Atos 22
A Xuxubus Maxat (BJK) vs NAA
1 “Abo töke ma abo tata re e, eka rengrengen ömaras e mum bara e kobo pet te laa saban.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Ma nang idi toxo ölangen bere ine ixo wöwörö rö idi ma tinenge me Ibru, idi toxo tuu ödödö arixe.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “E a Judeia ma toxo kip e ro Tasas nang Silisia, inexalik bere e xo taxin kaa xö ina lagunon Jerusalem. Me e a önga bak ne ausu re Gamaliel, me e xo kip a ausu raxin möxö warkurai möxöbo untubuno ire, me e xo gaas sa mumuu e God kalik xarnang e mum mo wewet nixinen.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 E xobo wewet ögarin a nangadi nang toxobo mumuu ina ausu na, nang tobo tengen ine ma ‘Ngas’, rua sesexomet idi. E xobo rörödik lo a körö ma balixilik me e xobo bulbulus ölaxa idi xö gunon ne aömokorot.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Ma a sisila raxin möxöbo pris mabo kansel kirip bölök, idi tabo öt sik ka tengen bara inabo tinenge xirip i turunon. Me e xo xikip a axana ginigeet mera re idi urungan te idi abo Judeia nang Damaskas, me e xobo önan urungan ta lalamus ot ina nangadi ura Jerusalem rö idi ra xikip a tiip.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Ma xö luono xaken nang e xo önan lörörö Damaskas, saxit mon a maras ne bibio raxin meriso lömö xö balana kubu ixo bulo e.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Me e xo subu su xö pu me e xo ölangen a inöno öng ixo tengen te e bira, ‘Sol! Sol! Ruasa nöngön u bo ögarin e?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Me e xo eose, ‘Me ewe nöngön, Orong?’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 A duöng nang toxo wan arixe me e toxo pere ina bibio, inexalik kaim idi xo ölangen kulen ina inöno ine nang ixo wöwörö rö e.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Me e xo eose, ‘A laa sanene nang arabo pet, Orong?’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Io, abo duöng nang toxo wan arixe me e, idi toxo lamus lo e u Damaskas, möxösa, a lölös möxö bibio ixo öwulo e.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Ma önga tödi a esene e Ananias ixo wanot ta werwere e. Ine a önga tödi nang ixobo mumuu eörin abo warkurai te Moses, mabo Judeia nang toxobo xisixis singan idi tobo ii öraxin ine.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ine ixo tuu xö lawana e ma ixo tengen, ‘Tönö Sol, örö wawara baling!’ Ma saxit iat mon e xo öt ta werwere ine.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 “Io, Ananias ixo tengen bira, ‘A God köbo untubuno ire ixoro pere kos nöngön bara örobo ösöxö a mamaa re ine, ma bara örobo pere a öng nang a lak töxödös ma örobo ölangen a tinenge möxö ngalana.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Me nöngön örobo etöngösen lamun ine urungan kö marakörö xirip ma lasanene nang u xo pere ma u xo ölangen.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Io, a lasa bang u xixiset min? Örö taru kaa ma örö kip a baptais ma örö seseng urungan te God ma irabo irewe abo magingin saban te nöngön.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Io, nang e xo wan baling u Jerusalem, e xo seseseng kö gunon ne lotu raxin me e xo pere a winawara meruso lömö.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 E xo pere a Orong ixo wöwörö. Ma ixo tengen te e bira, ‘Saxit! Örö wan kalik e Jerusalem na mon, möxösa, idi tekebeöt ta nunu xö tinenge re nöngön nang örobo tengen te idi.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 “Me e xo balu, ‘Orong, inabo duöng na te ösöxö bere e bo önan möxö önga gunon ne sineseng urungan kö öng kabise rua öxös lo ma rua sese idi nang te nunu re nöngön.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ma nang toxo teng ömet a tödi re nöngön, e Stiwen, niang ixobo etöngösen ma esem, e xo tuu sik kingan me e xo balaure a man te idi nang toxo reteng ömet ine. Me e xo maraxa xönan.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 “Io, a Orong ixo tengen te e bira, ‘Wan, e rabo tile nöngön kö palaa saxit urungan kö nangadi nang kaim bara abo Judeia.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 A nangadi toxo ölangen e Pol ot nang ine ixo tengen ina xönö tinenge. Io, idi toxo kup nöngösö lömö bira, “Mum moro se rewe ina mangana tödi! I kobo deek bara irabo kis kö öxöno lagunon!”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Nang bere idi toxo xukup, idi toxo kip tewe ana man te idi me idi toxo same rewe a kabus uruso lömö.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 A tödi sisila ixo isik a tinenge lölös bara idi tabo kip ölaxa e Pol urungan kö bang ke idi abo umri. Ma ixo erile bere idi tabo dangat ine me idi tabo ose mumuu ine rö idi ra ösöxö lo bara ruasa a nangadi toxo xukup pe ine bira.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Ma nang bara idi toxoro sat ötöxödös a nini limine ma toxoro kubus ine rua dangdangat ine, Pol ixo wöwörö urungan kö umri raxin ewe ixo tuu sik, “Bule, i töxödös kö warkurai te mum bara mum morobo dangat a önga Rom, ewe nang bang tekela pet te önga warkurai lömö re ine lamun ina na, ma bara iri pet te sasaban?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Io, niang bara a umri ixo ölangen bira, ine ixo wan uruso xö sisila ma ixo ose ine, “Naang! A lasanene iang u mamaa rua wewet? Ina tödi na ine a Rom!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Io, a tödi sisila ixo wan urungan te Pol ma ixo eose, “Naang! Nöngön mee Rom?”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ma a tödi sisila ixo tengen, “E xo xuxun ma tuluwok taxin arixe rö e ra xikip a ese bere e a önga Rom.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Io, idi ewe niang toxo ruruu ringan toxo mamaa rua ose muu ine, idi toxo wan talu rewe saxit iat mon. Ma a tödi sisila ixo örasen a binuut niang ixo ösöxö lo bere ine ixoro kut e Pol ma uno lölös me ine a önga Rom.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Önga bung kabise a tödi sisila ixo palas tewe e Pol, möxösa, ixo mamaa bara irabo ösöxö lo a unine turunon bara ruasa abo Judeia toxo puk e Pol. Io, ixo kup etok abo pris tataxin ma abo kansel nang mee Judeia. Ma ixo lamus lo e Pol ma ixo uru ine xö wawara re idi.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.