Atos 22
A Xuxubus Maxat (BJK) vs NVT
1 “Abo töke ma abo tata re e, eka rengrengen ömaras e mum bara e kobo pet te laa saban.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Ma nang idi toxo ölangen bere ine ixo wöwörö rö idi ma tinenge me Ibru, idi toxo tuu ödödö arixe.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “E a Judeia ma toxo kip e ro Tasas nang Silisia, inexalik bere e xo taxin kaa xö ina lagunon Jerusalem. Me e a önga bak ne ausu re Gamaliel, me e xo kip a ausu raxin möxö warkurai möxöbo untubuno ire, me e xo gaas sa mumuu e God kalik xarnang e mum mo wewet nixinen.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 E xobo wewet ögarin a nangadi nang toxobo mumuu ina ausu na, nang tobo tengen ine ma ‘Ngas’, rua sesexomet idi. E xobo rörödik lo a körö ma balixilik me e xobo bulbulus ölaxa idi xö gunon ne aömokorot.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Ma a sisila raxin möxöbo pris mabo kansel kirip bölök, idi tabo öt sik ka tengen bara inabo tinenge xirip i turunon. Me e xo xikip a axana ginigeet mera re idi urungan te idi abo Judeia nang Damaskas, me e xobo önan urungan ta lalamus ot ina nangadi ura Jerusalem rö idi ra xikip a tiip.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Ma xö luono xaken nang e xo önan lörörö Damaskas, saxit mon a maras ne bibio raxin meriso lömö xö balana kubu ixo bulo e.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Me e xo subu su xö pu me e xo ölangen a inöno öng ixo tengen te e bira, ‘Sol! Sol! Ruasa nöngön u bo ögarin e?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Me e xo eose, ‘Me ewe nöngön, Orong?’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 A duöng nang toxo wan arixe me e toxo pere ina bibio, inexalik kaim idi xo ölangen kulen ina inöno ine nang ixo wöwörö rö e.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 “Me e xo eose, ‘A laa sanene nang arabo pet, Orong?’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Io, abo duöng nang toxo wan arixe me e, idi toxo lamus lo e u Damaskas, möxösa, a lölös möxö bibio ixo öwulo e.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Ma önga tödi a esene e Ananias ixo wanot ta werwere e. Ine a önga tödi nang ixobo mumuu eörin abo warkurai te Moses, mabo Judeia nang toxobo xisixis singan idi tobo ii öraxin ine.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 Ine ixo tuu xö lawana e ma ixo tengen, ‘Tönö Sol, örö wawara baling!’ Ma saxit iat mon e xo öt ta werwere ine.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Io, Ananias ixo tengen bira, ‘A God köbo untubuno ire ixoro pere kos nöngön bara örobo ösöxö a mamaa re ine, ma bara örobo pere a öng nang a lak töxödös ma örobo ölangen a tinenge möxö ngalana.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Me nöngön örobo etöngösen lamun ine urungan kö marakörö xirip ma lasanene nang u xo pere ma u xo ölangen.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Io, a lasa bang u xixiset min? Örö taru kaa ma örö kip a baptais ma örö seseng urungan te God ma irabo irewe abo magingin saban te nöngön.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Io, nang e xo wan baling u Jerusalem, e xo seseseng kö gunon ne lotu raxin me e xo pere a winawara meruso lömö.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 E xo pere a Orong ixo wöwörö. Ma ixo tengen te e bira, ‘Saxit! Örö wan kalik e Jerusalem na mon, möxösa, idi tekebeöt ta nunu xö tinenge re nöngön nang örobo tengen te idi.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Me e xo balu, ‘Orong, inabo duöng na te ösöxö bere e bo önan möxö önga gunon ne sineseng urungan kö öng kabise rua öxös lo ma rua sese idi nang te nunu re nöngön.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Ma nang toxo teng ömet a tödi re nöngön, e Stiwen, niang ixobo etöngösen ma esem, e xo tuu sik kingan me e xo balaure a man te idi nang toxo reteng ömet ine. Me e xo maraxa xönan.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Io, a Orong ixo tengen te e bira, ‘Wan, e rabo tile nöngön kö palaa saxit urungan kö nangadi nang kaim bara abo Judeia.’”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 A nangadi toxo ölangen e Pol ot nang ine ixo tengen ina xönö tinenge. Io, idi toxo kup nöngösö lömö bira, “Mum moro se rewe ina mangana tödi! I kobo deek bara irabo kis kö öxöno lagunon!”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Nang bere idi toxo xukup, idi toxo kip tewe ana man te idi me idi toxo same rewe a kabus uruso lömö.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 A tödi sisila ixo isik a tinenge lölös bara idi tabo kip ölaxa e Pol urungan kö bang ke idi abo umri. Ma ixo erile bere idi tabo dangat ine me idi tabo ose mumuu ine rö idi ra ösöxö lo bara ruasa a nangadi toxo xukup pe ine bira.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Ma nang bara idi toxoro sat ötöxödös a nini limine ma toxoro kubus ine rua dangdangat ine, Pol ixo wöwörö urungan kö umri raxin ewe ixo tuu sik, “Bule, i töxödös kö warkurai te mum bara mum morobo dangat a önga Rom, ewe nang bang tekela pet te önga warkurai lömö re ine lamun ina na, ma bara iri pet te sasaban?”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Io, niang bara a umri ixo ölangen bira, ine ixo wan uruso xö sisila ma ixo ose ine, “Naang! A lasanene iang u mamaa rua wewet? Ina tödi na ine a Rom!”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Io, a tödi sisila ixo wan urungan te Pol ma ixo eose, “Naang! Nöngön mee Rom?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Ma a tödi sisila ixo tengen, “E xo xuxun ma tuluwok taxin arixe rö e ra xikip a ese bere e a önga Rom.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Io, idi ewe niang toxo ruruu ringan toxo mamaa rua ose muu ine, idi toxo wan talu rewe saxit iat mon. Ma a tödi sisila ixo örasen a binuut niang ixo ösöxö lo bere ine ixoro kut e Pol ma uno lölös me ine a önga Rom.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Önga bung kabise a tödi sisila ixo palas tewe e Pol, möxösa, ixo mamaa bara irabo ösöxö lo a unine turunon bara ruasa abo Judeia toxo puk e Pol. Io, ixo kup etok abo pris tataxin ma abo kansel nang mee Judeia. Ma ixo lamus lo e Pol ma ixo uru ine xö wawara re idi.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.