Atos 28
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NTLH
1 Sɩ jaa na wa do baar, ba 'yɛr ɩka a dõdol yuor din Malta.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 A nɩbɛ bala na be a be maal sɩn vɩla, ba gbɔɔn bũu na ba bʊɔl sɩ a sɩ tɩ uoro, bojũu saa lɛ waara ka ɔɔr kʊrɔ.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Ka a Pɔɔl mɩ vaar delsɩ wa 'yɔ̃ɔnɔ̃ a bũu pɔ, ka a dʊ̃pãn na be a delsɩ pɔ, a bũu tʊl kpɛ ka wʊ yi dʊ̃ a Pɔɔl nũu mar taalɛ.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Lɛ a gogoro dẽme bala na wa nyɛ a lɛ a waa na mar a Pɔɔl nũu pɔ jɔ̃jɔlɔ, ka ba 'yɛrɛ kʊrɔ taa, “A daba nyãna na ɩn nɩkʊrɔ, a man na ba di wʊ gba ɛ, tɩchɛ yeltorsɩ kʊ̃ sɔɔ ka wʊ be be ɛ.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Tɩchɛ ka a Pɔɔl mɩr a waa 'yɔ̃ɔ a bũu pɔ tɩ yele jaa ba tara wʊ ɛ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 A nɩbɛ tɩɛr man tãa a nũu na mɔr wʊ naa bɩɩ a wʊ vaa lo kpi. Tɩchɛ ban chɛl lɛ̃ɛɛ wa faa ka a yele jaa ba ɩrɛ ɛ, ba lɩɛb a ba tɩɛr 'yɛrɛ kʊrɔ taa, “Ŋmɩn lɛ wʊ ɩ.”
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 A dõdol 'lɔ nɩkpɛ̃ɛ ban bʊɔlɔ Pubilusɩ tara na jie na gbʊr a be a wʊ de sɩ sãan, na wʊ kʊ sɩ bʊ̃diir ber ata.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 A Pubilusɩ sãa bɩɛrɛ na gã, ãgãn tʊl nɩ masʊmɔ̃ lɛ wʊ nyɩɛrɛ. Pɔɔl kpɛ̃n tɩ nyɛ wʊ, wʊn wa sʊɔr Nãaŋmɩn baar wʊ dɔɔl wʊ naa nũu sãa wʊ.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Lɛ a anyãna na wa ɩ, baalsɩ bala jaa na be a jie 'lɔ mɩ wa naa ka Pɔɔl sãa ba jaa baalsɩ.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Ba den 'yɔ̃ɔfʊ kʊ sɩ sɔɩ jaa pɔ, a lɛ sɩn wa chɔɔr na yi, ba kʊ sɩn bon jaa sɩn na bʊɔrɔ.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 Sɩ maal a be ŋmɛrsɩ ata tɩ na sɩ lɛ kpɛ a gboro ãsʊɔ na ara a be a sãɛ. A gboro yin Aleksandiriya na wʊ tara ŋmɩn yɩbɛ Kasɩtor nɩ Poluksɩ.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 Sɩ tɩ ara naa Sɩrakusɩ maal ber ata a be.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Be lɛ a gboro yin sɩ tãn a be a Wuregiyum. Wɛr na wa chaar ka a ɩ a guba jie sɛsɛbɛ furo naa, a ber ayi daar ka sɩ ta a be Puteyoli na sɩ suu a be.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Be lɛ sɩ pɔɔ a Nãaŋmɩn puorbo bamɩne ka ba bʊɔl sɩ ka sɩ tɩ maal daa gbul a ba sɛ̃. Lɛ lɛ a ɩ tɩ sɩ pãa wa ta a Worom.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 A Nãaŋmɩn puorbo na be a Worom na wa wõ ɩka sɩ waara naa, ba yin tuor sɩ tɩ ta Apiyusɩ Daa pɔ na ba pɔɔ sɩ a Sãanba Kpɛfʊ Jiir Ata. A lɛ a Pɔɔl na wa nyɛ a nɩbɛ banyãna wʊ puor Nãaŋmɩn yãan ka a 'yɔ̃ɔ wʊ ãkpɛ̃ɔ.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 Lɛ sɩn wa ta a Worom, ba sɔɔ naa ka a Pɔɔl kpɩɛrɛ a wʊ yõ tɩchɛ ka a soja kaara wʊ.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Pɔɔl na wa maal ber ata, wʊ bʊɔl naa a Juu nɩbɛ nɩdierbe lɔ̃ɔ taa. Lɛ ban wa duo ka wʊ 'yɛr kʊ ba, “N yɛɛr, n gba na ba maal yele jaa bɔr a sɩ nɩbɛ sɛ̃ ɛ, bɩɩ 'mab a sɩ sãakpãmɩne yel-ɩrsɩ ɛ, tɩ ba nyɔɔ ma naa be a Jerusalɛm na ba kʊ a Worom nɩbɛ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Ba chɛ̃pɛ̃n a yele faa na ba ta bʊɔrɔ ɩka ba bar ma bojũu n ba maal yele jaa na sɛɛn kũu ɛ.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Tɩchɛ ka a Juu nɩbɛ na ba sɔɔ ɛ, ka n faa tɩ sʊɔr sɔr ka ba chiin ma a Nãkpɛ̃ɛ Siisa sɛ̃. A ba ɩ n tara na yele kɔ̃ɔ na de dɔɔl a n nɩbɛ ɛ.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 A lɛ jũu lɛ so ka n bʊɔrɔ ɩka n nyɛ yɩ naa 'yɛr yɩ. Bojũu a Isɩral nɩbɛ tɩɛrtɔfʊ jie jũu lɛ ba gbar ma nɩ a bɔ̃jɔrsɩ anyãna.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Ka ba 'yɛr, “Saa nyɛ gãn jaa yi a Judiya dẽme sɛ̃ ɛ, ka a sɩ yɛɛr bala mɩ na yi a be wa ba 'yɛr a fʊ 'yɛrdɛɛr jaa kʊ sɩ ɛ.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Tɩchɛ sɩn bʊɔrɔ naa ɩka sɩ bɔ̃ɔ a lɛ fʊn nyɔɔ, bojũu sɩ bɔ̃ɔn naa ɩka jie jaa nɩbɛ 'laar naa a yele nyãna.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Ba 'yɔ̃ɔn bɩbir ban lɛ wa a Pɔɔl sɛ̃, a bɩbir na wa vɩɛ ba wan yɔɔ jaa a be wʊn kpɩɛrɛ. An yi a bibio tɩ tãn a jãanʊɔr na wʊ mana a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ kʊrɔ ba, na wʊ de a Mosesɩ nɛɛ nɩ lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ na sɛb bʊɔrɔ ɩka wʊ lɩɛb a ba tɩɛr ka ba sɔɔ a Yesu.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Bamɩne lɩɛb ba tɩɛr a lɛ wʊn 'yɛr, tɩchɛ ka a bamɩne ba sɔɔ de ɛ.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Ba chɩrɛ nɩ taa na ba piel yire lɛ a Pɔɔl na wa 'yɛr a wʊ 'yɛr baaraa na wʊ 'yɛr, “A Nãaŋmɩn Sɩɛ 'yɛr yelmãɛ kʊ a yɩ sãakpãmɩne a lɛ wʊn de a wʊ 'yɛ'yɛrɛ Isaiya nɛɛ
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 'yɛr, ‘Chen a nɩbɛ banyãna sɛ̃ tɩ 'yɛr kʊ ba, “Yɩn wõn lɛ̃ɛɛ tɩ yɩ kʊ̃ wa bɔ̃ɔ a par ɛ, yɩn fur nɩbir 'yɔ̃ɔ tɩ yɩ kʊ wa nyɛ bon jaa ɛ.”
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Bojũu a nɩbɛ banyãna nyãn kpɛ̃mɛ naa, baa wõnõ ɛ, ba ma ũun a ba nɩbie, ka lɛ ba lɛ ɛ, ban taa nyɛn naa ba nɩbie na ba wõn a ba tobo bɔ̃ɔ a par na ba lɩɛb wa a n sɛ̃ ka n sãa ba.’ (Isaiya 6:9)
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 A lɛ jũu, n bʊɔrɔ naa ɩka yɩ bɔ̃ɔ ɩka a Nãaŋmɩn den a wʊ faafʊ 'yɛr tɩ kʊ a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ na chɛlɛ naa.”
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 — ausente —
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pɔɔl yab a yir 'lɔ pɔ wʊn kpɩɛrɛ yuom ayi, tɩ ma de nɩrɛ jaa na ma wa a wʊ sɛ̃.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Yele jaa ba ŋmaa wʊ sɔr ɛ, ka wʊ 'lara na wʊ mʊɔlɔ a Nãaŋmɩn nãalʊ̃ʊ 'yɛr na wʊ wile ba nɩ a sɩ Soro Yesu Kɩrɩsɩto 'yɛr.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.