Atos 22
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARIB
1 “N yɛɛr nɩ n sãamɩne yɩ chɛlɛ a n 'yɛr ɩn 'yɛrɛ a pʊ̃pãanyã.”
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 A lɛ ban wa wõ wʊn 'yɛrɛ nɩ a ba mãɛ Juu nɩbɛ kɔkɔr ka ba jaa ŋma vʊrɔ, tɩ a Pɔɔl pãa 'yɛrɛ,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 “Maa ɩn Juu nɩrɛ ka ba dɔɔ ma a Tasusɩ na be a Sɩlɩsɩya paal pɔ, tɩchɛ a kana a Jerusalɛm lɛ ba guol ma. A wiwile Gamaliel pĩlem lɛ n jãnɛ ka wʊ wiil ma a nɛɛr ala a sɩ sãakpãmɩne na dɔ̃ɔ turo ka n mɩ turo a Nãaŋmɩn nɩ a n nyãa wʊ jaa, nɩtãa a yɩ ãsʊɔ jaa na be turo a dɩna.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 N gen a nɩbɛ bala na turo a Sɔr nyãna naa kʊ, n nyɔɔr dɔɔr nɩ pɔbɔ jaa 'yɔ̃ɔ a pɔɔfʊ die pɔ.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 A bɔɔrlo nɩkpɛ̃ɛ nɩ a nɩbɛrɛ na tʊ̃ɔn di ma dãasɩɛ, ba sɛ̃ lɛ n de gãma na chiin a ba yɛɛr sɛ̃ be a Damaskus, n chen ɩka n tɩ nyɔɔr a nɩbɛ banyãna waan a Jerusalɛm ka ba kpãa ba.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 “Mɔ̃tɔ̃tuo sɔ̃ɔ lɛ n chiine tɩ gbʊrɔ a Damaskus, ajienaa ka ɩ chãa yin be a saaju na wʊ wa chaar jilʊ̃ ma.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Ka a n tɔ̃ɔ lo a tẽe a lɛ nɛ tɩ naa wõ kɔkɔr na sʊrɔ ma, ‘Sɔɔl, Sɔɔl, bo lɛ fʊ gere ma a lɛ?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ka n sʊʊr, ‘Soro, an lɛ fʊ ɩ?’ Ka a kɔkɔr 'yɛr, ‘Maa lɛ a Yesu na yi a Najaretɩ a 'lɔ fʊn gere.’
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 A maa nɩ a bala na lɔ̃ɔ chiine ba nyɛn a chãa, tɩchɛ baa bɔ̃ɔ a nɩnyɩnɛ kɔkɔr lɛ wʊn 'yɛrɛ nɩ ma par ɛ.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ka n sʊʊr, ‘Soro, ŋmɩnɛ lɛ ɩn ɩ?’ Ka a Soro 'yɛr, ‘Ir na fʊ kpɛ be a Damaskus tẽe pɔ, be lɛ ban tɩ man fʊ a lɛ ɩn bʊɔrɔ ɩka fʊ ɩ.’
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Ka n lɔ̃ɔturbo bala nyɔɔ ma a nũu tɔɔ kpɛ̃n be a Damaskus tẽe pɔ, bojũu a chãa 'lɔ̃nɔ̃ na chaar 'yɔ̃ɔ ma a lɛ nɛ n ba lɛ nyɛrɛ ɛ.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 “Daba kɔ̃ɔ yuor na di Ananias wan ɩka wʊ wa nyɛ ma, wʊ ɩn Nãaŋmɩn puoro na wʊ turo a nɛbinãa ka a Juu nɩbɛ ba jaa na kpɩɛrɛ a be 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Wʊ wa ara na gbɛb ma tɩ 'yɛr, ‘N yɛbɛ Sɔɔl, lɛ nyɛrɛ,’ ka a ɩ ajienaa ka a ɩ n nyɛ wʊ naa.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Be lɛ wʊ pãa 'yɛr kʊ ma, ‘A sɩ sãakpãmɩne Nãaŋmɩn lɛ ir fʊ ɩka fʊ bɔ̃ɔ a lɛ wʊn bʊɔrɔ, na fʊ lɛ nyɛ a chɛchɛ sʊɔ 'lɔ, na fʊ wõ a 'yɛr bie yi a wʊ nɛɛ pɔ.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Fʊ̃ʊ lɛ na ɩ a dãasɩɛ sʊɔ na fʊ kʊ a nɩbɛ ba jaa, a ala fʊn nyɛ, nɩ a ala fʊn wõ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Pʊ̃pãanyã, bo lɛ fʊ lɛ chɛlɛ go? Ir a ba so fʊ a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ, ka a na pɛɛ a fʊ yeldɛbɛ bar a fʊ bʊɔlɔ a sɩ Soro yuor.’
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 “A lɛ ɩn lɩɛb wa a Jerusalɛm naa tɩ sʊɔrɔ Nãaŋmɩn be a puorfʊ yir, ka a wa kaara ma jãna kaar.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Ka n nyɛ a sɩ Soro na 'yɛrɛ 'yɛr kʊrɔ ma. Wʊ 'yɛr naa, ‘Pɔɔ fɔɔ na fʊ yi ka a Jerusalɛm ajienaa, bojũu nɩrɛ jaa kʊ̃ sɔɔ a lɛ fʊn na 'yɛr a n 'yɛr ɛ.’
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ka n 'yɛr sɔɔ wʊ, ‘N Soro a nɩbɛ banyãna bɔ̃ɔn naa a lɛ ɩn yʊɔrɔ a lɔ̃ɔfʊ jiir naa nyɔɔrɔ ba pɔɔrɔ tɩ ŋmiere a bala na sɔɔ de fʊ.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 A daar 'lɔ̃nɔ̃ ban kʊrɔ a fʊ dãasɩ dire Sɩteven maa nɩ bala jaa ɩn nɛbʊ̃'yen ka n kaara a ba fuusɩ tɩ ba kʊ wʊ.’
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Ka a sɩ Soro pãa 'yɛr kʊ ma, ‘Chen, ɩn tʊ̃ fʊn tɛɛr jaa be a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ pɔ.’ ”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 A nɩyɔɔ bala chɛlɛ naa lɛ a Pɔɔl na 'yɛrɛ wa tãn a jie wʊn 'yɛr a nɩyor pɔ chenfʊ 'yɛr, a ba pãa tãna 'yɛrɛ, “Yɩ ŋmaa wʊ ju, a ba sɛɛ ɩka wʊ lɛ chɛnɛ vʊrɔ ɛ.”
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Lɛ lɛ ba pɔɔrɔ a gɔ̃mɔ̃ tɩ lɔɔrɔ a ba fɔɔr ɔ̃ɔnɔ̃ a tãna lɔɔrɔ a saaju.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Ka a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ vɛ̃ ka ba tara a Pɔɔl kpɛ̃n be a sojasɩ yir. Wʊ 'yɛr ɩka ba fɔb a Pɔɔl a wʊ wiil ba bãa lɛ so a nɩbɛ pɔɔrɔ a gɔ̃mɔ̃ 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ a lɛ.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 A lɛ ban lũ a Pɔɔl ɩka ba fɔb, ka wʊ sʊʊr a sojasɩ nɩdier na ara a be, “A tara na sɔr ka yɩn fɔb a Worom nɩrɛ na yaa sʊʊr kaa a yelnyɩnɛ wʊn ɩ ɛ?”
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Lɛ a sojasɩ nɩdier na wa wõ a nɩtɔ̃ wʊ chen a ba jaa nɩkpɛ̃ɛ sɛ̃ tɩ 'yɛr, “Ŋmɩnɛ lɛ fʊn ɩ? A daba nyã ɩn Worom nɩrɛ.”
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Ka a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ chen a Pɔɔl sɛ̃ tɩ sʊʊr wʊ, “'Yɛr kʊ ma, Worom nɩrɛ lɛ fʊ ɩ ɔ?” Ka a Pɔɔl 'yɛr ɩka, “Ɔ̃ɔ.”
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 A sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ pãa 'yɛr, “Maa 'lɔ, libiyɔɔ lɛ n yab tɩ jãnɛ a ka.” Tɩchɛ ka a Pɔɔl 'yɛr, “Maa 'lɔ, ka lɛ ba dɔɔ ma.”
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ka a bala na ara gu a wʊ fɔbfʊ mɩ tɔɔ yaar ajienaa. Dãbãɛ mɩ kpɛ̃n a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ a lɛ wʊn wa bɔ̃ɔn ɩka a Pɔɔl ɩn Worom nɩrɛ tɩchɛ ka wʊ vɛ̃ a ba lũ wʊ.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 A wɛr na wa chaar, a sojasɩ ba jaa nɩkpɛ̃ɛ bʊɔrɔ naa ɩka wʊ bɔ̃ɔ bãa 'yɔ̃ɔ lɛ a Juu nɩbɛ ba bara a Pɔɔl ɛ. Wʊ for wʊn bar tɩ bʊɔl a Juu nɩbɛ bɔɔrlo nɩbɛrɛ nɩ a 'yɛr tɔɔrbɔ nɩbɛrɛ ka ba jaa lɔ̃ɔ taa. Tɩ wʊ pãa suu waan a Pɔɔl a wʊ wa ara a ba niem.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.