Lucas 15

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 A lõpodierbe nɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ lɔ̃ɔn taa na chɛl a Yesu 'yɛr.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Tɩchɛ ka a Faraseemɩne nɩ a Mosesɩ nɛɛ wiwiilbe hũhũnõ 'yɛrɛ, “A daba nyã diere naa tʊ̃dɛtʊ̃nbɔ ka ba 'mataa dire.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 A Yesu pãa lɔb a sʊkpa nyã kʊ ba,
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ tara na piir kɔbaa ka a bʊ̃'yen wa bɔr, a ba ɩ wʊn bar a kɔbaa forbir ala a pɛchiin baa pɔ, tɩ yʊɔrɔ bʊɔrɔ a bʊ̃'yen 'lɔ tɩ tãn a sɔ̃ɔ 'lɔ jaa wʊn wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 'Lɔ wa nyɛ a pɛr nʊ̃ɔ ma kpɛ wʊ naa ka wʊ 'mɔɔ dɔɔl bɔɔ ju
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 kulo nɩ a yir, tɩ pãa bʊɔlɔ a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, bojũu n nyɛ naa a n pɛr 'lɔ na bɔr.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 N 'yɛrɛ na kʊrɔ yɩ ɩka a lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ, chɩl kpɛ̃ɛ na ben a saaju a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen na lɩɛb a wʊ tɩɛr gar a kɔbaa forbir bala na ba tara tɩɛr lɩɛb fʊ ɛ.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Bɩɩ pɔɔ buor lɛ tara libibie pie ka ãsʊɔ bɔr, wʊ kʊ̃ chʊm bũu den saar pɩɩr a die wʊ jaa na wʊ wa tɩ nyɛ wʊ bɩɩ?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 'Lɔ wa nyɛ wʊ, wʊ ma bʊɔl a wʊ barmɩne nɩ a wʊ taaba lɔ̃ɔ taa tɩ 'yɛr, ‘Yɩ pʊɔ ma chɩlɛ, n nyɛ naa a n libir na bɔr.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Lɛ nɛ nɩ wʊ ju mɩ lɛ n 'yɛrɛ kʊrɔ yɩ ɩka, nʊ̃ɔ mɩ na kpɛ naa a Nãaŋmɩn malakasɩ ala ɩ a tʊ̃dɛtʊ̃nɔ̃ bʊ̃'yen lɩɛb a wʊ tɩɛr.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu chɛnɛ na 'yɛrɛ kʊrɔ ba, “Daba lɛ tara wʊ dabil ayi.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ka a bile sʊɔ wa 'yɛr kʊ a sãa, ‘N sãa, põ a fʊ kpĩi bomo ir a n bon kʊ ma.’ Ka a sãa de a wʊ kpĩi bomo põ ba.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 A ba kor ɛ, ka a bile 'lɔ lɔ̃ɔ taa a wʊ bonsɩ a jaa yi chiin tẽyuo pɔ, na wʊ tɩ bũbur a bonsɩ sɔ̃ɔ a jaa bar.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Wʊn wa sɔ̃ɔ a jaa baar, ka a kɔ̃ lo a tẽe 'lɔ pɔ, ka a wõm piel kpɛ wʊ.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Wʊ chen a tẽe 'lɔ pɔ nɩrɛ ãsʊɔ yir tɩ bɔ tʊ̃mɔ̃, ka a nɩrɛ 'lɔ ma tʊ̃ wʊ ka wʊ chen a puo pɔ tɩ 'yɔ̃ɔ a wʊ dor bʊ̃diir.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 A jɔ̃ pɛbɛ ala ma ɩrɛ wʊn vɔlaa ka wʊ bʊɔrɔ ɩka wʊ 'wɔb tɩɩ, tɩchɛ nɩrɛ jaa maa kʊ wʊ bon ɛ.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Ka a yɛ̃ wa wʊ ka wʊ 'yɛr, ‘N sãa tara na tʊ̃tʊ̃nbɔ a ŋmɩnɛ a ba ma di bʊ̃diir faa, tɩchɛ ka a maa wa kpire nɩ kɔ̃ ka?
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Ɩn lɩɛb kul a n sãa sɛ̃ naa tɩ 'yɛr wʊ, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 N ba lɛ chɛnɛ sɛɛ ka ban bʊɔl ma a fʊ bie ɛ, maal ma ka n ɩ a fʊ tʊ̃tʊ̃nɔ̃ ãsʊɔ.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Lɛ wʊ ir kulo a sãa sɛ̃. Tɩchɛ wʊn chɛnɛ be a nɩdaa waara, a sãa nyɛ wʊ naa ka nɩbaal kpɛ wʊ ka wʊ jotuor a bie kõr tɩ puor wʊ.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Ka a bidaba 'yɛr kʊ wʊ, ‘N sãa, n maal dɛɛr Nãaŋmɩn sɛ̃ nɩ a fʊ sɛ̃, n ba lɛ sɛɛn ka ban bʊɔl ma a fʊ bie go ɛ.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Tɩchɛ ka a sãa 'yɛr kʊ a gbãgbaar, ‘Yɩ pɔɔ fɔɔ tɩ de fuu nyã na vɩɛlɛ wa su wʊ, na yɩ de bɔ̃bile 'yɔ̃ɔ wʊ a nubir pɔ, na yɩ de nafɔbɔ wa su wʊ.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Yɩ tɩ kaa nele na 'wɔr na yɩ waan wa kʊ ka sɩ 'wɔb tɩ chɩlɛ.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Bojũu a n bidaba nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ir ɩ vʊr, wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ Ka ba piel chɩlɛ.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Tɩchɛ ka a bidakpɛ̃ɛ 'lɔ be a puo pɔ, na wʊ wa ir waara, wʊn wa gbʊrɔ a yir wʊ wõn bãnɛ nɩ chɛlsɩ.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Be lɛ wʊ bʊɔl a gbãgbaa ãsʊɔ na wʊ sʊʊr a yelnyɩnɛ na be be.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ka a gbãgbaa 'yɛr kʊ wʊ, ‘A fʊ yɛbile lɛ wa ka a fʊ sãa ɩ a ba kʊ nel'wɔr jaa, bojũu wʊ nyɛn a wʊ bie na lɩɛb wa nɩ lãafɩɛ tɩ chɛnɛ kpɛ̃mɛ.’
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 A suur kpɛ a yɛkarma ka wʊ jɛ, waa kpɛ ɛ. Ka a sãa yi 'maala wʊ ɩka wʊ kpɛ.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Tɩchɛ ka wʊ 'yɛr kʊ a sãa, ‘Nyɛ lɛ ɩn wõnõ a fʊ toor naa tʊ̃nɔ̃ kʊrɔ fʊ a yuom anyãna a jaa, n ba gɔ̃ɔ fʊ nɛɛ jaa ɛ. Tɩchɛ faa mɩ wa kʊ ma bule gba ɩka, n mɩ kʊ ka maa nɩ a n barmɩne mɩ 'mataa di tɩ chɩlɛ ɛ.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Tɩchɛ a fʊ bibawõno nyãna na de a fʊ bonsɩ yin ka a 'lɔ nɩ a pɔɔ baar tɩ 'mataa sɔ̃ɔ bar, tɩ lɩɛb wa a yir ka fʊ ir kʊ nel'wɔr kʊ wʊ.’
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Ka a sãa 'yɛr, ‘Fʊ̃ʊ 'lɔ, fʊ ben a n sɛ̃, ka a bomo a jaa ɩn tara ɩ a fʊ bonsɩ.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Tɩchɛ a sɛɛ naa ka sɩn dãɛnɛ na sɩ chɩlɛ bojũu a fʊ yɛbile nyãna dɔ̃ɔ kpi tɩ lɛ ɩ vʊr go, na wʊ dɔ̃ɔ bɔr tɩ sɩ lɛ nyɛ wʊ.’ ”
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.