Lucas 15
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NAA
1 A lõpodierbe nɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ lɔ̃ɔn taa na chɛl a Yesu 'yɛr.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Tɩchɛ ka a Faraseemɩne nɩ a Mosesɩ nɛɛ wiwiilbe hũhũnõ 'yɛrɛ, “A daba nyã diere naa tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ ka ba 'mataa dire.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 A Yesu pãa lɔb a sʊkpa nyã kʊ ba,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ tara na piir kɔbaa ka a bʊ̃'yen wa bɔr, a ba ɩ wʊn bar a kɔbaa forbir ala a pɛchiin baa pɔ, tɩ yʊɔrɔ bʊɔrɔ a bʊ̃'yen 'lɔ tɩ tãn a sɔ̃ɔ 'lɔ jaa wʊn wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 'Lɔ wa nyɛ a pɛr nʊ̃ɔ ma kpɛ wʊ naa ka wʊ 'mɔɔ dɔɔl bɔɔ ju
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 kulo nɩ a yir, tɩ pãa bʊɔlɔ a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, bojũu n nyɛ naa a n pɛr 'lɔ na bɔr.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 N 'yɛrɛ na kʊrɔ yɩ ɩka a lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ, chɩl kpɛ̃ɛ na ben a saaju a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen na lɩɛb a wʊ tɩɛr gar a kɔbaa forbir bala na ba tara tɩɛr lɩɛb fʊ ɛ.
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Bɩɩ pɔɔ buor lɛ tara libibie pie ka ãsʊɔ bɔr, wʊ kʊ̃ chʊm bũu den saar pɩɩr a die wʊ jaa na wʊ wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 'Lɔ wa nyɛ wʊ, wʊ ma bʊɔl a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, n nyɛ naa a n libir na bɔr.’
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ ɩka, nʊ̃ɔ mɩ na kpɛ naa a Nãaŋmɩn malakasɩ ala ɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen lɩɛb a wʊ tɩɛr.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu chɛnɛ na 'yɛrɛ kʊrɔ ba, “Daba lɛ tara wʊ dabil ayi.
11 Jesus continuou:
12 Ka a bile sʊɔ wa 'yɛr kʊ a sãa, ‘N sãa, põ a fʊ kpĩi bomo ir a n bon kʊ ma.’ Ka a sãa de a wʊ kpĩi bomo põ ba.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 A ba kor ɛ, ka a bile 'lɔ lɔ̃ɔ taa a wʊ bonsɩ a jaa yi chiin tẽyuo pɔ, na wʊ tɩ bũbur a bonsɩ sɔ̃ɔ a jaa bar.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Wʊn wa sɔ̃ɔ a jaa baar, ka a kɔ̃ lo a tẽe 'lɔ pɔ, ka a wõm piel kpɛ wʊ.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Wʊ chen a tẽe 'lɔ pɔ nɩrɛ ãsʊɔ yir tɩ bɔ tʊ̃mɔ̃, ka a nɩrɛ 'lɔ ma tʊ̃ wʊ ka wʊ chen a puo pɔ tɩ 'yɔ̃ɔ a wʊ dor bʊ̃diir.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 A jɔ̃ pɛbɛ ala ma ɩrɛ wʊn vɔlaa ka wʊ bʊɔrɔ ɩka wʊ 'wɔb tɩɩ, tɩchɛ nɩrɛ jaa maa kʊ wʊ bon ɛ.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ka a yɛ̃ wa wʊ ka wʊ 'yɛr, ‘N sãa tara na tʊ̃tʊ̃nbɔ a ŋmɩnɛ a ba ma di bʊ̃diir faa, tɩchɛ ka a maa wa kpire nɩ kɔ̃ ka?
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Ɩn lɩɛb kul a n sãa sɛ̃ naa tɩ 'yɛr wʊ, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 N ba lɛ chɛnɛ sɛɛ ka ban bʊɔl ma a fʊ bie ɛ, maal ma ka n ɩ a fʊ tʊ̃tʊ̃nɔ̃ ãsʊɔ.’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Lɛ wʊ ir kulo a sãa sɛ̃. Tɩchɛ wʊn chɛnɛ be a nɩdaa waara, a sãa nyɛ wʊ naa ka nɩbaal kpɛ wʊ ka wʊ jotuor a bie kõr tɩ puor wʊ.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Ka a bidaba 'yɛr kʊ wʊ, ‘N sãa, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃, n ba lɛ sɛɛn ka ban bʊɔl ma a fʊ bie go ɛ.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Tɩchɛ ka a sãa 'yɛr kʊ a gbãgbaar, ‘Yɩ pɔɔ fɔɔ tɩ de fuu nyã na vɩɛlɛ wa su wʊ, na yɩ de bɔ̃bile 'yɔ̃ɔ wʊ a nubir pɔ, na yɩ de nafɔbɔ wa su wʊ.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Yɩ tɩ kaa nele na 'wɔr na yɩ waan wa kʊ ka sɩ 'wɔb tɩ chɩlɛ.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 Bojũu a n bidaba nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ir ɩ vʊr, wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ Ka ba piel chɩlɛ.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 “Tɩchɛ ka a bidakpɛ̃ɛ 'lɔ be a puo pɔ, na wʊ wa ir waara, wʊn wa gbʊrɔ a yir wʊ wõn bãnɛ nɩ chɛlsɩ.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Be lɛ wʊ bʊɔl a gbãgbaa ãsʊɔ na wʊ sʊʊr a yelnyɩnɛ na be be.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Ka a gbãgbaa 'yɛr kʊ wʊ, ‘A fʊ yɛbile lɛ wa ka a fʊ sãa ɩ a ba kʊ nel'wɔr jaa, bojũu wʊ nyɛn a wʊ bie na lɩɛb wa nɩ lãafɩɛ tɩ chɛnɛ kpɛ̃mɛ.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 A suur kpɛ a yɛkarma ka wʊ jɛ, waa kpɛ ɛ. Ka a sãa yi 'maala wʊ ɩka wʊ kpɛ.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Tɩchɛ ka wʊ 'yɛr kʊ a sãa, ‘Nyɛ lɛ ɩn wõnõ a fʊ toor naa tʊ̃nɔ̃ kʊrɔ fʊ a yuom anyãna a jaa, n ba gɔ̃ɔ fʊ nɛɛ jaa ɛ. Tɩchɛ faa mɩ wa kʊ ma bule gba ɩka, n mɩ kʊ ka maa nɩ a n barmɩne mɩ 'mataa di tɩ chɩlɛ ɛ.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Tɩchɛ a fʊ bibawõno nyãna na de a fʊ bonsɩ yin ka a 'lɔ nɩ a pɔɔ baar tɩ 'mataa sɔ̃ɔ bar, tɩ lɩɛb wa a yir ka fʊ ir kʊ nel'wɔr kʊ wʊ.’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Ka a sãa 'yɛr, ‘Fʊ̃ʊ 'lɔ, fʊ ben a n sɛ̃, ka a bomo a jaa ɩn tara ɩ a fʊ bonsɩ.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Tɩchɛ a sɛɛ naa ka sɩn dãɛnɛ na sɩ chɩlɛ bojũu a fʊ yɛbile nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ɩ vʊr go, na wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.