Atos 5
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NVT
1 Ka a daba ãsʊɔ na be be di Ananias ka a wʊ pɔɔ mɩ di Safira. Ba mɩ den a ba pobile da.
1 Havia, porém, um homem chamado Ananias que, com sua esposa, Safira, vendeu uma propriedade.
2 Wʊ ir naa libie amɩne bin ka a pɔɔ bɔ̃ɔn, tɩchɛ na wʊ chiin a ŋmaa tɩ bin a nɩtʊ̃nsɩ sɛ̃.
2 Levou apenas parte do dinheiro aos apóstolos, mas, com aprovação da esposa, afirmou que aquele era o valor total e ficou com o resto.
3 Ka a Pita sʊʊr a Ananias, “Bo lɛ so ka a Satan sɛɛ fʊ a nyãa a fʊ ŋmaa jir kara yɔ̃ɔ a Nãaŋmɩn Sɩɛ, na fʊ ir a libie amɩne a lɛ fʊn da a puo bin?
3 Então Pedro disse: “Ananias, por que você deixou Satanás encher seu coração? Você mentiu para o Espírito Santo quando guardou parte do dinheiro para si.
4 A ba ɩ fʊ̃ʊ lɛ so na fʊ de da ɛ? Fʊn wa da baar a ba ɩ fʊ̃ʊ lɛ so a libie ɛ? Bo lɛ ɩ a fʊ tɩɛr a fʊ maal a nɩtɔ̃? Nɩrɛ ba lɛ fʊ ŋmaa a jir nyã 'yɔ̃ɔ ɛ, tɩchɛ Nãaŋmɩn lɛ.”
4 A propriedade era sua para vender ou não, como quisesse. E, depois de vendê-la, o dinheiro também era seu, para entregar ou não. Como pôde fazer uma coisa dessas? Você não mentiu para nós, mas para Deus!”.
5 Ananias na wõ a nɩtɔ̃nɔ̃ na wʊ lo kpi a jie. Ka a dãbãɛ kpɛ a bala jaa na wõ naa.
5 Assim que Ananias ouviu essas palavras, caiu no chão e morreu. Um grande temor se apoderou de todos que souberam o que havia acontecido.
6 Ka a pɔlbil ir a ba pɔ 'mɔɔ a kũu lũ tuo yin tɩ ũu.
6 Então alguns jovens se levantaram, envolveram o corpo num lençol e o levaram para fora, e depois o sepultaram.
7 An wa kor bãlãa ka a wʊ pɔɔ mɩ wa bʊ̃n dɔɔl ba bɔ̃ɔ a lɛ na ɩ ɛ,
7 Cerca de três horas depois, sua esposa entrou, sem saber o que havia acontecido.
8 ka a Pita sʊʊr a pɔɔ, “A libie a jaa lɛ a anyãna a fʊ̃ʊ nɩ a Ananias na da a puo nyɛ ɔ? 'Yɛr kʊ ma.” A wʊ 'yɛr, “Ɔ̃ɔ, lɛ lɛ.”
8 Pedro lhe perguntou: “Foi esse o valor que você e seu marido receberam pelo terreno?”. Ela respondeu: “Sim, foi esse o valor”.
9 A Pita 'yɛr kʊ wʊ, “Ŋmɩnɛ lɛ a ɩ a yɩ guor taa ɩka yɩ bɛɛr a sɩ Soro Sɩɛ kaa? Nyɛ a nɩbɛ bala a dɔ̃dɔr nɛɛ bala lɛ tuo a fʊ sɩrɛ yin tɩ ũu, ba mɩn tuo fʊn yin.”
9 Então Pedro disse: “Como vocês puderam conspirar para pôr à prova o Espírito do Senhor? Veja, os jovens que sepultaram seu marido estão logo ali, perto da porta, e também levarão você”.
10 Ajienaa ka a ɩ wʊ mɩ lon kpi be a Pita niem. A pɔlbil bala na ben wa kpɛ nyɛ ka a ɩ wʊ kpi naa, ka ba tuo wʊ yin tɩ ũu lan a sɩrɛ.
10 No mesmo instante, ela caiu no chão e morreu. Quando os jovens entraram e viram que ela estava morta, levaram seu corpo para fora e a sepultaram ao lado do marido.
11 Ka a dãbãɛ kpɛ a pupuorbiir ba jaa nɩ nɩrɛ jaa na wõ naa.
11 Um grande temor se apoderou de toda a igreja e de todos que souberam desse acontecimento.
12 A nɩtʊ̃nsɩ tʊ̃n nɛ'maa tʊ̃ yɔɔ a nɩbɛ sɔ̃ɔ. Ka a bala na sɔɔ de, ba jaa tara na nɛbʊ̃'yen ma lɔ̃ɔ taa a be a Solomon Bɛchaar pɔ.
12 Os apóstolos realizavam muitos sinais e maravilhas entre o povo. Todos se reuniam regularmente no templo, na parte conhecida como Pórtico de Salomão.
13 Nɩrɛ jaa kpire ba naa, tɩ ãsʊɔ jaa maa 'la lɔ̃ɔn ba ɛ.
13 Quando se reuniam ali, ninguém mais tinha coragem de juntar-se a eles, embora o povo os tivesse em alta consideração.
14 Tɩchɛ nɩyɔɔ jaa chɛnɛ na waara, ka dɔɔr nɩ pɔbɔ na sɔɔ de a sɩ Soro pʊɔrɔ 'yɔ̃ɔnɔ̃.
14 Cada vez mais pessoas, multidões de homens e mulheres, criam no Senhor.
15 A lɛ vɛ̃ naa ka a nɩbɛ yin a ba baalsɩ tɩ gaal ba a gador ju nɩ a sɔ̃n pɔ a sɔr kõkoor chɛlɛ nɩ a Pita, ɩka 'lɔ wa tala a wʊ gãagiel wʊ pɔɔ ba.
15 Como resultado, o povo levava os doentes às ruas em camas e macas para que a sombra de Pedro cobrisse alguns deles enquanto ele passava.
16 Nɩyɔɔ yin a tẽbil ala na jilʊ̃ a Jerusalɛm waan a ba baalsɩ wa lɔ̃ɔn 'matãan a bala a sɩdɛbɛ na tara, ka ba jaa sa.
16 Muita gente vinha das cidades ao redor de Jerusalém, trazendo doentes e atormentados por espíritos impuros, e todos eram curados.
17 Ka a nyuur kpɛ a Juu nɩbɛ bɔɔrlo nɩkpɛ̃ɛ nɩ a wʊ taaba bala na pʊɔ a Saduseemɩne gbul pɔ.
17 Tomados de inveja, o sumo sacerdote e seus oficiais, que eram saduceus,
18 A ba nyɔɔr a nɩtʊ̃nsɩ 'yɔ̃ɔ pɔɔfʊ die pɔ bar.
18 prenderam os apóstolos e os colocaram numa prisão pública.
19 Tɩchɛ a tãsɔɔ a sɩ Soro tʊ̃ naa a wʊ malaka ka wʊ wa yuo a pɔɔfʊ die pãn na wʊ tɔɔ ba yin
19 Um anjo do Senhor, porém, veio durante a noite, abriu as portas do cárcere e os levou para fora.
20 tɩ 'yɛr, “Yɩ chen a Nãaŋmɩn puorfʊ yir bɛchaar pɔ na yɩ tɩ 'yɛr a nyɛvʊr paalaa nyã 'yɛr kʊ a nɩbɛ.”
20 “Vão ao templo e transmitam ao povo esta mensagem de vida!”, disse ele.
21 A wɛr na wa chaar ba kpɛ̃n be a Nãaŋmɩn puorfʊ yir bɛchaar pɔ, nɩtãa lɛ a malaka na 'yɛr ba tɩ piel wile a nɩbɛ. A Juu nɩbɛ bɔɔrlo nɩkpɛ̃ɛ nɩ a wʊ taaba mɩ wa lɔ̃ɔn taa na ba bʊɔl a Juu nɩbɛ nɩdierbe ba jaa lɔ̃ɔ taa na ba na guor a 'yɛr, na ba pãa tʊ̃ ɩka ba chen a pɔɔfʊ die pɔ tɩ yuo a nɩtʊ̃nsɩ waan.
21 Desse modo, ao amanhecer, os apóstolos entraram no templo, conforme haviam sido instruídos, e, sem demora, começaram a ensinar. Mais tarde, o sumo sacerdote e seus oficiais chegaram, reuniram o conselho,
22 Tɩchɛ ban wa tɩ ta a pɔɔfʊ die pɔ baa nyɛ nɩrɛ jaa ɛ. A ba lɩɛb chen tɩ mana kʊrɔ ba,
22 Mas, quando os guardas do templo chegaram à prisão, os homens não estavam lá. Então voltaram e contaram:
23 “Sɩ chen tɩ nyɛ a pɔɔfʊ die dɔ̃dɔr na chɛnɛ kpal, ka a nɩrɛ 'lɔ na ara gu chɛnɛ ara a dɔ̃dɔr nɛɛ, tɩchɛ sɩn wa yuo a pãn nɩrɛ jaa ba be be a die pɔ ɛ.”
23 “A prisão estava bem trancada, com os guardas vigiando do lado de fora, mas, quando abrimos as portas, não havia ninguém!”.
24 Ban wa wõ a anyãna ban man ka a Nãaŋmɩn puorfʊ yir guguro nɩkpɛ̃ɛ nɩ a Juu nɩbɛ bɔɔrlo nãmɩne ka a ɩ ba chĩcham, a ba baala baa bɔ̃ɔ lɛn na ɩ ɛ.
24 Ao ouvir isso, o capitão da guarda do templo e os principais sacerdotes ficaram perplexos e se perguntavam o que aconteceria em seguida.
25 Ka a nɩrɛ ãsʊɔ wa 'yɛr kʊ ba, “Yɩ nyɛ a nɩbɛ bala yɩn nyɔɔr pɔɔ, ba ben be a Nãaŋmɩn puorfʊ yir bɛchaar pɔ wile a nɩbɛ.”
25 Então alguém chegou com a seguinte notícia: “Os homens que os senhores puseram na cadeia estão no templo, ensinando o povo!”.
26 Ka a Nãaŋmɩn puorfʊ yir guguro nɩkpɛ̃ɛ tara a wʊ tʊ̃tʊ̃nbɔ chiin tɩ tara a nɩtʊ̃nsɩ jaa jom waan. Baa tɩ fɩr ba ɛ, bojũu ba joro na dãbãɛ ɩka a nɩbɛ na lɔb ban nɩ kʊsɩbɛ.
26 O capitão e seus guardas foram e prenderam os apóstolos, mas sem violência, pois temiam que o povo os apedrejasse.
27 Ban wa waan ba, ba vɛ̃n ka ba ara a nɩbɛrɛ niem, ka a Juu nɩbɛ bɔɔrlo nɩkpɛ̃ɛ na sʊʊr ba 'yɛr,
27 Em seguida, levaram os apóstolos e os apresentaram ao conselho de líderes do povo, onde o sumo sacerdote os confrontou.
28 “Saa kpãkpãan yɩ jaa 'yɛr ɩka, yɩ taa lɛ ɩrɛ wa pʊrɔ a yuor nyãna wile nɩ nɩrɛ jaa go ɛ? Tɩchɛ a yɩ chɛnɛ tɔr tɩ sɛɛ a Jerusalɛm nɩ a yɩ wiilfʊ nyãna, na yɩ bʊɔrɔ ɩka yɩ de a daba nyãna jãɩ yele dɔɔl sɩ.”
28 “Nós lhes ordenamos firmemente que nunca mais ensinassem em nome desse homem”, disse ele. “E, mesmo assim, vocês encheram Jerusalém com esse seu ensino e querem nos responsabilizar pela morte dele!”
29 Ka a Pita nɩ a nɩtʊ̃nsɩ bala na chɛ 'yɛr, “Sɩn tun Nãaŋmɩn nɛɛ gar nɩsaal.
29 Pedro e os apóstolos responderam: “Devemos obedecer a Deus antes de qualquer autoridade humana.
30 A sɩ sãakpãmɩne Nãaŋmɩn lɛ sãɩ a Yesu a kũu pɔ, a 'lɔ yɩn yɔɔl a daa ju ka wʊ kpi.
30 O Deus de nossos antepassados ressuscitou Jesus dos mortos depois que os senhores o mataram, pendurando-o numa cruz.
31 Nãaŋmɩn 'mɔɔ wʊn don bin be a wʊ nũsʊ̃ɔ jie, ka wʊ ɩ Nãa nɩ Fafaara ɩka wʊ kʊ a Isɩral nɩbɛ sɔr ka ba lɩɛb ba tɩɛr, na ba nyɛ vɛ̃ kʊfʊ.
31 Deus o colocou no lugar de honra, à sua direita, como Príncipe e Salvador, para que o povo de Israel se arrependesse de seus pecados e fosse perdoado.
32 Sɩn lɛ ɩ a anyãna dãasɩɛ dẽme nɩ a Nãaŋmɩn Sɩɛ 'lɔ wʊn de kʊ a bala na tu a wʊ nɛɛ.”
32 Somos testemunhas dessas coisas, e assim é também o Espírito Santo, que Deus dá àqueles que lhe obedecem”.
33 Ban wa wõ a anyãna, ba suur ir naa ka ba bʊɔrɔ a ba kʊfʊ.
33 Quando ouviram isso, os membros do conselho se enfureceram e decidiram matá-los.
34 Tɩchɛ ka a Farasee ãsʊɔ ban bʊɔlɔ Gamaliel na ɩ a Mosesɩ Nɛɛ wiwile, nɩrɛ jaa 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ naa, ka wʊ ir ara a nɩdierbe pɔ tɩ 'yɛr ɩka, ba vɛ̃ ka a dɔɔr bala yi yõo bãlãa.
34 Um deles, porém, um fariseu chamado Gamaliel, especialista na lei e respeitado por todo o povo, levantou-se e ordenou que eles fossem retirados da sala do conselho por um momento.
35 Tɩ na wʊ pãa 'yɛr kʊ ba, “Isɩral dɔɔr, yɩ bɔ̃ɔnɔ̃ sʊ̃ a lɛ yɩn bʊɔrɔ ɩka yɩ maal a nɩbɛ banyãna.
35 Em seguida, disse aos demais: “Israelitas, cuidado com o que planejam fazer a esses homens!
36 Sɔ̃ɔ kɔ̃ɔ lɛ a Tiudasɩ dɔ̃ɔ ir 'yɛr gãdaa 'yɛr ɩka nɩkpɛ̃ɛ lɛ wʊ ɩ ka a dɔɔr kɔɔr anaar (400) ir turo wʊ. Ba kʊ wʊ naa ka a nɩbɛ bala yɛ̃yɛl ka a jaa ɩ pɔrɔ.
36 Algum tempo atrás, surgiu um certo Teudas, que afirmava ser alguém importante. Umas quatrocentas pessoas se juntaram a ele, mas foi morto e seus seguidores se dispersaram, e o movimento deu em nada.
37 Ala puor lɛ ka a Judas na yi a Galilee a nɩbɛ sɔrfʊ yuon ir nɩyɔɔ ka ba turo wʊ. Ba mɩ kʊ wʊ naa ka a bala jaa na turo wʊ mɩ bũbur.
37 Depois dele, na época do censo, apareceu Judas, da Galileia, que fez muitos seguidores. Ele também foi morto, e seu grupo se dispersou.
38 A lɛ jũu, maa na 'yɛr yɩ naa ɩka yɩ ir nũu, tɩchɛ a nɩbɛ ba nyã bar. Yɩ bar ba a ba chiine. Ala ɩ a lɛ ban maala ɩn nɩrɛ lɛ bin an ɩn pɔrɔ.
38 “Portanto, meu conselho é que deixem esses homens em paz e os soltem. Se o que planejam e fazem é meramente humano, logo serão frustrados.
39 Tɩchɛ ala ɩ Nãaŋmɩn sɛ̃ lɛ a yi, yaa be jaa na wa tʊ̃ɔ ŋmaa a nɩbɛ banyãna sɔr ɛ, yɩn wa bɔ̃ɔn naa ka a ɩ Nãaŋmɩn mãɛ lɛ yɩ jɛɛrɛ nɩ.”
39 Mas, se é de Deus, vocês não serão capazes de impedi-los. Pode até acontecer de vocês acabarem lutando contra Deus”.
40 A nɩbɛrɛ tu naa a lɛ a Gamaliel na 'yɛr, tɩ na ba bʊɔl a nɩtʊ̃nsɩ fɔb ba tɩ kpãkpãan ba ɩka ba taa lɛ ɩrɛ wa 'yɛrɛ 'yɛr pʊrɔ nɩ a Yesu yuor go ɛ, tɩ bar ba a ba chen.
40 Os demais membros aceitaram o conselho de Gamaliel. Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Depois, ordenaram que nunca mais falassem em nome de Jesus e, por fim, os soltaram.
41 A nɩtʊ̃nsɩ na wa yi a nɩbɛrɛ banyãna niem, ba chɩlɛ naa, bojũu ba sɛɛn naa a dɔɔyɛ nɩ a vã difʊ a Yesu yuor jũu.
41 Quando os apóstolos saíram da reunião do conselho, estavam alegres porque Deus os havia considerado dignos de sofrer humilhação pelo nome de Jesus.
42 Bɩbir jaa lɛ ba ma be a be a Nãaŋmɩn puorfʊ yir bɛchaar pɔ wile a nɩbɛ na ba mɩ yʊɔrɔ a yie ba gala ɛ, na ba wile a nɩbɛ tɩ 'yɛrɛ a 'yɛr nʊ̃ɔ ɩka a Yesu lɛ ɩ a Nɩ-iraa.
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, continuavam a ensinar e anunciar que Jesus é o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.