Lucas 14
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ACF
1 A Pɛ̃nfʊ Bɩbir ãsʊɔ daar, Yesu chen a Faraseemɩne nɩdiere ãsʊɔ yir difʊ jie ka ba jʊrɔ wʊ.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Be lɛ ka daba kɔ̃ɔ na tara a baal vʊ̃ naa ara a wʊ niem.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Ka a Yesu sʊʊr a Faraseemɩne nɩ a Mosesɩ nɛɛ bɔ̃ɔnbɔ, “A tara na sɔr ka fʊn sãa nɩrɛ na bɩɛrɛ a Pɛ̃nfʊ Bɩbir bɩɩ a ba tara sɔr ɛ?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Tɩchɛ ka ba ɩ jaa gbulo, ka Yesu de a nũu dɔɔl a daba sãa a wʊ baal tɩ bar wʊ sɔr.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Tɩ na wʊ pãa sʊʊr ba, “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ bie bɩɩ a wʊ nadar lon bulo pɔ a Pɛ̃nfʊ Bɩbir, wʊ kʊ̃ chen tɩ ir wʊ fɔfɔɔ jaa bɩɩ?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Baa lɛ tara 'yɛr na 'yɛr ɛ.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Yesu nyɛn a nɩbɛ bala ban bʊɔl ɩka ba wa di, ka ba tuur a nɩbɛrɛ jaa jiir jãnɛ, ka wʊ lɔb a sʊkpa nyã kʊ ba,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Nɩrɛ wa bʊɔl fʊ pɔɔ kulfʊ jie, fʊ̃ʊ wa chen ta tɩ jãnɛ a nɩbɛrɛ jaa jie ɛ, amɩne wʊ bʊɔl nɩrɛ na gar fʊ ka wʊn wa.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ala wa ɩ a lɛ, wʊn wa 'yɛr fʊ naa, ‘Ir, ka a daba nyã jãnɛ a fʊ jaa jie.’ Vĩ lɛ fʊn ir tɩ jãnɛ nɩ a puor.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Tɩchɛ bala wa bʊɔl fʊ, tɩ jãnɛ a puor, ka a 'lɔ na bʊɔl fʊ wa 'yɛr, ‘N badaba wa jãnɛ ka a niem, be lɛ fʊn pãa vʊ̃ a fʊ taaba niem.’
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Bojũu, nɩrɛ jaa na 'mɔɔrɔ wʊ mãɛ saaju, Nãaŋmɩn na siir wʊ naa, 'lɔ mɩ na siir a wʊ mãɛ, Nãaŋmɩn na 'mɔɔ wʊn saaju.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Ka Yesu pãa 'yɛr kʊ a 'lɔ na bʊɔl wʊ, “Fʊ̃ʊ wa bʊɔl nɩrɛ ɩka wʊ wa di, taa wa bʊɔlɔ a fʊ barmɩne, bɩɩ a fʊ yɛɛr, bɩɩ a fʊ bal nɩbɛ, bɩɩ a fʊ tɔ dẽme bala na ɩ tara dẽme ɛ. Ala ɩ fʊ ɩn a lɛ, ban bʊɔl fʊn daar kɔ̃ɔ tɩ yaa a sãn.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Tɩchɛ fʊ̃ʊ wa bʊɔlɔ nɩbɛ ɩka ba wa di, bʊɔl a nɔ̃n dẽme, nɩ a gbɛrsɩ, nɩ a nɩbaalsɩ, nɩ a jɔ̃n.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Fʊ̃ʊ lɛ Nãaŋmɩn na sʊ̃ʊ. Ban ba tara bon na yab fʊ ɛ, fʊ̃ʊ lɛ na nyɛ sãyar a lɛ a nɩtʊ̃nsɩ na wa ir a kũu pɔ ɩ vʊ ɛ.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Ka a bala na lɔ̃ɔ dire ãsʊɔ na wõ a nɩtɔ̃, na wʊ 'yɛr kʊ a Yesu, “An ɩn bɔɔsʊ̃n kʊ a 'lɔ na wa jãnɛ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ pɔ dire.”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Be lɛ a Yesu lɔb a sʊkpa nyã, “Nɩkpɛ̃ɛ kɔ̃ɔ lɛ dɔ̃ɔ chɔɔrɔ na wʊ bʊɔlɔ nɩyɔɔ ɩka ba wa di.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 A sɔ̃ɔ na wa ta, wʊ tʊ̃n a wʊ tʊ̃tʊ̃nɔ̃ ɩka wʊ chen tɩ 'yɛr a bala wʊn bʊɔl ɩka wʊ maal yele a jaa baar.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Tɩchɛ ka a ba ãsʊɔ jaa 'yɛr ɩka ba kʊ̃ nyɛ jie ɛ. Ka a 'lɔ ban dɔ̃ɔ ta ka wʊ 'yɛr, ‘N dãn popaalaa naa chiine ɩka n tɩ kaa, n kʊ̃ tʊ̃ɔ tɩ ɛ.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ka a ãsʊɔ mɩ 'yɛr, ‘N dãn narkʊɔrsɩ pie naa jãna n kʊ̃ tʊ̃ɔ tɩ ɛ.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Ka a ãsʊɔ mɩ 'yɛr, ‘Pɔɔ lɛ n de n kʊ̃ tʊ̃ɔ tɩ be ɛ.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “A tʊ̃tʊ̃nɔ̃ lɩɛb wa 'yɛr a nɩtɔ̃ kʊ a wʊ nɩkpɛ̃ɛ, ka a suur kpɛ a nɩkpɛ̃ɛ ka wʊ 'yɛr kʊ a tʊ̃tʊ̃nɔ̃, ‘Lɩɛb chen fɔfɔɔ jaa a tẽe sãlsɔɔ nɩ a kõkorsɩ pɔ, na fʊ tɩ bʊɔl a nɔ̃n dẽme, a gbɛrsɩ, jɔ̃n nɩ a nɩbaalsɩ waan.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Ka a tʊ̃tʊ̃nɔ̃ wa 'yɛr, ‘Nɩkpɛ̃ɛ, n ɩ naa a lɛ fʊn 'yɛr ɩka n ɩ, tɩchɛ ka a jie chɛnɛ be be.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Be lɛ a nɩkpɛ̃ɛ pãa lɛ 'yɛr kʊ a tʊ̃tʊ̃nɔ̃, ‘Yi chen a sɔɩ pɔ, nɩ a sɛɛr pɔ tɩ bʊɔl nɩbɛ waan ka n yir wa sɛɛ.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 N 'yɛrɛ na kʊrɔ yɩ ɩka ãsʊɔ jaa kʊ̃ lɛ̃ maa ɛ.’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Yesu nɩ a nɩyɔɔ 'mantaa chiine, ka wʊ lɩɛb kaa ba tɩ 'yɛr,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Ala ɩ nɩrɛ na wa naa a n sɛ̃, na waa 'laar a wʊ sãa nɩ a wʊ ma, nɩ a wʊ pɔɔ, a wʊ bibiir, a wʊ yɛɛr nɩ a wʊ yɛpɔbɔ 'matãan a wʊ mãɛ nyɛvʊr ɛ, wʊ kʊ̃ tʊ̃ɔ ɩ a n poturo ɛ.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nɩrɛ 'lɔ mɩ na ba de a wʊ daa tuo turo nɩ ma ɛ, wʊ kʊ̃ tʊ̃ɔ ɩ a n poturo ɛ.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Ala ɩ a yɩ ãsʊɔ bʊɔrɔ na yir kpɛ̃ɛ mɛfʊ, a ba ɩ wʊn den nie jãnɛ guor kaa ala ɩ wʊ tara naa a libie na tʊ̃ɔ mɛn baar ɛ?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Na wʊ taa kpar a yir tɩ ba tʊ̃ɔ baar ɛ, ka a wʊ taaba nyɛ laara wʊ
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 'yɛrɛ, ‘Jaal piel a mɛfʊ tɩ na waa baar ɛ.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Bɩɩ nãbuor lɛ bʊɔrɔ ɩka wʊ tɩ jɛb a wʊ nãa tɔ sʊɔ na waa de nie jãnɛ kaa ɩka wʊn tʊ̃ɔ de a wʊ nɩbɛ turo pie (10,000) tɩ jɛb a 'lɔ na waara nɩ a wʊ nɩbɛ turo lɩjɛr (20,000) ɔ?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ala ɩ wʊ kʊ̃ tʊ̃ɔ ɛ, wʊn tʊ̃n nɩbɛ ka ba chen tɩ 'maal a nãa 'lɔ na chɛnɛ be a tɛɛr.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Lɛ mɩ lɛ, a yɩ ãsʊɔ jaa baa bar a wʊ bonsɩ a jaa ɛ, wʊ kʊ̃ tʊ̃ɔ ɩ a n poturo ɛ.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nyaar ɩ naa, tɩchɛ a wʊ nʊ̃ɔ wa baar, ŋmɩnɛ ban lɛ ɩ wʊ ka wʊ lɛ nʊ̃mɔ̃ go?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Wa vɩɛl kʊ a tãpuor tãna ɛ, ban lɔb bar. Nɩrɛ 'lɔ na tara toor wõnõ, vɛ̃ ka wʊ wõ naa.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.