Lucas 16
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ACF
1 Yesu 'yɛr kʊ a wʊ poturbo ɩka, “Taraa sʊ̃ɔ kɔ̃ɔ lɛ dɔ̃ɔ be be, na wʊ tara nɩrɛ na kaara wʊ a bonsɩ, na wʊ pʊ̃pʊrɔ bara.
1 E dizia também aos seus discípulos: Havia um certo homem rico, o qual tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de dissipar os seus bens.
2 Ka wʊ bʊɔl wʊ waan wa sʊʊr, ‘N wõn ban 'yɛrɛ a fʊ 'yɛr yʊɔrɔ nɩ, man a lɛ fʊn tʊ̃ kʊ ma, bojũu fʊ kʊ̃ lɛ tʊ̃ɔ tʊ̃ a tʊ̃mɔ̃ ɛ.’
2 E ele, chamando-o, disse-lhe: Que é isto que ouço de ti? Dá contas da tua mordomia, porque já não poderás ser mais meu mordomo.
3 Ka a tʊ̃tʊ̃nɔ̃ 'yɛr kʊ a wʊ mãɛ, ‘Ŋmɩnɛ lɛ ɩn pãa ɩ a pʊ̃pãanyã? A n nɩkpɛ̃ɛ faa man a tʊ̃mɔ̃, n mɩ ba lɛ kpɛ̃mɛ na tʊ̃ɔ kɔ ɛ, a mɩ na ɩn vĩ ɩn na sʊɔrɔ.
3 E o mordomo disse consigo: Que farei, pois que o meu senhor me tira a mordomia? Cavar, não posso; de mendigar, tenho vergonha.
4 N bɔ̃ɔ lɛ ɩn na ɩ maa ba lɛ wa tara tʊ̃mɔ̃ ɛ, tɩchɛ ka nɩbɛ chɛnɛ de ma a ba yie.’
4 Eu sei o que hei de fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 Be lɛ wʊ bʊɔl a wʊ nɩkpɛ̃ɛ sãma dẽme ba jaa na wʊ sʊʊr a 'lɔ na de nie, ‘A ŋmɩnɛ lɛ fʊ di a n nɩkpɛ̃ɛ sãn?’
5 E, chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Ka wʊ 'yɛr, ‘Kãlaar kɔbaa (100) lɛ n di a sãn.’ Ka a 'lɔ na kaara a bonsɩ 'yɛr, ‘De a gãn nyãna jɛn fɔɔ jaa na fʊ sɛb lɩjaayi nɩ pie (50).’
6 E ele respondeu: Cem medidas de azeite. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e assentando-te já, escreve cinqüenta.
7 Tɩ na wʊ lɛ sʊʊr a ayi sʊɔ, ‘A ŋmɩnɛ fʊ mɩ di a n nɩkpɛ̃ɛ sãn?’ Ka wʊ 'yɛr, ‘Chi bɔtɔr kɔbaa (100) sãn lɛ n di.’ Ka wʊ 'yɛr, ‘De a fʊ gãn na fʊ sɛb lɩjaa naar 'yɔ̃ɔ (80).’
7 Disse depois a outro: E tu, quanto deves? E ele respondeu: Cem alqueires de trigo. E disse-lhe: Toma a tua obrigação, e escreve oitenta.
8 Ka a nɩkpɛ̃ɛ dãn a tʊ̃tʊ̃nɔ̃ nyãna na ba tara yelmãɛ ɛ, bojũu wʊ tɩɛr nɩdaar. A wɛr nyã nɩbɛ tara na yɛ̃ a ba taaba jie gar a chãa nɩbɛ.
8 E louvou aquele senhor o injusto mordomo por haver procedido prudentemente, porque os filhos deste mundo são mais prudentes na sua geração do que os filhos da luz.
9 “N 'yɛr na kʊrɔ yɩ ɩka, yɩ de a wɛr nyã bʊ̃tarsɩ na yɩ ŋman barmɩne ala wa baar, Nãaŋmɩn na de yɩn kpɛ̃n a yir kpo kpo 'lɔ pɔ.
9 E eu vos digo: Granjeai amigos com as riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 Nɩrɛ 'lɔ jaa na tara yelmãɛ nɩ a bʊ̃bile, wʊn tara naa yelmãɛ nɩ a bʊ̃yɔɔ. Nɩrɛ 'lɔ jaa mɩ na ba tara yelmãɛ nɩ a bʊ̃bile ɛ, wʊ kʊ̃ mɩ tara yelmãɛ nɩ a bʊ̃yɔɔ ɛ.
10 Quem é fiel no mínimo, também é fiel no muito; quem é injusto no mínimo, também é injusto no muito.
11 Ala ɩ yaa tara yelmãɛ nɩ a wɛr bʊ̃tarsɩ ɛ, an lɛ na sɔɔ de a yelmãɛ bomo kʊ yɩ?
11 Pois, se nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ala ɩ yaa tara yelmãɛ nɩ nɩrɛ kɔ̃ɔ bon ɛ, an lɛ na kʊ yɩ a yɩ bon?
12 E, se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 Gbãgbaa kʊ̃ tʊ̃ɔ tʊ̃ kʊ nɩbɛrɛ ayi ɛ, wʊn nʊ̃n ãsʊɔ tɩ 'laar ãsʊɔ, bɩɩ wʊn wõnõ na ãsʊɔ toor tɩ ba wõnõ ãsʊɔ toor ɛ. Yɩ kʊ̃ tʊ̃ɔ tʊ̃ kʊ Nãaŋmɩn nɩ libie ɛ.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque, ou há de odiar um e amar o outro, ou se há de chegar a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e a Mamom.
14 A Faraseemɩne na nʊ̃ libie na wõ a lɛ a Yesu na 'yɛr, ka ba laara wʊ.
14 E os fariseus, que eram avarentos, ouviam todas estas coisas, e zombavam dele.
15 A Yesu 'yɛr kʊ ba, “Yɩ ma maal yɩ mãɛ nɩtorsɩ a nɩbɛ niem, tɩchɛ Nãaŋmɩn bɔ̃ɔn a yɩ tɩɛr. Bon 'lɔ nɩbɛ na 'yɔ̃ɔnɔ̃ ɩn Nãaŋmɩn bʊ̃chiiraa.
15 E disse-lhes: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações, porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 “A Mosesɩ Nɛɛ nɩ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ 'yɛr wa tãn a Jɔɔn sɔ̃ɔ. An yi a sɔ̃ɔ 'lɔ wʊ jaa, ba 'yɛr naa a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ 'yɛr sʊ̃n ka a ãsʊɔ jaa mʊɔrɔ wʊ sɔr, ɩka wʊ kpɛ.
16 A lei e os profetas duraram até João; desde então é anunciado o reino de Deus, e todo o homem emprega força para entrar nele.
17 An ɩn kɔ̃mɔ̃kɔ̃mɔ̃ kʊ a saaju nɩ a tẽe ka a po tal, gar a Nɛɛ 'yɛr bir na yi lo.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 Nɩrɛ jaa na dii a wʊ pɔɔ bar tɩ kul pɔɔ yuo, wʊ maal dɛɛr, ka a daba 'lɔ mɩ na kul a pɔɔ a sɩrɛ na dii bar, mɩ maal dɛɛr.
18 Qualquer que deixa sua mulher, e casa com outra, adultera; e aquele que casa com a repudiada pelo marido, adultera também.
19 “Tara sʊɔ kɔ̃ɔ lɛ dɔ̃ɔ be be, na wʊ ma su kparsɩ nɩ fuu pɩɛl na wʊ dire bʊ̃nʊ̃n bɩbir jaa.
19 Ora, havia um homem rico, e vestia-se de púrpura e de linho finíssimo, e vivia todos os dias regalada e esplendidamente.
20 Ka a sʊsʊɔrɔ kɔ̃ɔ yuor na di Lajarusɩ mɩ be be na ɩ natɩnara ma jãnɛ a tara sʊɔ dɔ̃dɔr nɛɛ.
20 Havia também um certo mendigo, chamado Lázaro, que jazia cheio de chagas à porta daquele;
21 Na wʊ ma bʊɔrɔ ɩka wʊ nyɛ a bʊ̃di pʊr pʊr ala a tara sʊɔ na dire ka a ŋmara loro, ka a baar gba ma wa lɛnɛ a wʊ natɩɛ.
21 E desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as chagas.
22 A sʊsʊɔrɔ nyãna wa kpi naa, ka a malakasɩ wa de wʊ chiine tɩ bin a Abraham sɛ̃. Ka a tara sʊɔ 'lɔ mɩ wa kpi ka ba ũu wʊ.
22 E aconteceu que o mendigo morreu, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; e morreu também o rico, e foi sepultado.
23 “A be a kpĩisɩ tẽe, ka a ɩ dɔɔyɛ jie lɛ, ka wʊ gbã nyɛ Abraham tɛɛr jaa ka a Lajarusɩ jãnɛ a wʊ lõboor.
23 E no inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe Abraão, e Lázaro no seu seio.
24 Be lɛ wʊ bʊɔl, ‘N sãa Abraham, kaa n nɩbaal tɩ na fʊ tʊ̃ a Lajarusɩ ka wʊ 'me kʊ̃ɔ nɩ nubir wa 'maan ma jãlbir, bojũu a wõnõ ma naa ka a bũu pɔ.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e manda a Lázaro, que molhe na água a ponta do seu dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Tɩchɛ ka a Abraham 'yɛr, ‘N bie, tɩɛr kaa fʊn dɔ̃ɔ be a wɛr pɔ dire nʊ̃ɔ, tɩchɛ ka a Lajarusɩ mɩ dire dɔɔyɛ, pʊ̃pãanyã, wʊ mɩ dire naa a nʊ̃ɔ tɩchɛ ka fʊ mɩ dire a dɔɔyɛ.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro somente males; e agora este é consolado e tu atormentado.
26 A nyã gba ba ɩ yele ɛ, a bɔɔ kpɛ̃ɛ nyã na be a sɩ chara pɔ, ka a bala na bʊɔrɔ ɩka ba yi a ka tɩ a yɩ sɛ̃ kʊ̃ tʊ̃ɔ ɛ, ãsʊɔ jaa kʊ̃ tʊ̃ɔ yi a be tɩ mɩ wa a sɩ sɛ̃ ɛ.’
26 E, além disso, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem tampouco os de lá passar para cá.
27 “Ka wʊ lɔb nũu 'yɛr, ‘Yãayãaabɩlɛ lɛ n sʊɔrɔ, n sãa, tʊ̃ a Lajarusɩ ka wʊ kul a be a sãa yir,
27 E disse ele: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 n tara na yɛɛr anũu wʊ tɩ kpãa ba ka ba taa ɩrɛ mɩ wa wa a dɔɔyɛ nyã pɔ ɛ.’
28 Pois tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham também para este lugar de tormento.
29 Ka Abraham 'yɛr, ‘Mosesɩ nɩ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ a lɛ ban sɛb bin ben a ba sɛ̃, ba chɛlɛ a ala ban 'yɛrɛ.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Ka wʊ 'yɛr, ‘Kai n sãa Abraham, ala ɩ nɩrɛ lɛ ir a kũu pɔ tɩ 'yɛr kʊ ba ban lɩɛb a ba tɩɛr.’
30 E disse ele: Não, pai Abraão; mas, se algum dentre os mortos fosse ter com eles, arrepender-se-iam.
31 Ka a Abraham 'yɛr kʊ wʊ, ‘Ala ɩ ba kʊ̃ chɛl a lɛ a Mosesɩ nɩ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ na 'yɛr lɩɛb a ba tɩɛr ɛ, nɩrɛ sɔɔ ir kũu pɔ tɩ 'yɛr an ɩn pɔrɔ.’ ”
31 Porém, Abraão lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que algum dos mortos ressuscite.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.