Mateus 13

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 A daar 'lɔ̃nɔ̃ Yesu yin a yir pɔ tɩ jãnɛ a man kõkoor.
1 Naquele mesmo dia Jesus saiu de casa, foi para a beira do lago da Galileia, sentou-se ali e começou a ensinar.
2 A nɩyɔɔ na lɔ̃ɔ jũu wʊ kpɛ̃n jɛ̃ a gboro pɔ, tɩchɛ ka a nɩyɔɔ ara a man kõkoor.
2 A multidão que se ajuntou em volta dele era tão grande, que ele entrou num barco e sentou-se; e o povo ficou em pé na praia.
3 Sʊkpar lɛ wʊ lɔɔrɔ wile nɩ ba yelyɔɔ, “Yɩ chɛlɛ, kʊɔraa lɛ yin wʊ bʊ̃bʊrɔ bʊrfʊ jie.
3 Jesus usou parábolas para ensinar muitas coisas. Ele disse:
4 Wʊ tɩ yaara na yʊɔrɔ nɩ ka amɩne lo sɔr pɔ, ka lubil tuur di. A lubil|src="hk00081b.tif" size="span" loc="Mat 13" copy="British and Foreign Bible Society" ref="13:4 "
4 Quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, e os passarinhos comeram tudo.
5 A bʊ̃bie amɩne mɩ lon kʊsɩr pãn ju naa bul tɩ kpi bojũu tãn ba waa ɛ.
5 Outra parte das sementes caiu num lugar onde havia muitas pedras e pouca terra. As sementes brotaram logo porque a terra não era funda.
6 Tɩchɛ a mɔ̃tɔ̃ɔ na wa nyãa, a bʊ̃bulo jʊɔl naa kpi, bojũu a ba ba nyɩbɛ ɛ.
6 Mas, quando o sol apareceu, queimou as plantas, e elas secaram porque não tinham raízes.
7 Ka amɩne mɩ lo gʊʊr pɔ 'mataa bul ka a gʊʊr nʊ̃ɔ fãɩn ba.
7 Outras sementes caíram no meio de espinhos, que cresceram e sufocaram as plantas.
8 Tɩchɛ amɩne mɩ lon kɔjɔ̃ pɔ bul dɔɔ jur kɔbaa, amɩne lɩjaata amɩne lɩjɛr nɩ pie.
8 Mas as sementes que caíram em terra boa produziram na base de cem, de sessenta e de trinta grãos por um.
9 Nɩrɛ 'lɔ na tara toor wʊ chɛlɛ.”
9 E Jesus terminou, dizendo:
10 A poturbo wan a wʊ sɛ̃ wa sʊʊr, “Bo lɛ so fʊn ma lɔɔrɔ a sʊkpar kʊrɔ ba?”
10 Então os discípulos chegaram perto de Jesus e perguntaram: — Por que é que o senhor usa
11 Ka wʊ 'yɛr kʊ ba, “Yɩn 'lɔ ɩn vɛ̃ naa ka yɩ bɔ̃ɔ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ yelsɔɔlsɩ tɩchɛ a bala na chɛ sʊkpar lɛ n lɔɔrɔ kʊrɔ ba.
11 Jesus respondeu:
12 Nɩrɛ 'lɔ jaa na tara Nãaŋmɩn tɩɛr, Nãaŋmɩn na vɛ̃n ka a nɩnyɩnɛ bɔ̃ɔfʊ pʊɔ 'yɔ̃ɔ, tɩchɛ a bala jaa na ba bʊɔrɔ a wʊ bɔ̃ɔfʊ ɛ, Nãaŋmɩn na pɔɔn a ba tɩɛr.
12 Pois quem tem receberá mais, para que tenha mais ainda. Mas quem não tem, até o pouco que tem lhe será tirado.
13 A par nɩ nyã ɩn lɔɔrɔ a sʊkpar kʊrɔ ba, ba ma kaa naa tɩ maa nyɛ ɛ, na ba ma wõ tɩ maa bɔ̃ɔ a par ɛ.
13 É por isso que eu uso parábolas para falar com essas pessoas. Porque elas olham e não enxergam; escutam e não ouvem, nem entendem.
14 Bala 'lɔ an ɩn yelmãɛ ɩka a lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrɛ Isaiya na dɔ̃ɔ 'yɛr ɩka, ‘A nɩbɛ banyã na ma wõ naa tɩ ba kʊ̃ bɔ̃ɔ a par ɛ, ban ma kaa naa tɩ ba kʊ̃ nyɛ ɛ.
14 E assim acontece com essas pessoas o que disse o
15 A nɩbɛ banyã nyãn dar naa ka a ba tobo pɔɔ baa wõnõ ɛ, na ba ũu a ba nɩbie, ka lɛ ba lɛ ɛ, ban taa kãan naa a ba nɩbie na ba wõn a ba tobo, na ba bɔ̃ɔ a par, na ba lɩɛb wa ka n sãa ba.’ (Isaiya 6:9, 10)
15 Pois a mente deste povo está fechada:
16 Tɩchɛ yɩn 'lɔ, yɩ ɩn bɔɔsʊ̃n dẽme, a yɩ nɩbie na nyɛ, ka a yɩ tobo mɩ wõ.
16 Jesus continuou, dizendo:
17 Yelmãɛ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ ɩka Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ yɔɔ nɩ nɩtorsɩ yɔɔ ta bʊɔrɔ na ɩka ba nyɛ bon 'lɔ yɩn nyɛ tɩchɛ baa nyɛ ɛ, na ba ta wõ bon 'lɔ yɩn wõ tɩchɛ baa tʊ̃ɔ wõ ɛ.
17 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: muitos profetas e muitas outras pessoas do povo de Deus gostariam de ver o que vocês estão vendo, mas não puderam; e gostariam de ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 “Yɩ pãa chɛlɛ a kʊɔraa sʊkpa par,
18 — Então escutem e aprendam o que a
19 Nɩrɛ 'lɔ jaa na wõ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ 'yɛr tɩ ba bɔ̃ɔ a par ɛ, a dɛɛr sʊɔ ma wan wa ir a bon 'lɔ na bʊr a wʊ nyãa pɔ, a bʊ̃bie anyã lɛ, a ala na lo a sɔr pɔ.
19 As pessoas que ouvem a mensagem do vem e tira o que foi semeado no coração delas.
20 Ala mɩ na lo a kʊsɩr pãn ju lɛ a nɩrɛ 'lɔ na wõ a 'yɛr sɔɔ de fɔfɔɔ jaa nɩ pʊpɛl,
20 As sementes que foram semeadas onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a aceitam logo com alegria,
21 tɩchɛ a nɩrɛ nyã ba ba nyɩbɛ ɛ, na wʊ di kãnyir ara bãlãa, a lɛ jũu wõm bɩɩ bɛɛr kaa wa pɔɔ wʊ a 'yɛr jũu, a nɩrɛ nyã ma lo naa.
21 mas duram pouco porque não têm raiz. E, quando por causa da mensagem chegam os sofrimentos e as perseguições, elas logo abandonam a sua fé.
22 A bʊ̃bie ala mɩ na lo a gʊʊr pɔ, 'lɔ lɛ a nɩrɛ 'lɔ na wõ a 'yɛr tɩ nʊ̃ a wɛr ju nyɛvʊr yelwõnsɩ nɩ a wɛr ju bʊ̃bʊɔrsɩ fãɩn a 'yɛr ka waa dɔɔ bie ɛ.
22 Outras pessoas são parecidas com as sementes que foram semeadas no meio dos espinhos. Elas ouvem a mensagem, mas as preocupações deste mundo e a ilusão das riquezas sufocam a mensagem, e essas pessoas não produzem frutos.
23 Tɩchɛ a bʊ̃bie ala na lo a kɔjɔ̃ pɔ lɛ a nɩrɛ nyã na wõ a 'yɛr bɔ̃ɔ a par, 'lɔ lɛ wɔ̃ wɔ̃mɔ̃ dɔɔ jur, amɩne kɔbaa, amɩne lɩjaata amɩne mɩ lɩjɛr nɩ pie.”
23 E as sementes que foram semeadas em terra boa são aquelas pessoas que ouvem, e entendem a mensagem, e produzem uma grande colheita: umas, cem; outras, sessenta; e ainda outras, trinta vezes mais do que foi semeado.
24 Yesu lɛ lɔb a sʊkpa ãsʊɔ kʊ ba, “Nɩtɔ̃ lɛ ɩn de a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ man. Nɩrɛ ãsʊɔ lɛ bʊr bʊ̃bivɩɛl a wʊ pʊɔ pɔ,
24 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
25 nɩrɛ jaa na wa gã gur baar, a dɔ̃sʊɔ wan wa bʊr mɔɩ 'yɔ̃ɔ a chi pɔ tɩ na wʊ kul.
25 Certa noite, quando todos estavam dormindo, veio um inimigo, semeou no meio do trigo uma erva ruim, chamada joio, e depois foi embora.
26 A sɔ̃ɔ 'lɔ a chi na wa tɩ bulo ka a mɔɩ mɩ bul puro.
26 Quando as plantas cresceram, e se formaram as espigas, o joio apareceu.
27 “A daba tʊ̃tʊ̃nbɔ wan wa sʊʊr wʊ, ‘Nɩkpɛ̃ɛ, a ba ɩ bʊ̃bivɩɛl lɛ fʊ bʊr a pʊɔ pɔ ɛ; tɩ nyɛ a mɔɩ mɩ yi?’
27 Aí os empregados do dono das terras chegaram e disseram: “Patrão, o senhor semeou sementes boas nas suas terras. De onde será que veio este joio?”
28 Ka wʊ 'yɛr kʊ ba, ‘Dɔ̃sʊɔ lɛ tʊ̃ a lɛ.’ A tʊ̃tʊ̃nbɔ sʊʊr wʊ, ‘Fʊ bʊɔrɔ na ɩka sɩ chen tɩ vɔ̃ a mɔɩ bar bɩɩ?’
28 — “Foi algum inimigo que fez isso!”, respondeu ele.
29 “Ka wʊ 'yɛr kʊ ba, ‘Kai, yɩn be vɔ̃nɔ̃ a mɔɩ, yɩn wa vɔ̃n a chi mɩ bar.
29 — “Não”, respondeu ele, “porque, quando vocês forem tirar o joio, poderão arrancar também o trigo.
30 Yɩ bar ka a 'mataa nʊ̃ɔ tɩ tãn a ŋmafʊ daar, ɩn 'yɛr kʊ a ŋmaŋmarba ka ba dɔ̃ɔ vɔ̃ a mɔɩ lũ lũ chʊm bar tɩ ŋma a chi 'yɔ̃ɔ a n boor pɔ.’ ”
30 Deixem o trigo e o joio crescerem juntos até o tempo da colheita. Então eu direi aos trabalhadores que vão fazer a colheita: ‘Arranquem primeiro o joio e amarrem em feixes para ser queimado. Depois colham o trigo e ponham no meu depósito.’ ”
31 Yesu lɛ lɔb a sʊkpa ãsʊɔ kʊ ba go, “A Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ kaara naa fɩka kɔ̃kɔ̃ɔ bir nɩrɛ na de bʊr a wʊ pʊɔ pɔ.
31 Jesus contou outra parábola . Ele disse ao povo:
32 'Lɔ lɛ a bʊ̃bie a jaa pɔ bʊ̃bile tɩchɛ 'lɔ wa nʊ̃ɔ, 'lɔ lɛ ma ɩ a tɩɩr a jaa pɔ tɩkpɛ̃ɛ, ka lubil ma 'yɔ̃ɔ choor a wʊ ju.”
32 Ela é a menor de todas as sementes; mas, quando cresce, torna-se a maior de todas as plantas. Ela até chega a ser uma árvore, de modo que os passarinhos vêm e fazem ninhos nos seus ramos.
33 Wʊ lɛ lɔb a sʊkpa ãsʊɔ kʊ ba, “A Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ kaara naa fɩka dãbɩl pɔɔ na de 'yɔ̃ɔ jɔ̃ yɔɔ pɔ ka a ir vʊ̃.”
33 Jesus contou mais esta parábola para o povo:
34 Yesu den sʊkpar 'yɛrɛ kʊrɔ nɩ a nɩyɔɔ a yelsɩ anyã, wʊ maa 'yɛr 'yɛr kʊ ba ka waa lɔb sʊkpa ɛ.
34 Jesus usava parábolas para dizer tudo isso ao povo. Ele não dizia nada a eles sem ser por meio de parábolas.
35 A nyã lɛ na wiil ɩka a lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrɛ na dɔ̃ɔ 'yɛr ɩn yelmãɛ, “Ɩka ɩn ma den a n nɛɛ lɔɔrɔ nɩ sʊkpar naa wiil yɩ yelsɩ ala na sɔɔl a wɛr pielfʊ daar.” (Yiel Gãn 78:2)
35 Isso aconteceu para se cumprir o que o profeta tinha dito: “Usarei parábolas quando falar com esse povo e explicarei coisas desconhecidas desde a criação do mundo.”
36 Wʊ yin a nɩyɔɔ pɔ kpɛ a yir, ka a wʊ poturbo wa a wʊ sɛ̃ wa 'yɛrɛ, wiil sɩ a mɔɩ na be a pʊɔ pɔ sʊkpa par.
36 Então Jesus deixou a multidão e voltou para casa. Os discípulos chegaram perto dele e perguntaram: — Conte para nós o que quer dizer a
37 Ka wʊ 'yɛr kʊ ba, “A nɩrɛ 'lɔ na bʊr a bʊ̃bivɩɛl lɛ a maa Nɩsaal Bie.
37 Jesus respondeu:
38 A pʊɔ lɛ ɩ a wɛr. A bʊ̃bivɩɛl lɛ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ bibiir. A mɔɩ lɛ a bala na ɩ a dɛɛr sʊɔ bibiir.
38 O terreno é o mundo. As sementes boas são as pessoas que pertencem ao .
39 A dɔ̃sʊɔ 'lɔ mɩ na bʊr lɛ ɩ a tɩɩ. A ŋmafʊ lɛ ɩ a wɛr baarfʊ daar, a ŋmaŋmarba lɛ ɩ a Nãaŋmɩn malakasɩ.
39 O inimigo que semeia o joio é o próprio Diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os que fazem a colheita são os anjos.
40 “Lɛ ban na chʊm a mɔɩ bũu pɔ ka a di, lɛ mɩ lɛ na ɩ a wɛr baarfʊ daar.
40 Assim como o joio é ajuntado e jogado no fogo, assim também será no fim dos tempos.
41 A maa Nɩsaal Bie na tʊ̃n a n malakasɩ ka ba wa tuur a nɩsʊ̃n a nãalʊ̃ʊ pɔ, tɩchɛ a bala jaa na vɛ̃ ka a nɩbɛ maala yelbier nɩ yelbe-ɩrbɛ ba jaa 'mataa bar.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, e eles ajuntarão e tirarão do seu Reino todos os que fazem com que os outros pequem e também todos os que praticam o mal.
42 Ka ba lɔb ba 'yɔ̃ɔ bũu dagel pɔ, be lɛ ban kõnõ ɔɔrɔ nɩ nyɩmɛ.
42 Depois os anjos jogarão essas pessoas na fornalha de fogo, onde vão chorar e ranger os dentes de desespero.
43 A bala na tor na chaar naa mɔ̃tɔ̃ɔ kaar a ba Sãa nãalʊ̃ʊ pɔ. Nɩrɛ 'lɔ na tara tobo wʊ chɛlɛ.
43 Então o povo de Deus brilhará como o sol no Reino do seu Pai. Se vocês têm ouvidos para ouvir, então ouçam.
44 “A Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ kaara naa fɩka nɩrɛ na nyɛ nãbonsɩ pʊɔ pɔ 'mɔɔ sɔɔl tɩchɛ ka a wʊ pʊɔ pɛl, ka wʊ tɩ da a wʊ bonsɩ a jaa wʊn tara tɩ dãn a puo.
44 — O
45 “A Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ lɛ kaara naa fɩka nɩrɛ na yʊɔrɔ bʊɔrɔ kʊsɩvɩɛl,
45 — O
46 wʊn wa nyɛ a ãsʊɔ daa na be tuo, wʊ tɩ dãn a wʊ bonsɩ a jaa tɩ dãn.
46 Quando encontra uma pérola que é mesmo de grande valor, ele vai, vende tudo o que tem e compra a pérola.
47 “A Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ lɛ nyɛntãan fɩka lɔyaar ban lɔb 'yɔ̃ɔ man pɔ, kʊ nyɔɔr jãdẽdẽme.
47 — O
48 A lɔyaar na wa sɛɛ ba tɔɔn yin a gogoro ju, tɩ jãnɛ tuur a jãsʊ̃n 'yɔ̃ɔ a pɛr pɔ, tɩ lɔb a jãdɛbɛ bar.
48 E, quando está cheia, os pescadores a arrastam para a praia e sentam para separar os peixes: os que prestam são postos dentro dos cestos, e os que não prestam são jogados fora.
49 Lɛ lɛ an be a wɛr baarfʊ daar. A Nãaŋmɩn na tʊ̃n a wʊ malakasɩ ka ba wa tuur a nɩdɛbɛ yin a nɩmɩn pɔ,
49 No fim dos tempos também será assim: os anjos sairão, e separarão as pessoas más das boas,
50 tɩ na ba lɔb a nɩdɛbɛ 'yɔ̃ɔ a bũu dagel pɔ, be lɛ ban kõnõ tɩ ɔɔrɔ nyɩmɛ.
50 e jogarão as pessoas más na fornalha de fogo. E ali elas vão chorar e ranger os dentes de desespero.
51 “Yɩ bɔ̃ɔn a yelsɩ anyã na a jaa par ɔ?” Ka ba 'yɛr, “Ɔ̃ɔ.”
51 Então Jesus perguntou aos discípulos: — Sim! — responderam eles.
52 Ka wʊ 'yɛr kʊ ba, “A nɛɛ wile ãsʊɔ jaa ban wiil ka wʊ bɔ̃ɔ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ yele kaara naa fɩka yir sʊɔ na de bʊ̃paalaa nɩ bʊ̃koro yin a wʊ boor pɔ.”
52 Jesus disse:
53 Yesu na wa wiil a sʊkpar anyã par, wʊ yin a be.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas , saiu dali
54 Wʊ wan a wʊ mãɛ paal pɔ tɩ piel wile a nɩbɛ a ba lɔ̃ɔfʊ jiir, ka nɛɛr 'maa ba ka ba 'yɛr, “Nyɛ lɛ a daba nyã nyɛ a yɛ̃ nyã nɩ a nɛ'maa tʊ̃mɔ̃ a nyã?
54 e voltou para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado. Ele ensinava na sinagoga , e os que o ouviam ficavam admirados e perguntavam: — De onde vêm a sabedoria dele e o poder que ele tem para fazer milagres?
55 A ba ɩ a mɩmɩɛrɛ bidaba lɛ ɛ? A ba ɩ a wʊ ma lɛ ba bʊɔlɔ a Mɛɛr ɛ? A ba ɩ a wʊ yɛɛr nɩ Jemesɩ nɩ Josefʊ nɩ Simon nɩ Judas ɛ?
55 Por acaso ele não é o filho do carpinteiro? A sua mãe não é Maria? Ele não é irmão de Tiago, José, Simão e Judas?
56 A ba ɩ sɩn nɩ a wʊ yɛpɔbɔ ba jaa lɛ 'mataa be a ka ɛ? Nyɩnɛ lɛ a daba nyã nyɛ a kpɛ̃ɔ nyã?”
56 Todas as suas irmãs não moram aqui? De onde é que ele consegue tudo isso?
57 Tɩ na ba tɔr a wʊ yele. Tɩchɛ ka a Yesu 'yɛr kʊ ba, “Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrɛ nyɛrɛ na 'yɔ̃ɔfʊ jie jaa tɩchɛ a wʊ mãɛ tẽe nɩ a wʊ mãɛ yir pɔ, wʊ maa nyɛ 'yɔ̃ɔfʊ ɛ.”
57 Por isso ficaram desiludidos com ele. Mas Jesus disse:
58 Ban ba sɔɔ de wʊ jũu, waa tʊ̃ɔ tʊ̃ nɛ'maa tʊ̃yɔɔ a be ɛ.
58 Jesus não pôde fazer muitos milagres ali porque eles não tinham fé.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.