuˊ.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Daecti Pawˊlu eun lahˊ a ri peue yeuh kanˊ naˊ ce, “Ya saecˊ meuh peue Roˊma, daecti ce unˊ mhaingˊ mhilˊ ya ce taˊfaetˊ ya nanggalˊ peue kuingˊ. Hawcˊ koˊ, ce seueˊ ya nang htawngˊ. Maetˊmaenˊ ceˊ kaw yeng ri ra ri tec yenˊ ya aw? A hkuinˊ kaw cang. Kah tuˊ ce naˊ ingˊ va ya pucti reuˊ.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Peue yeuh kanˊ naˊ ce heulˊ lahˊ ris lawng aenˊ a ri roˊkan nang veng naˊ ce. Yam pun ce ri mhawngˊ Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ meuh ka peue Roˊma naˊ, ce ku tokˊseupa.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ce ingˊ hk'oˊ ka aˊnuyat a. Hawcˊ ce hueˊ ka lih hk'aiˊ htawngˊ naˊ, ce hk'oˊ ka pucti heulˊ hk'aiˊ veng awnˊ na.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Hawcˊ Pawˊlu eun maeeˊ Silasˊ puc ka ri lih hk'aiˊ htawngˊ naˊ, ka heulˊ ri nya ka Liˊdiˊ naˊ. Ka hk'eupˊ ecˊawngˊ naˊ ce, ka tuilˊ kawlˊreng ce. Hawcˊ koˊ, ka pucti heulˊ hk'aiˊ veng awnˊ na.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.