Mateus 25
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARA
1 “A sɔ̃ɔ 'lɔ̃nɔ̃, a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ na kaara fɩka pɔɔsarsɩ pie na de a ba fãtɩnɛ ɩka ba tɩ tuor a pɔɔ paalaa nɩ a wʊ sɩrɛ.
1 Então, o reino dos céus será semelhante a dez virgens que, tomando as suas lâmpadas, saíram a encontrar-se com o noivo.
2 Ka a ba anũu ɩ jɔlɔ, tɩchɛ ka a ba anũu mɩ ɩ yɛ̃ dẽme.
2 Cinco dentre elas eram néscias, e cinco, prudentes.
3 A jɔlɔ bala den a ba fãtɩnɛ tɩchɛ baa de kãa pʊɔ ɛ,
3 As néscias, ao tomarem as suas lâmpadas, não levaram azeite consigo;
4 tɩchɛ ka a ba anũu bala mɩ na ɩ a yɛ̃ dẽme, de kãa pʊɔ a ba fãtɩnɛ pɔ.
4 no entanto, as prudentes, além das lâmpadas, levaram azeite nas vasilhas.
5 A pɔɔ paalaa sɩrɛ na wa kor a waa jũu, gʊ̃ɔ kpɛ ba naa ka ba gã gur.
5 E, tardando o noivo, foram todas tomadas de sono e adormeceram.
6 “A tãsɔɔ bãɩn lɛ ba ŋme chɛlma tãna 'yɛrɛ, ‘A pɔɔ paalaa sɩrɛ waara, yɩ yi wa tuor wʊ yooo.’
6 Mas, à meia-noite, ouviu-se um grito: Eis o noivo! Saí ao seu encontro!
7 “A pɔɔsarsɩ pie banyãna vaan ir tɩɛ tɩɛ a ba gonsɩ 'yɔ̃ɔ a ba fãtɩnɛ pɔ.
7 Então, se levantaram todas aquelas virgens e prepararam as suas lâmpadas.
8 A jɔlɔ bala 'yɛr kʊ a yɛ̃ dẽme, ‘Yɩ pʊr a yɩ kãa amɩne kʊ sɩ, a sɩ bonsɩ kpĩine naa.’
8 E as néscias disseram às prudentes: Dai-nos do vosso azeite, porque as nossas lâmpadas estão-se apagando.
9 “Be lɛ ka a yɛ̃ dẽme bala 'yɛr kʊ ba, ‘Kai, a kʊ̃ ta sɩ nɩ a yɩn ɛ. Yɩ chen a be ban daara na yɩ tɩ da.’
9 Mas as prudentes responderam: Não, para que não nos falte a nós e a vós outras! Ide, antes, aos que o vendem e comprai-o.
10 “Tɩchɛ, ban lɩɛb chiine a dafʊ jie, a pɔɔ paalaa sɩrɛ wa naa, ka a bala jaa na chɔɔr 'mataa kpɛ a pɔɔ paalaa kulfʊ jie, tɩ na ba nyɔɔ a pãn pɔɔ.
10 E, saindo elas para comprar, chegou o noivo, e as que estavam apercebidas entraram com ele para as bodas; e fechou-se a porta.
11 “A jɔlɔ anũu bala mɩ wa bɩɛr wa na ba mɩ wa kpooro a pãn 'yɛr, ‘Nɩkpɛ̃ɛ, nɩkpɛ̃ɛ, yuo a pãn ka sɩ kpɛ.’
11 Mais tarde, chegaram as virgens néscias, clamando: Senhor, senhor, abre-nos a porta!
12 “Tɩchɛ ka wʊ 'yɛr kʊ ba, ‘Yelmãɛ jaa, n ba bɔ̃ɔ yɩ ɛ.’
12 Mas ele respondeu: Em verdade vos digo que não vos conheço.
13 “A lɛ jũu yɩ gu yɩ mãɛ bojũu yaa bɔ̃ɔ a bɩbir bɩɩ a sɔ̃ɔ ɛ.
13 Vigiai, pois, porque não sabeis o dia nem a hora.
14 “A mɩ lɛ nyɛntãan go fɩka daba kɔ̃ɔ na bʊɔrɔ yɔfʊ na wʊ bʊɔl a wʊ gbãgbaar 'mataa de a wʊ bonsɩ põ ba.
14 Pois será como um homem que, ausentando-se do país, chamou os seus servos e lhes confiou os seus bens.
15 Wʊ kʊn ãsʊɔ sɛlbie anũu, na wʊ kʊ ãsʊɔ mɩ sɛlbie ayi na wʊ kʊ ãsʊɔ mɩ sɛlbir bʊ̃'yen. Wʊ ma kʊn ãsʊɔ jaa man a wʊ fɔ̃ɔ, tɩ na wʊ yɔ.
15 A um deu cinco talentos, a outro, dois e a outro, um, a cada um segundo a sua própria capacidade; e, então, partiu.
16 A 'lɔ na de a sɛlbie anũu tɩ yar nyɛ sɛlbie anũu tʊ̃nɔ̃ dɔɔl.
16 O que recebera cinco talentos saiu imediatamente a negociar com eles e ganhou outros cinco.
17 A 'lɔ mɩ na de a sɛlbie ayi tɩ yar mɩ nyɛ sɛlbie ayi tʊ̃nɔ̃ dɔɔl.
17 Do mesmo modo, o que recebera dois ganhou outros dois.
18 Tɩchɛ a 'lɔ na de a sɛlbir bʊ̃'yen tɩ tuun bɔɔ de a wʊ nɩkpɛ̃ɛ sɛlbir ũu.
18 Mas o que recebera um, saindo, abriu uma cova e escondeu o dinheiro do seu senhor.
19 “An wa kor bãlãa ka a gbãgbaar bala nɩkpɛ̃ɛ wa wa ɩka ba guor a sɛlbie yele.
19 Depois de muito tempo, voltou o senhor daqueles servos e ajustou contas com eles.
20 A 'lɔ na de a sɛlbie anũu waan na sɛlbie anũu wa 'yɛr, ‘Nɩkpɛ̃ɛ, sɛlbie anũu lɛ fʊ dɔ̃ɔ kʊ ma, nyɛ sɛlbie anũu tɔ̃nɔ̃ lɛ n nyɛ dɔɔl.’
20 Então, aproximando-se o que recebera cinco talentos, entregou outros cinco, dizendo: Senhor, confiaste-me cinco talentos; eis aqui outros cinco talentos que ganhei.
21 “Ka a wʊ nɩkpɛ̃ɛ 'yɛr kʊ wʊ, ‘Fʊ tʊ̃n vɩla, gbãgbamãɛ lɛ fʊ ɩ. Fʊ tara na yelmãɛ a bʊ̃bile pɔ, ɩn 'yɔ̃ɔ fʊn ka fʊ kaara bʊ̃yɔɔ. Wa pʊɔ ma ka sɩ 'mataa dire a nʊ̃ɔ.’
21 Disse-lhe o senhor: Muito bem, servo bom e fiel; foste fiel no pouco, sobre o muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
22 “A 'lɔ mɩ wʊn kʊ a sɛlbie ayi wa 'yɛr kʊ a wʊ nɩkpɛ̃ɛ, ‘Fʊ dɔ̃ɔ kʊ ma sɛlbie ayi, nyɛ sɛlbie ayi tʊ̃nɔ̃ lɛ n nyɛ dɔɔl.’
22 E, aproximando-se também o que recebera dois talentos, disse: Senhor, dois talentos me confiaste; aqui tens outros dois que ganhei.
23 “Ka a wʊ nɩkpɛ̃ɛ 'yɛr kʊ wʊ, ‘Fʊ tʊ̃n vɩla, gbãgbamãɛ lɛ fʊ ɩ. Fʊ tara na yelmãɛ a bʊ̃bile pɔ, ɩn 'yɔ̃ɔ fʊn ka fʊ kaara bʊ̃yɔɔ. Wa pʊɔ ma ka sɩ 'mataa dire a nʊ̃ɔ.’
23 Disse-lhe o senhor: Muito bem, servo bom e fiel; foste fiel no pouco, sobre o muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
24 “A 'lɔ mɩ wʊn kʊ a sɛlbir bʊ̃'yen wa 'yɛr naa, ‘Nɩkpɛ̃ɛ, n bɔ̃ɔn na fʊn ɩ nɩbikõo sʊɔ na fʊ ma ŋma a be fʊn ba bʊr ɛ, na fʊ ma wob a be fʊn maa yaar bar ɛ.
24 Chegando, por fim, o que recebera um talento, disse: Senhor, sabendo que és homem severo, que ceifas onde não semeaste e ajuntas onde não espalhaste,
25 Ala lɛ so ka dãbãɛ kpɛ ma ka de a fʊ sɛlbir tɩ ũu bar. Nyɛ a fʊ sɛlbir.’
25 receoso, escondi na terra o teu talento; aqui tens o que é teu.
26 “Ka a wʊ nɩkpɛ̃ɛ 'yɛr kʊ wʊ, ‘Fʊ̃ʊ gbãgbaputuo nɩ koro sʊɔ nyã. Fʊn ben bɔ̃ɔn ɩka n ma ŋman a be ɩn maa bʊr ɛ, naa wob a jie 'lɔ ɩn maa yaar bar ɛ,
26 Respondeu-lhe, porém, o senhor: Servo mau e negligente, sabias que ceifo onde não semeei e ajunto onde não espalhei?
27 a ta sɛɛn ɩka fʊ ta de a n sɛlbir tɩ yɔ̃ɔ a libie yir pɔ, ka maa ta wa lɩɛb wa ka n nyɛ tʊ̃nɔ̃ dɔɔl ɛ?
27 Cumpria, portanto, que entregasses o meu dinheiro aos banqueiros, e eu, ao voltar, receberia com juros o que é meu.
28 “ ‘Yɩ faa a sɛlbir bʊ̃'yen a wʊ sɛ̃ na yɩ kʊ a nɩrɛ 'lɔ na tara a sɛlbie pie.
28 Tirai-lhe, pois, o talento e dai-o ao que tem dez.
29 Nɩrɛ 'lɔ jaa na tara yɔɔ, ban kʊ wʊn yɔɔ pʊɔ ka ba tara yɔɔ tɩchɛ a nɩrɛ 'lɔ na ba tara bon jaa ɛ, a bãlãa 'lɔ wʊn tara gba ban faan yin a wʊ sɛ̃.
29 Porque a todo o que tem se lhe dará, e terá em abundância; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
30 A gbãgbaburbur nyã 'lɔ, yɩ de wʊ lɔb bar yõo be lɛ ban kõnõ tɩ ɔɔrɔ nyɩmɛ.’
30 E o servo inútil, lançai-o para fora, nas trevas. Ali haverá choro e ranger de dentes.
31 “A maa Nɩsaal Bie wa wa a n tɩɩr pɔ, nɩ a n malakasɩ ba jaa, ɩn wa jãnɛ naa, a n tɩɩr nãalʊ̃ʊ dakɔɔ ju.
31 Quando vier o Filho do Homem na sua majestade e todos os anjos com ele, então, se assentará no trono da sua glória;
32 A paalsɩ a jaa na pãa lɔ̃ɔ taa a n niem, ka n pãa oor a nɩbɛ nɩtãa lɛ pɛchinɛ na ma oor a piir nɩ a bʊʊr.
32 e todas as nações serão reunidas em sua presença, e ele separará uns dos outros, como o pastor separa dos cabritos as ovelhas;
33 Ɩn oon a piir bar a n nũsʊ̃ɔ jie, tɩchɛ ka a bʊʊr mɩ ara a n gʊbaa jie.
33 e porá as ovelhas à sua direita, mas os cabritos, à esquerda;
34 “Ka n pãa 'yɛr kʊ a bala na be a n nũsʊ̃ɔ jie, ‘Yɩ wa, yɩn a n Sãa Nãaŋmɩn na sʊ̃ʊ. Yɩ wa kpɛ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ pɔ, de a yɩ nãbomo wʊn chɔɔr bin gun yɩ a wɛr pielfʊ sɔ̃ɔ.
34 então, dirá o Rei aos que estiverem à sua direita: Vinde, benditos de meu Pai! Entrai na posse do reino que vos está preparado desde a fundação do mundo.
35 Bojũu kɔ̃ dɔ̃ɔ kpɛ ma, ka yɩ kʊ ma ka n di, kɔ̃nyũur dɔ̃ɔ kpɛ ma, ka yɩ kʊ ma kʊ̃ɔ ka n nyũ, n dɔ̃ɔ ɩ sãan ka yɩ ir ma sãan.
35 Porque tive fome, e me destes de comer; tive sede, e me destes de beber; era forasteiro, e me hospedastes;
36 N ba dɔ̃ɔ tara bʊ̃sursɩ ɛ, ka yɩ kʊ ma fuu ka n su, n dɔ̃ɔ bɩɛrɛ ka yɩ sãa ma. N dɔ̃ɔ be pɔɔfʊ die pɔ, ka yɩ wa piir ma kaa.’
36 estava nu, e me vestistes; enfermo, e me visitastes; preso, e fostes ver-me.
37 “A nɩmɩn na pãa lɩɛb sʊʊr wʊ, ‘Sɩ Soro, nyɩnɛ lɛ sɩ nyɛ fʊ, ka a kɔ̃ kpɛ fʊ, ka sɩ kʊ fʊ bʊ̃diir a fʊ di, bɩɩ ka kɔ̃nyũur kpɛ fʊ, ka sɩ kʊ fʊ kʊ̃ɔ a fʊ nyũ?
37 Então, perguntarão os justos: Senhor, quando foi que te vimos com fome e te demos de comer? Ou com sede e te demos de beber?
38 Sɔ̃ɔ buor lɛ sɩ nyɛ fʊ, ka fʊ ɩ sãan ka sɩ ir fʊ a sãan, bɩɩ ka faa tara bʊ̃sursɩ ɛ, ka sɩ kʊ fʊ fuu a fʊ su?
38 E quando te vimos forasteiro e te hospedamos? Ou nu e te vestimos?
39 Sɔ̃ɔ buor lɛ sɩ nyɛ fʊ, ka fʊ bɩɛrɛ, ka sɩ tɩ piir fʊ kaa, bɩɩ sɔ̃ɔ buor lɛ ba nyɔɔ fʊ pɔɔ ka sɩ chen tɩ piir fʊ kaa?’
39 E quando te vimos enfermo ou preso e te fomos visitar?
40 “A nãa na 'yɛr kʊ ba, ‘Yelmãɛ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ, a lɛ yɩn dɔ̃ɔ maal kʊ a nɩba'yɔ̃ɔnsɩ bala na ɩ a n sofʊ, maa lɛ yɩ maal kʊ.’
40 O Rei, respondendo, lhes dirá: Em verdade vos afirmo que, sempre que o fizestes a um destes meus pequeninos irmãos, a mim o fizestes.
41 “Tɩchɛ na wʊ pãa 'yɛr kʊ a bala mɩ na be a wʊ gʊbaa jie, ‘Pɔ 'yɔ̃ɔfʊ turo yɩ naa, yɩ tɔɔ chen be na yɩ tɩ kpɛ a bũu 'lɔ a Nãaŋmɩn na gbɔɔ gun a tɩɩ nɩ a wʊ malakasɩ.
41 Então, o Rei dirá também aos que estiverem à sua esquerda: Apartai-vos de mim, malditos, para o fogo eterno, preparado para o diabo e seus anjos.
42 Bojũu kɔ̃ dɔ̃ɔ kpɛ ma, ka yaa kʊ ma bon jaa ka n di ɛ. Kɔ̃nyũur dɔ̃ɔ kpɛ ma, ka yaa kʊ ma kʊ̃ɔ ka n nyũ ɛ.
42 Porque tive fome, e não me destes de comer; tive sede, e não me destes de beber;
43 N dɔ̃ɔ ɩ sãan, ka yaa kaa ma sãan kaa fʊ ɛ, n ba tara bon jaa na su ɛ, ka yaa kʊ ma fuu ka su ɛ, ka n bɩɛrɛ, bɩɩ be pɔɔfʊ die pɔ, ka yaa wa piir ma kaa ɛ.’
43 sendo forasteiro, não me hospedastes; estando nu, não me vestistes; achando-me enfermo e preso, não fostes ver-me.
44 “Ka ba pãa mɩ lɩɛb sʊʊr wʊ, ‘Sɩ Soro, sɔ̃ɔ buor lɛ sɩ nyɛ fʊ, ka a kɔ̃ kpɛ fʊ, bɩɩ ka a kɔ̃nyũur kpɛ fʊ, bɩɩ ka fʊ ɩ sãan, bɩɩ ka faa tara bon jaa na su ɛ, bɩɩ ka fʊ bɩɛrɛ, bɩɩ ka fʊ be pɔɔfʊ die pɔ, ka saa kaa fʊ ɛ?’
44 E eles lhe perguntarão: Senhor, quando foi que te vimos com fome, com sede, forasteiro, nu, enfermo ou preso e não te assistimos?
45 “Wʊ 'yɛr kʊ ba, ‘Yelmãɛ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ, yɩn ba maal kʊ a nɩba'yɔ̃ɔnsɩ bala ãsʊɔ ɛ, maa lɛ yaa maal kʊ ɛ.’
45 Então, lhes responderá: Em verdade vos digo que, sempre que o deixastes de fazer a um destes mais pequeninos, a mim o deixastes de fazer.
46 “A nɩbɛ banyãna na chen a dɔɔyɛ 'lɔ na ba tara baarfʊ jie, tɩchɛ ka a nɩmɩn mɩ chen a nyɛvʊr na ba tara baarfʊ jie.”
46 E irão estes para o castigo eterno, porém os justos, para a vida eterna.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.