Lucas 15
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARIB
1 A lõpodierbe nɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ lɔ̃ɔn taa na chɛl a Yesu 'yɛr.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Tɩchɛ ka a Faraseemɩne nɩ a Mosesɩ nɛɛ wiwiilbe hũhũnõ 'yɛrɛ, “A daba nyã diere naa tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ ka ba 'mataa dire.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 A Yesu pãa lɔb a sʊkpa nyã kʊ ba,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ tara na piir kɔbaa ka a bʊ̃'yen wa bɔr, a ba ɩ wʊn bar a kɔbaa forbir ala a pɛchiin baa pɔ, tɩ yʊɔrɔ bʊɔrɔ a bʊ̃'yen 'lɔ tɩ tãn a sɔ̃ɔ 'lɔ jaa wʊn wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 'Lɔ wa nyɛ a pɛr nʊ̃ɔ ma kpɛ wʊ naa ka wʊ 'mɔɔ dɔɔl bɔɔ ju
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 kulo nɩ a yir, tɩ pãa bʊɔlɔ a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, bojũu n nyɛ naa a n pɛr 'lɔ na bɔr.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 N 'yɛrɛ na kʊrɔ yɩ ɩka a lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ, chɩl kpɛ̃ɛ na ben a saaju a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen na lɩɛb a wʊ tɩɛr gar a kɔbaa forbir bala na ba tara tɩɛr lɩɛb fʊ ɛ.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Bɩɩ pɔɔ buor lɛ tara libibie pie ka ãsʊɔ bɔr, wʊ kʊ̃ chʊm bũu den saar pɩɩr a die wʊ jaa na wʊ wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 'Lɔ wa nyɛ wʊ, wʊ ma bʊɔl a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, n nyɛ naa a n libir na bɔr.’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ ɩka, nʊ̃ɔ mɩ na kpɛ naa a Nãaŋmɩn malakasɩ ala ɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen lɩɛb a wʊ tɩɛr.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Yesu chɛnɛ na 'yɛrɛ kʊrɔ ba, “Daba lɛ tara wʊ dabil ayi.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ka a bile sʊɔ wa 'yɛr kʊ a sãa, ‘N sãa, põ a fʊ kpĩi bomo ir a n bon kʊ ma.’ Ka a sãa de a wʊ kpĩi bomo põ ba.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 A ba kor ɛ, ka a bile 'lɔ lɔ̃ɔ taa a wʊ bonsɩ a jaa yi chiin tẽyuo pɔ, na wʊ tɩ bũbur a bonsɩ sɔ̃ɔ a jaa bar.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Wʊn wa sɔ̃ɔ a jaa baar, ka a kɔ̃ lo a tẽe 'lɔ pɔ, ka a wõm piel kpɛ wʊ.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Wʊ chen a tẽe 'lɔ pɔ nɩrɛ ãsʊɔ yir tɩ bɔ tʊ̃mɔ̃, ka a nɩrɛ 'lɔ ma tʊ̃ wʊ ka wʊ chen a puo pɔ tɩ 'yɔ̃ɔ a wʊ dor bʊ̃diir.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 A jɔ̃ pɛbɛ ala ma ɩrɛ wʊn vɔlaa ka wʊ bʊɔrɔ ɩka wʊ 'wɔb tɩɩ, tɩchɛ nɩrɛ jaa maa kʊ wʊ bon ɛ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Ka a yɛ̃ wa wʊ ka wʊ 'yɛr, ‘N sãa tara na tʊ̃tʊ̃nbɔ a ŋmɩnɛ a ba ma di bʊ̃diir faa, tɩchɛ ka a maa wa kpire nɩ kɔ̃ ka?
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ɩn lɩɛb kul a n sãa sɛ̃ naa tɩ 'yɛr wʊ, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 N ba lɛ chɛnɛ sɛɛ ka ban bʊɔl ma a fʊ bie ɛ, maal ma ka n ɩ a fʊ tʊ̃tʊ̃nɔ̃ ãsʊɔ.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Lɛ wʊ ir kulo a sãa sɛ̃. Tɩchɛ wʊn chɛnɛ be a nɩdaa waara, a sãa nyɛ wʊ naa ka nɩbaal kpɛ wʊ ka wʊ jotuor a bie kõr tɩ puor wʊ.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ka a bidaba 'yɛr kʊ wʊ, ‘N sãa, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃, n ba lɛ sɛɛn ka ban bʊɔl ma a fʊ bie go ɛ.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tɩchɛ ka a sãa 'yɛr kʊ a gbãgbaar, ‘Yɩ pɔɔ fɔɔ tɩ de fuu nyã na vɩɛlɛ wa su wʊ, na yɩ de bɔ̃bile 'yɔ̃ɔ wʊ a nubir pɔ, na yɩ de nafɔbɔ wa su wʊ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Yɩ tɩ kaa nele na 'wɔr na yɩ waan wa kʊ ka sɩ 'wɔb tɩ chɩlɛ.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Bojũu a n bidaba nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ir ɩ vʊr, wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ Ka ba piel chɩlɛ.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Tɩchɛ ka a bidakpɛ̃ɛ 'lɔ be a puo pɔ, na wʊ wa ir waara, wʊn wa gbʊrɔ a yir wʊ wõn bãnɛ nɩ chɛlsɩ.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Be lɛ wʊ bʊɔl a gbãgbaa ãsʊɔ na wʊ sʊʊr a yelnyɩnɛ na be be.
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ka a gbãgbaa 'yɛr kʊ wʊ, ‘A fʊ yɛbile lɛ wa ka a fʊ sãa ɩ a ba kʊ nel'wɔr jaa, bojũu wʊ nyɛn a wʊ bie na lɩɛb wa nɩ lãafɩɛ tɩ chɛnɛ kpɛ̃mɛ.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 A suur kpɛ a yɛkarma ka wʊ jɛ, waa kpɛ ɛ. Ka a sãa yi 'maala wʊ ɩka wʊ kpɛ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Tɩchɛ ka wʊ 'yɛr kʊ a sãa, ‘Nyɛ lɛ ɩn wõnõ a fʊ toor naa tʊ̃nɔ̃ kʊrɔ fʊ a yuom anyãna a jaa, n ba gɔ̃ɔ fʊ nɛɛ jaa ɛ. Tɩchɛ faa mɩ wa kʊ ma bule gba ɩka, n mɩ kʊ ka maa nɩ a n barmɩne mɩ 'mataa di tɩ chɩlɛ ɛ.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Tɩchɛ a fʊ bibawõno nyãna na de a fʊ bonsɩ yin ka a 'lɔ nɩ a pɔɔ baar tɩ 'mataa sɔ̃ɔ bar, tɩ lɩɛb wa a yir ka fʊ ir kʊ nel'wɔr kʊ wʊ.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ka a sãa 'yɛr, ‘Fʊ̃ʊ 'lɔ, fʊ ben a n sɛ̃, ka a bomo a jaa ɩn tara ɩ a fʊ bonsɩ.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Tɩchɛ a sɛɛ naa ka sɩn dãɛnɛ na sɩ chɩlɛ bojũu a fʊ yɛbile nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ɩ vʊr go, na wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.