Atos 22
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARA
1 “N yɛɛr nɩ n sãamɩne yɩ chɛlɛ a n 'yɛr ɩn 'yɛrɛ a pʊ̃pãanyã.”
1 Irmãos e pais, ouvi, agora, a minha defesa perante vós.
2 A lɛ ban wa wõ wʊn 'yɛrɛ nɩ a ba mãɛ Juu nɩbɛ kɔkɔr ka ba jaa ŋma vʊrɔ, tɩ a Pɔɔl pãa 'yɛrɛ,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E continuou:
3 “Maa ɩn Juu nɩrɛ ka ba dɔɔ ma a Tasusɩ na be a Sɩlɩsɩya paal pɔ, tɩchɛ a kana a Jerusalɛm lɛ ba guol ma. A wiwile Gamaliel pĩlem lɛ n jãnɛ ka wʊ wiil ma a nɛɛr ala a sɩ sãakpãmɩne na dɔ̃ɔ turo ka n mɩ turo a Nãaŋmɩn nɩ a n nyãa wʊ jaa, nɩtãa a yɩ ãsʊɔ jaa na be turo a dɩna.
3 Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo a exatidão da lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vós o sois no dia de hoje.
4 N gen a nɩbɛ bala na turo a Sɔr nyãna naa kʊ, n nyɔɔr dɔɔr nɩ pɔbɔ jaa 'yɔ̃ɔ a pɔɔfʊ die pɔ.
4 Persegui este Caminho até à morte, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres,
5 A bɔɔrlo nɩkpɛ̃ɛ nɩ a nɩbɛrɛ na tʊ̃ɔn di ma dãasɩɛ, ba sɛ̃ lɛ n de gãma na chiin a ba yɛɛr sɛ̃ be a Damaskus, n chen ɩka n tɩ nyɔɔr a nɩbɛ banyãna waan a Jerusalɛm ka ba kpãa ba.
5 de que são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Destes, recebi cartas para os irmãos; e ia para Damasco, no propósito de trazer manietados para Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Mɔ̃tɔ̃tuo sɔ̃ɔ lɛ n chiine tɩ gbʊrɔ a Damaskus, ajienaa ka ɩ chãa yin be a saaju na wʊ wa chaar jilʊ̃ ma.
6 Ora, aconteceu que, indo de caminho e já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ka a n tɔ̃ɔ lo a tẽe a lɛ nɛ tɩ naa wõ kɔkɔr na sʊrɔ ma, ‘Sɔɔl, Sɔɔl, bo lɛ fʊ gere ma a lɛ?’
7 Então, caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ka n sʊʊr, ‘Soro, an lɛ fʊ ɩ?’ Ka a kɔkɔr 'yɛr, ‘Maa lɛ a Yesu na yi a Najaretɩ a 'lɔ fʊn gere.’
8 Perguntei: quem és tu, Senhor? Ao que me respondeu: Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem tu persegues.
9 A maa nɩ a bala na lɔ̃ɔ chiine ba nyɛn a chãa, tɩchɛ baa bɔ̃ɔ a nɩnyɩnɛ kɔkɔr lɛ wʊn 'yɛrɛ nɩ ma par ɛ.
9 Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceberem o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Ka n sʊʊr, ‘Soro, ŋmɩnɛ lɛ ɩn ɩ?’ Ka a Soro 'yɛr, ‘Ir na fʊ kpɛ be a Damaskus tẽe pɔ, be lɛ ban tɩ man fʊ a lɛ ɩn bʊɔrɔ ɩka fʊ ɩ.’
10 Então, perguntei: que farei, Senhor? E o Senhor me disse: Levanta-te, entra em Damasco, pois ali te dirão acerca de tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ka n lɔ̃ɔturbo bala nyɔɔ ma a nũu tɔɔ kpɛ̃n be a Damaskus tẽe pɔ, bojũu a chãa 'lɔ̃nɔ̃ na chaar 'yɔ̃ɔ ma a lɛ nɛ n ba lɛ nyɛrɛ ɛ.
11 Tendo ficado cego por causa do fulgor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Daba kɔ̃ɔ yuor na di Ananias wan ɩka wʊ wa nyɛ ma, wʊ ɩn Nãaŋmɩn puoro na wʊ turo a nɛbinãa ka a Juu nɩbɛ ba jaa na kpɩɛrɛ a be 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ.
12 Um homem, chamado Ananias, piedoso conforme a lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Wʊ wa ara na gbɛb ma tɩ 'yɛr, ‘N yɛbɛ Sɔɔl, lɛ nyɛrɛ,’ ka a ɩ ajienaa ka a ɩ n nyɛ wʊ naa.
13 veio procurar-me e, pondo-se junto a mim, disse: Saulo, irmão, recebe novamente a vista. Nessa mesma hora, recobrei a vista e olhei para ele.
14 Be lɛ wʊ pãa 'yɛr kʊ ma, ‘A sɩ sãakpãmɩne Nãaŋmɩn lɛ ir fʊ ɩka fʊ bɔ̃ɔ a lɛ wʊn bʊɔrɔ, na fʊ lɛ nyɛ a chɛchɛ sʊɔ 'lɔ, na fʊ wõ a 'yɛr bie yi a wʊ nɛɛ pɔ.
14 Então, ele disse: O Deus de nossos pais, de antemão, te escolheu para conheceres a sua vontade, veres o Justo e ouvires uma voz da sua própria boca,
15 Fʊ̃ʊ lɛ na ɩ a dãasɩɛ sʊɔ na fʊ kʊ a nɩbɛ ba jaa, a ala fʊn nyɛ, nɩ a ala fʊn wõ.
15 porque terás de ser sua testemunha diante de todos os homens, das coisas que tens visto e ouvido.
16 Pʊ̃pãanyã, bo lɛ fʊ lɛ chɛlɛ go? Ir a ba so fʊ a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ, ka a na pɛɛ a fʊ yeldɛbɛ bar a fʊ bʊɔlɔ a sɩ Soro yuor.’
16 E agora, por que te demoras? Levanta-te, recebe o batismo e lava os teus pecados, invocando o nome dele.
17 “A lɛ ɩn lɩɛb wa a Jerusalɛm naa tɩ sʊɔrɔ Nãaŋmɩn be a puorfʊ yir, ka a wa kaara ma jãna kaar.
17 Tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Ka n nyɛ a sɩ Soro na 'yɛrɛ 'yɛr kʊrɔ ma. Wʊ 'yɛr naa, ‘Pɔɔ fɔɔ na fʊ yi ka a Jerusalɛm ajienaa, bojũu nɩrɛ jaa kʊ̃ sɔɔ a lɛ fʊn na 'yɛr a n 'yɛr ɛ.’
18 e vi aquele que falava comigo: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ka n 'yɛr sɔɔ wʊ, ‘N Soro a nɩbɛ banyãna bɔ̃ɔn naa a lɛ ɩn yʊɔrɔ a lɔ̃ɔfʊ jiir naa nyɔɔrɔ ba pɔɔrɔ tɩ ŋmiere a bala na sɔɔ de fʊ.
19 Eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu encerrava em prisão e, nas sinagogas, açoitava os que criam em ti.
20 A daar 'lɔ̃nɔ̃ ban kʊrɔ a fʊ dãasɩ dire Sɩteven maa nɩ bala jaa ɩn nɛbʊ̃'yen ka n kaara a ba fuusɩ tɩ ba kʊ wʊ.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as vestes dos que o matavam.
21 Ka a sɩ Soro pãa 'yɛr kʊ ma, ‘Chen, ɩn tʊ̃ fʊn tɛɛr jaa be a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ pɔ.’ ”
21 Mas ele me disse: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 A nɩyɔɔ bala chɛlɛ naa lɛ a Pɔɔl na 'yɛrɛ wa tãn a jie wʊn 'yɛr a nɩyor pɔ chenfʊ 'yɛr, a ba pãa tãna 'yɛrɛ, “Yɩ ŋmaa wʊ ju, a ba sɛɛ ɩka wʊ lɛ chɛnɛ vʊrɔ ɛ.”
22 Ouviram-no até essa palavra e, então, gritaram, dizendo: Tira tal homem da terra, porque não convém que ele viva!
23 Lɛ lɛ ba pɔɔrɔ a gɔ̃mɔ̃ tɩ lɔɔrɔ a ba fɔɔr ɔ̃ɔnɔ̃ a tãna lɔɔrɔ a saaju.
23 Ora, estando eles gritando, arrojando de si as suas capas, atirando poeira para os ares,
24 Ka a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ vɛ̃ ka ba tara a Pɔɔl kpɛ̃n be a sojasɩ yir. Wʊ 'yɛr ɩka ba fɔb a Pɔɔl a wʊ wiil ba bãa lɛ so a nɩbɛ pɔɔrɔ a gɔ̃mɔ̃ 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ a lɛ.
24 ordenou o comandante que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo assim clamavam contra ele.
25 A lɛ ban lũ a Pɔɔl ɩka ba fɔb, ka wʊ sʊʊr a sojasɩ nɩdier na ara a be, “A tara na sɔr ka yɩn fɔb a Worom nɩrɛ na yaa sʊʊr kaa a yelnyɩnɛ wʊn ɩ ɛ?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, disse Paulo ao centurião presente: Ser-vos-á, porventura, lícito açoitar um cidadão romano, sem estar condenado?
26 Lɛ a sojasɩ nɩdier na wa wõ a nɩtɔ̃ wʊ chen a ba jaa nɩkpɛ̃ɛ sɛ̃ tɩ 'yɛr, “Ŋmɩnɛ lɛ fʊn ɩ? A daba nyã ɩn Worom nɩrɛ.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: Que estás para fazer? Porque este homem é cidadão romano.
27 Ka a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ chen a Pɔɔl sɛ̃ tɩ sʊʊr wʊ, “'Yɛr kʊ ma, Worom nɩrɛ lɛ fʊ ɩ ɔ?” Ka a Pɔɔl 'yɛr ɩka, “Ɔ̃ɔ.”
27 Vindo o comandante, perguntou a Paulo: Dize-me: és tu romano? Ele disse: Sou.
28 A sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ pãa 'yɛr, “Maa 'lɔ, libiyɔɔ lɛ n yab tɩ jãnɛ a ka.” Tɩchɛ ka a Pɔɔl 'yɛr, “Maa 'lɔ, ka lɛ ba dɔɔ ma.”
28 Respondeu-lhe o comandante: A mim me custou grande soma de dinheiro este título de cidadão. Disse Paulo: Pois eu o tenho por direito de nascimento.
29 Ka a bala na ara gu a wʊ fɔbfʊ mɩ tɔɔ yaar ajienaa. Dãbãɛ mɩ kpɛ̃n a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ a lɛ wʊn wa bɔ̃ɔn ɩka a Pɔɔl ɩn Worom nɩrɛ tɩchɛ ka wʊ vɛ̃ a ba lũ wʊ.
29 Imediatamente, se afastaram os que estavam para o inquirir com açoites. O próprio comandante sentiu-se receoso quando soube que Paulo era romano, porque o mandara amarrar.
30 A wɛr na wa chaar, a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ bʊɔrɔ naa ɩka wʊ bɔ̃ɔ bãa 'yɔ̃ɔ lɛ a Juu nɩbɛ ba bara a Pɔɔl ɛ. Wʊ for wʊn bar tɩ bʊɔl a Juu nɩbɛ bɔɔrlo nɩbɛrɛ nɩ a 'yɛr tɔɔrbɔ nɩbɛrɛ ka ba jaa lɔ̃ɔ taa. Tɩ wʊ pãa suu waan a Pɔɔl a wʊ wa ara a ba niem.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que vinha ele sendo acusado pelos judeus, soltou-o, e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio, e, mandando trazer Paulo, apresentou-o perante eles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.