Atos 17
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs VC
1 Ba tun a Amfipolis nɩ Apoloniya na ba wa a Tɛsalonika, be lɛ a Juu nɩbɛ lɔ̃ɔfʊ yir be.
1 Passaram por Anfípolis e Apolônia e chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Lɛ a Pɔɔl na ma irɛ lɛ wʊ chen be a lɔ̃ɔfʊ yir, Pɛ̃nfʊsɩ gbɛɛ ata jaa lɛ wʊ kpɛ a be ka a 'lɔ nɩ a bala vɩɛrɛ a Nãaŋmɩn gãma.
2 Paulo dirigiu-se a eles, segundo o seu costume, e por três sábados disputou com eles.
3 Wʊ mana na wile a lɛ an sɛɛ a Nɩ-iraa na di dɔɔyɛ tɩ na wʊ ir a kũu pɔ ɩ vʊr, “A Yesu nyãna ɩn ben 'yɛrɛ a wʊ 'yɛr, lɛ ɩ a Nɩ-iraa.”
3 Explicava e demonstrava, à base das Escrituras, que era necessário que Cristo padecesse e ressurgisse dos mortos. E este Cristo é Jesus que eu vos anuncio.
4 Ka a Juu nɩbɛ bamɩne sɔɔ a lɛ na ba pʊɔ a Pɔɔl nɩ a Silasɩ, 'matãan a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ na dɔ̃ɔ puoro a Nãaŋmɩn lɔ̃ɔn pɔɔ 'yɔ̃ɔnsɩ.
4 Alguns deles creram e associaram-se a Paulo e Silas, como também uma grande multidão de prosélitos gentios, e não poucas mulheres de destaque.
5 Tɩchɛ ka a nyuur kpɛ a Juu nɩbɛ, ka ba bɔ a ba taaba nɩbomo be a daa pɔ lɔ̃ɔ taa, na ba piel gɔ̃mɔ̃ be a tẽe pɔ. Ba tɩ sɛɛn a Jason yir bʊɔrɔ a Pɔɔl nɩ a Silasɩ ɩka ba yin chiin ba a nɩyɔɔ bala niem.
5 Os judeus, tomados de inveja, ajuntaram alguns homens da plebe e com esta gente amotinaram a cidade. Assaltaram a casa de Jasão, procurando-os para os entregar ao povo.
6 Tɩchɛ ban ba wa tɩ nyɛ ba ɛ, ba nyɔɔn a Jason nɩ a yɛɛr bamɩne chiin a tẽe nɩbɛrɛ niem tɩ tãna 'yɛrɛ. “A dɔɔr banyãna lɛ dɔ̃ɔnɔ̃ a wɛr wʊ jaa, ba wa tãn ka pʊ̃pãanyã
6 Mas como não os achassem, arrastaram Jasão e alguns irmãos à presença dos magistrados, clamando: Estes homens amotinam todo o mundo. Estão agora aqui! E Jasão os acolheu!
7 ka a Jason tuor de ba 'yɔ̃ɔ a wʊ yir. Ba sɔ̃ɔnɔ̃ naa a Nãa Siisa chire na ba 'yɛrɛ ɩka nãa ãsʊɔ ben be ban bʊɔlɔ Yesu.”
7 Todos eles contrariam os decretos de César, proclamando outro rei: Jesus.
8 A lɛ a tẽe nɩbɛrɛ nɩ a nɩyɔɔ bala na wõ a 'yɛr nyãna, a dam ba naa.
8 Assim excitavam o povo e os magistrados.
9 A ba pãa 'yɔ̃ɔ a Jason nɩ a yɛɛr bala a ba yab libie tɩ ba bar ba sɔr.
9 E só depois de receberem uma caução de Jasão e dos outros é que os deixaram ir.
10 A lɛ a wɛr na wa tɔ̃ɔ sɔb, ka a yɛɛr bar a Pɔɔl nɩ Silasɩ sɔr ka ba chen be a Beriya. Ban tɩ ta, ba chen be a Juu nɩbɛ lɔ̃ɔfʊ yir.
10 Logo que se fez noite, os irmãos enviaram Paulo e Silas para Beréia. Quando ali chegaram, entraram na sinagoga dos judeus.
11 A Juu nɩbɛ bala na be a Beriya ɩn chɛchɛlbɛ gar a bala na be a Tɛsalonika, bojũu ba den a 'yɛr nɩ chɩlfʊ na ba vɩɛrɛ a Nãaŋmɩn gãma kaara bɩbir jaa ɩka ba kaa lɛ a Pɔɔl na 'yɛrɛ ɩn yelmãɛ bɩɩ.
11 Estes eram mais nobres do que os de Tessalônica e receberam a palavra com ansioso desejo, indagando todos os dias, nas Escrituras, se essas coisas eram de fato assim.
12 A Juu nɩbɛ yɔɔ jie sɔɔn de a 'yɛr lɔ̃ɔn a bala na ba ɩ Juu nɩbɛ dɔɔr yɔɔ jie, nɩ a pɔɔ 'yɔ̃ɔnsɩ bamɩne yɔɔ jie.
12 Muitos deles creram, como também muitas mulheres gregas da aristocracia, e não poucos homens.
13 A Juu nɩbɛ na be a Tɛsalonika na wa bɔ̃ɔn ɩka a Pɔɔl ben a Beriya mʊɔlɔ a Nãaŋmɩn 'yɛr, ba chen a be tɩ chãgbala a nɩbɛ dɔ̃ɔnɔ̃ nɩ ba.
13 Mas os judeus de Tessalônica, sabendo que também em Beréia tinha sido pregada por Paulo a palavra de Deus, foram para lá agitar e sublevar o povo.
14 Ka a yɛɛr mɩ tɔ̃ɔ 'yɔ̃ɔ a Pɔɔl a man sɔr a wʊ chen, tɩchɛ ka a Silasɩ nɩ a Timoti 'lɔ jɛ̃ be a Beriya.
14 Então os irmãos fizeram que Paulo se retirasse e fosse até o mar, ao passo que Silas e Timóteo ficaram ali.
15 A nɩbɛ bala na bɩɛl a Pɔɔl ba tɩ tãn wʊn a Atensɩ, bala lɛ wʊ lɩɛb tʊ̃ ɩka a Silasɩ nɩ a Timoti a ba wa fɔɔ a wʊ sɛ̃.
15 Os que conduziam Paulo levaram-no até Atenas. De lá voltaram e transmitiram para Silas e Timóteo a ordem de que fossem ter com ele o mais cedo possível.
16 A lɛ wʊn chɛnɛ chɛlɛ ba be a Atensɩ, suur wa tɩ kpɛ wʊ naa a lɛ wʊn nyɛ a tẽe na sɛɛn a tɩbɛ.
16 Enquanto Paulo os esperava em Atenas, à vista da cidade entregue à idolatria, o seu coração enchia-se de amargura.
17 Lɛ lɛ 'lɔ nɩ a Juu nɩbɛ nɩ a Greek bala na puoro a Nãaŋmɩn ma mana taa be a ba lɔ̃ɔfʊ yir, nɩ a bala wʊn ma pɔɔ a daa pɔ bɩbir jaa nɩ nɩrɛ jaa wʊn tuor.
17 Disputava na sinagoga com os judeus e prosélitos, e todos os dias, na praça, com os que ali se encontravam.
18 Ka a bɔ̃bɔ̃ɔnbɔ bamɩne na yi a Epikuriya nɩ a Sɩtoyik gbul pɔ piel chɩrɛ nɩ a Pɔɔl. Ka a bamɩne sʊrɔ, “Bo lɛ a dabʊlɔbʊlɔ nyãna ara 'yɛrɛ?” Ka a bamɩne mɩ 'yɛrɛ, “Ŋmɩn sãansɩ kɔ̃ɔ 'yɛr lɛ wʊ 'yɛrɛ.” Ba 'yɛrɛ naa nɩtɔ̃ bojũu, Pɔɔl mʊɔlɔ naa a Yesu 'yɛr nʊ̃ɔ nɩ a kũu pɔ irfʊ 'yɛr.
18 Alguns filósofos epicureus e estóicos conversaram com ele. Diziam uns: Que quer dizer esse tagarela? Outros: Parece que é pregador de novos deuses. Pois lhes anunciava Jesus e a Ressurreição.
19 Be lɛ ba pãa bʊɔl wʊ chiin be a lɔ̃ɔfʊ jie a Areyopagusɩ na ba 'yɛr, “Fʊn tʊ̃ɔ wiil sɩ a fʊ wiil paalaa nyãna fʊn wile a sɩ bɔ̃ɔ bɩɩ?
19 Tomaram-no consigo e levaram-no ao Areópago, e lhe perguntaram: Podemos saber que nova doutrina é essa que pregas?
20 'Yɛr sãan lɛ a nyã fʊn waan a sɩ wõnõ na sɩ bʊɔrɔ ɩka sɩ bɔ̃ɔ a par.”
20 Pois o que nos trazes aos ouvidos nos parece muito estranho. Queremos saber o que vem a ser isso.
21 Atensɩ dẽme ba jaa lɔ̃ɔn a sãanba na kpɩɛrɛ a be, baa tara tʊ̃mɔ̃ lɛ pʊɔ a 'yɛr paalaa ban ma 'yɛrɛ na ba chɛlɛ nɩ yelpaalaa na ɩrɛ.
21 Ora {como se sabe}, todos os atenienses e os forasteiros que ali se fixaram não se ocupavam de outra coisa senão a de dizer ou de ouvir as últimas novidades.
22 Lɛ lɛ a Pɔɔl pãa ir a nɩbɛ na lɔ̃ɔ a Areyopagusɩ na wʊ 'yɛr, “Atensɩ dɔɔr, n nyɛn bɔ̃ɔn yɩn nʊ̃ ŋmɩmɛ puorfʊ.
22 Paulo, em pé no meio do Areópago, disse: Homens de Atenas, em tudo vos vejo muitíssimo religiosos.
23 Bojũu ɩn yʊɔrɔ kaara a yɩ tɩbɛ jiir, n tɩ nyɛn a bɔɔr lofʊ jie ãsʊɔ yɩn sɛb 'yɔ̃ɔ, ŊMƖN 'LƆ SƖN BA BƆ̃Ɔ Ɛ. A Nãaŋmɩn 'lɔ gba yɩn mãɛ na puoro tɩ ba bɔ̃ɔ wʊ ɛ, 'lɔ lɛ n waan ɩka n wa mʊɔl kʊ yɩ.
23 Percorrendo a cidade e considerando os monumentos do vosso culto, encontrei também um altar com esta inscrição: A um Deus desconhecido. O que adorais sem o conhecer, eu vo-lo anuncio!
24 “A Nãaŋmɩn 'lɔ na maal a wɛr nɩ a bomo a jaa na be a pɔ, 'lɔ lɛ ɩ a saaju nɩ a tẽe jaa Soro, na waa gãna a yie ala a nɩbɛ na mɛn a ba nuur kʊ wʊ ɛ.
24 O Deus, que fez o mundo e tudo o que nele há, é o Senhor do céu e da terra, e não habita em templos feitos por mãos humanas.
25 Waa dɩɛl nɩrɛ nũu tʊ̃mɔ̃ ala ɩ wʊ bʊɔrɔ na bon kɔ̃ɔ ɛ, bojũu 'lɔ mãɛ lɛ kʊ nɩrɛ nyɛvʊr, ka wʊ vʊrɔ nɩ bon jaa.
25 Nem é servido por mãos de homens, como se necessitasse de alguma coisa, porque é ele quem dá a todos a vida, a respiração e todas as coisas.
26 Dabʊ̃'yen pɔ lɛ wʊ tu na wʊ maal a nɩbʊrsɩ, ka ba kpɩɛrɛ a wɛr wʊ jaa. A wʊ man a sɔ̃ɔsɩ kʊ ba, nɩ a jiir ala ban na kpɩɛrɛ.
26 Ele fez nascer de um só homem todo o gênero humano, para que habitasse sobre toda a face da terra. Fixou aos povos os tempos e os limites da sua habitação.
27 Nãaŋmɩn maal naa nɩtɔ̃ ka nɩrɛ na tʊ̃ɔ yɔbɔ wʊ, amɩne sɛ̃ ban nyɛ wʊ naa, bojũu waa jãan a sɩ ãsʊɔ jaa ɛ.
27 Tudo isso para que procurem a Deus e se esforcem por encontrá-lo como que às apalpadelas, pois na verdade ele não está longe de cada um de nós.
28 ‘Bojũu, a wʊ 'yɔ̃ɔ lɛ sɩ chɛnɛ na sɩ be ka a tẽe pɔ,’ na sɩ yʊɔrɔ nɩtãa lɛ a yɩn mãɛ nɩbɛ bamɩne na dɔ̃ɔ 'yɛr, ‘A wʊ bibiir lɛ sɩ ɩ.’
28 Porque é nele que temos a vida, o movimento e o ser, como até alguns dos vossos poetas disseram: Nós somos também de sua raça...
29 “Sɩn ɩ a Nãaŋmɩn bibiir jũu, yɩ taa ɩ a sɩ tɩɛr ɩka a Nãaŋmɩn nyã kaara naa fɩka bon nɩrɛ na de wʊ yɛ̃ bɩɩ bɔ̃ɔfʊ mɛn, sɛlma, bɩɩ libipɩla, bɩɩ kʊsɩr kaar ɛ.
29 Se, pois, somos da raça de Deus, não devemos pensar que a divindade é semelhante ao ouro, à prata ou à pedra lavrada por arte e gênio dos homens.
30 A kõr jaa 'lɔ, Nãaŋmɩn lɩɛb puor 'yɔ̃ɔ a sɩ ba bɔ̃ɔfʊ, tɩchɛ pʊ̃pãanyã 'lɔ, wʊ kpãkpãana na nɩrɛ jaa jie jaa ɩka, ba lɩɛb ba tɩɛr.
30 Deus, porém, não levando em conta os tempos da ignorância, convida agora a todos os homens de todos os lugares a se arrependerem.
31 Bojũu wʊ ir bɩbir bin wʊn na de a daba 'lɔ wʊn ir, na wʊ tɔɔr a wɛr 'yɛr nɩ yeltorsɩ pɔ. Wʊ vɛ̃n ka a chaar kʊ nɩrɛ jaa wʊn sãɩ wʊ a kũu pɔ.”
31 Porquanto fixou o dia em que há de julgar o mundo com justiça, pelo ministério de um homem que para isso destinou. Para todos deu como garantia disso o fato de tê-lo ressuscitado dentre os mortos.
32 Ban wa wõ a kũu pɔ irfʊ 'yɛr, bamɩne lan wuol, tɩchɛ ka bamɩne mɩ 'yɛr, “Sɩn bʊɔrɔ naa ɩka sɩ lɛ wõ a 'yɛr nyã nɩdaar.”
32 Quando o ouviram falar de ressurreição dos mortos, uns zombavam e outros diziam: A respeito disso te ouviremos outra vez.
33 A lɛ, Pɔɔl bar ba naa a lɔ̃ɔfʊ jie.
33 Assim saiu Paulo do meio deles.
34 Tɩchɛ ka a nɩbɛ bãlãa turo a Pɔɔl na ba sɔɔ de a 'yɛr, a ba ãsʊɔ lɛ Diyonɩsɩs na ɩ a Areyopagusɩ lɔ̃ɔfʊ nɩrɛ, ka a pɔɔ ãsʊɔ mɩ na pʊɔ yuor di Damarisɩ nɩ bamɩne mɩ na pʊɔ.
34 Todavia, alguns homens aderiram a ele e creram: entre eles, Dionísio, o areopagita, e uma mulher chamada Dâmaris; e com eles ainda outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.