Romanos 4
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs VC
1 Ŋmɩnɛ lɛ sɩn pãa 'yɛr a sɩ sãakpã Abraham 'yɛr, a yele nyãna pɔ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Ala ɩ sɩrɛ jaa Abraham yele dɔ̃ɔ tor a wʊ tʊ̃mɔ̃ jũu, wʊn taa tara na yele kɔ̃ɔ bʊɔrɔ nɩ yuor, tɩchɛ a kʊ̃ naa ɩ a Nãaŋmɩn niem lɛ ɛ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Bo lɛ a Nãaŋmɩn gãn 'yɛr? Wʊ 'yɛr ɩka, “Abraham sɔɔn de Nãaŋmɩn ka a lɛ vɛ̃ ka wʊ ɩ nɩtor.” (A Pielfʊ Gãn 15:6)
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Pʊ̃pãanyã nɩrɛ wa tʊ̃tʊ̃mɔ̃, a wʊ sãyar ba ɩ kʊfʊ ɛ, tɩchɛ a wʊ tʊ̃mɔ̃ sãyar lɛ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Ala lɛ so nɩrɛ 'lɔ an ba ɩ tʊ̃mɔ̃ lɛ ɛ, tɩchɛ wʊn sɔɔ a Nãaŋmɩn 'lɔ na ma vɛ̃ ka a putudẽme yele tor, a wʊ sɔɔfʊ lɛ ma vɛ̃ ka wʊ ɩ a nɩtor.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 A Nãa David mɩ dɔ̃ɔ 'yɛr a 'yɛr bir nyãna nɩ wʊ ju, na wʊ 'yɛr ɩka, bɔɔsʊ̃n sʊɔ lɛ a 'lɔ a Nãaŋmɩn na vɛ̃ a wʊ ɩ nɩtor ka tʊ̃mɔ̃ ba pʊɔ ɛ.
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Bɔɔsʊ̃n dẽme lɛ a Nãaŋmɩn na vɛ̃ a ba bɔrfʊsɩ kʊ ba, ka a ba yelbebe ala pɔɔ.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Bɔɔsʊ̃n lɛ a 'lɔ a sɩ Soro na ba lɛ sɔrɔ a wʊ yelbier dɔɔlɔ wʊ ɛ.” (Yiel Gãn 32:1, 2)
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 A bɔɔsʊ̃n nyãna ɩn a yɔŋmarba tɛɛ bon bɩɩ, a mɩ ɩn a bala na ba ŋmaa a yʊɔr ɛ, bon? Sɩ 'yɛr ɩka Abraham sɔɔfʊ vɛ̃n ka wʊ ɩ nɩtor.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Ŋmɩnɛ lɛ anyãna dɔ̃ɔ ɩ kʊ wʊ? Wʊn ŋmaa a yʊɔr baar lɛ bɩɩ wʊn ba ŋmaa sɛrɛ lɛ? A ba ɩ wʊn ŋmaa baar ɛ, tɩchɛ wʊn dɔ̃ɔ ba ŋmaa sɛrɛ lɛ.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Nãaŋmɩn wa bɩɛr man wʊ a yʊɔr ŋmaafʊ yele, ka a ɩ jãnɛ ɩka a wʊ yele tor naa a wʊ sɔɔfʊ jũu wʊn dɔ̃ɔ ba ŋmaa a yʊɔr sɛrɛ ɛ. Lɛ lɛ wʊ pãa ɩ a bala jaa na sɔɔ de sãa, tɩchɛ na baa ŋmaa a ba yɔɩ ɛ, ka a Nãaŋmɩn vɛ̃ a ba ɩ nɩtorsɩ.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Wʊ mɩ ɩ naa bala jaa na ŋma a yɔɩ sãa. A ba ɩ yʊɔr ŋmaafʊ tɛɛ 'yɔ̃ɔ lɛ ɛ, tɩchɛ ban tara a sɔɔfʊ na ba turo nɩ a lɛ a sɩ sãa Abraham na dɔ̃ɔ turo tɩ wa ŋmaa a yʊɔr.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 A ba ɩ a nɛbinãa jũu lɛ a Nãaŋmɩn dɔ̃ɔ tɩr a nɛɛ kʊ a Abraham nɩ a wʊ yɔn ɩka bala lɛ na so a wɛr ɛ, tɩchɛ wʊn ɩ nɩtor a wʊ sɔɔfʊ jũu lɛ.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Ala ɩ a bala na turo a nɛbinãa lɛ so a wɛr ɛ, sɔɔfʊ ba lɛ tara tɔ̃nɔ̃ ɛ, ka Nãaŋmɩn nɛɛ wʊn tɩr mɩ ɩ pɔrɔ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Bojũu a nɛbinãa waara nɩ naa Nãaŋmɩn suur. A jie 'lɔ mɩ a nɛbinãa na ba be ɛ, a nɛɛ bɔrfʊsɩ mɩ ba be be ɛ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 A lɛ jũu, a nɛtɩraa wa naa a sɔɔfʊ jũu, ka a Nãaŋmɩn wãɛfʊ na sʊ̃ʊ a Abraham yɔn ba jaa, a ba ɩ a bala na turo a nɛɛ tɛɛ ɛ, tɩchɛ a bala na tara a Abraham sɔɔfʊ, 'lɔ lɛ ɩ a sɩ jaa sãa.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Nɩtãa an sɛb a Nãaŋmɩn gãn pɔ, “N maal fʊ naa a fʊ ɩ a paal yɔɔ sãa.” (A Pielfʊ Gãn 17:5) 'Lɔ lɛ ɩ a sɩ sãa a Nãaŋmɩn sɛ̃, a 'lɔ wʊn sɔɔ de, a Nãaŋmɩn nyã na ma vɛ̃ ka kũn ɩ vʊɛ, na wʊ ma bʊɔl bonsɩ ala na ba dɔ̃ɔ be be ɛ, ka a be be.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Tɩɛrtɔfʊ jie ba lɛ be be ɛ, tɩ Abraham tara tɩɛrtɔ jie, na wʊ sɔɔ de ka a lɛ vɛ̃ ka wʊ ɩ a paal yɔɔ sãa, nɩtãa lɛ a Nãaŋmɩn na dɔ̃ɔ 'yɛr kʊ wʊ, “Lɛ lɛ a fʊ yɔn na wa be.” (A Pielfʊ Gãn 15:5)
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Waa bal a wʊ sɔɔfʊ pɔ ɛ, wʊ mãɛ nyɛn bɔ̃ɔn a wʊ ãgãn na kor jʊɔl, bojũu yuom kɔbaa lɛ wʊ nyɛ ka a Saara mɩ ab.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Tɩchɛ Abraham ba tara baal a wʊ sɔɔfʊ pɔ, nɩ lɛ a Nãaŋmɩn na tɩr a wʊ nɛɛ ɛ, tɩchɛ wʊ nyɛn kpɛ̃ɔ a wʊ sɔɔfʊ pɔ, na wʊ de tɩɩr kʊ a Nãaŋmɩn.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Wʊ sɔɔn de nuur ayi ɩka Nãaŋmɩn tara na kpɛ̃ɔ na maal a lɛ wʊn tɩr a wʊ nɛɛ.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 A anyãna lɛ so ka a Nãaŋmɩn, vɛ̃ a wʊ ɩ nɩtor.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 A 'yɛrbir na 'yɛr ɩka, Nãaŋmɩn vɛ̃n a wʊ ɩ nɩtor, a ba sɛb a 'lɔ tɛɛ 'yɔ̃ɔ ɛ,
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 tɩchɛ a mɩ ɩn a sɩ bon, Nãaŋmɩn mɩ na vɛ̃n a sɩ yele ka a tor, sɩn bala jaa na sɔɔ ɩka, 'lɔ lɛ sãɩ a Yesu na ɩ a sɩ Soro a kũu pɔ.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 A sɩ yelbebe jũu lɛ ba dɔ̃ɔ kʊn wʊ, tɩchɛ ka a Nãaŋmɩn sãɩ wʊ a kũu pɔ a wʊ ɩ vʊr, na wʊ vɛ̃ ka sɩ tor.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.