Lucas 15
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ACF
1 A lõpodierbe nɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ lɔ̃ɔn taa na chɛl a Yesu 'yɛr.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Tɩchɛ ka a Faraseemɩne nɩ a Mosesɩ nɛɛ wiwiilbe hũhũnõ 'yɛrɛ, “A daba nyã diere naa tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ ka ba 'mataa dire.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 A Yesu pãa lɔb a sʊkpa nyã kʊ ba,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ tara na piir kɔbaa ka a bʊ̃'yen wa bɔr, a ba ɩ wʊn bar a kɔbaa forbir ala a pɛchiin baa pɔ, tɩ yʊɔrɔ bʊɔrɔ a bʊ̃'yen 'lɔ tɩ tãn a sɔ̃ɔ 'lɔ jaa wʊn wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 'Lɔ wa nyɛ a pɛr nʊ̃ɔ ma kpɛ wʊ naa ka wʊ 'mɔɔ dɔɔl bɔɔ ju
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 kulo nɩ a yir, tɩ pãa bʊɔlɔ a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, bojũu n nyɛ naa a n pɛr 'lɔ na bɔr.’
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 N 'yɛrɛ na kʊrɔ yɩ ɩka a lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ, chɩl kpɛ̃ɛ na ben a saaju a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen na lɩɛb a wʊ tɩɛr gar a kɔbaa forbir bala na ba tara tɩɛr lɩɛb fʊ ɛ.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Bɩɩ pɔɔ buor lɛ tara libibie pie ka ãsʊɔ bɔr, wʊ kʊ̃ chʊm bũu den saar pɩɩr a die wʊ jaa na wʊ wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 'Lɔ wa nyɛ wʊ, wʊ ma bʊɔl a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, n nyɛ naa a n libir na bɔr.’
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ ɩka, nʊ̃ɔ mɩ na kpɛ naa a Nãaŋmɩn malakasɩ ala ɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen lɩɛb a wʊ tɩɛr.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu chɛnɛ na 'yɛrɛ kʊrɔ ba, “Daba lɛ tara wʊ dabil ayi.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ka a bile sʊɔ wa 'yɛr kʊ a sãa, ‘N sãa, põ a fʊ kpĩi bomo ir a n bon kʊ ma.’ Ka a sãa de a wʊ kpĩi bomo põ ba.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 A ba kor ɛ, ka a bile 'lɔ lɔ̃ɔ taa a wʊ bonsɩ a jaa yi chiin tẽyuo pɔ, na wʊ tɩ bũbur a bonsɩ sɔ̃ɔ a jaa bar.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Wʊn wa sɔ̃ɔ a jaa baar, ka a kɔ̃ lo a tẽe 'lɔ pɔ, ka a wõm piel kpɛ wʊ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Wʊ chen a tẽe 'lɔ pɔ nɩrɛ ãsʊɔ yir tɩ bɔ tʊ̃mɔ̃, ka a nɩrɛ 'lɔ ma tʊ̃ wʊ ka wʊ chen a puo pɔ tɩ 'yɔ̃ɔ a wʊ dor bʊ̃diir.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 A jɔ̃ pɛbɛ ala ma ɩrɛ wʊn vɔlaa ka wʊ bʊɔrɔ ɩka wʊ 'wɔb tɩɩ, tɩchɛ nɩrɛ jaa maa kʊ wʊ bon ɛ.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 “Ka a yɛ̃ wa wʊ ka wʊ 'yɛr, ‘N sãa tara na tʊ̃tʊ̃nbɔ a ŋmɩnɛ a ba ma di bʊ̃diir faa, tɩchɛ ka a maa wa kpire nɩ kɔ̃ ka?
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ɩn lɩɛb kul a n sãa sɛ̃ naa tɩ 'yɛr wʊ, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 N ba lɛ chɛnɛ sɛɛ ka ban bʊɔl ma a fʊ bie ɛ, maal ma ka n ɩ a fʊ tʊ̃tʊ̃nɔ̃ ãsʊɔ.’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Lɛ wʊ ir kulo a sãa sɛ̃. Tɩchɛ wʊn chɛnɛ be a nɩdaa waara, a sãa nyɛ wʊ naa ka nɩbaal kpɛ wʊ ka wʊ jotuor a bie kõr tɩ puor wʊ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ka a bidaba 'yɛr kʊ wʊ, ‘N sãa, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃, n ba lɛ sɛɛn ka ban bʊɔl ma a fʊ bie go ɛ.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tɩchɛ ka a sãa 'yɛr kʊ a gbãgbaar, ‘Yɩ pɔɔ fɔɔ tɩ de fuu nyã na vɩɛlɛ wa su wʊ, na yɩ de bɔ̃bile 'yɔ̃ɔ wʊ a nubir pɔ, na yɩ de nafɔbɔ wa su wʊ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Yɩ tɩ kaa nele na 'wɔr na yɩ waan wa kʊ ka sɩ 'wɔb tɩ chɩlɛ.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Bojũu a n bidaba nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ir ɩ vʊr, wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ Ka ba piel chɩlɛ.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Tɩchɛ ka a bidakpɛ̃ɛ 'lɔ be a puo pɔ, na wʊ wa ir waara, wʊn wa gbʊrɔ a yir wʊ wõn bãnɛ nɩ chɛlsɩ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Be lɛ wʊ bʊɔl a gbãgbaa ãsʊɔ na wʊ sʊʊr a yelnyɩnɛ na be be.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ka a gbãgbaa 'yɛr kʊ wʊ, ‘A fʊ yɛbile lɛ wa ka a fʊ sãa ɩ a ba kʊ nel'wɔr jaa, bojũu wʊ nyɛn a wʊ bie na lɩɛb wa nɩ lãafɩɛ tɩ chɛnɛ kpɛ̃mɛ.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 A suur kpɛ a yɛkarma ka wʊ jɛ, waa kpɛ ɛ. Ka a sãa yi 'maala wʊ ɩka wʊ kpɛ.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Tɩchɛ ka wʊ 'yɛr kʊ a sãa, ‘Nyɛ lɛ ɩn wõnõ a fʊ toor naa tʊ̃nɔ̃ kʊrɔ fʊ a yuom anyãna a jaa, n ba gɔ̃ɔ fʊ nɛɛ jaa ɛ. Tɩchɛ faa mɩ wa kʊ ma bule gba ɩka, n mɩ kʊ ka maa nɩ a n barmɩne mɩ 'mataa di tɩ chɩlɛ ɛ.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Tɩchɛ a fʊ bibawõno nyãna na de a fʊ bonsɩ yin ka a 'lɔ nɩ a pɔɔ baar tɩ 'mataa sɔ̃ɔ bar, tɩ lɩɛb wa a yir ka fʊ ir kʊ nel'wɔr kʊ wʊ.’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ka a sãa 'yɛr, ‘Fʊ̃ʊ 'lɔ, fʊ ben a n sɛ̃, ka a bomo a jaa ɩn tara ɩ a fʊ bonsɩ.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Tɩchɛ a sɛɛ naa ka sɩn dãɛnɛ na sɩ chɩlɛ bojũu a fʊ yɛbile nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ɩ vʊr go, na wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.