Atos 12
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs VC
1 A sɔ̃ɔ nyãna lɛ a Nãa Hɛrɔd nyɔɔr a pupuorbo bamɩne na wʊn ge.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Wʊ vɛ̃ naa ka ba ŋmaa Jemesɩ na ɩ a Jɔɔn yɛbɛ ju.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 A Hɛrɔd nyɛn a lɛ ka a pɛl a Juu nɩbɛ pʊɔ, ka wʊ nyɔɔ a Pita mɩ. A anyãna ɩ naa a sɔ̃ɔ 'lɔ ban tara a Paanʊ̃kõo Lɔ̃ɔfʊ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Wʊn nyɔɔ a Pita a lɛ, a pɔɔfʊ die pɔ lɛ wʊ tɩ pɔɔ wʊ, tɩ na wʊ 'yɔ̃ɔ sojasɩ jiir anaar ka ba jʊrɔ taa kaara nɩ wʊ. Bojũu wʊ bʊɔrɔ naa ɩka a Gõl Bar Difʊ wʊ po baar tɩchɛ ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr ka nɩrɛ jaa nyɛ.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Lɛ lɛ ba gu a Pita be a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ ka a pupuorbiir mʊ̃ɔ nɩbir sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 A tãsɔɔ 'lɔ̃nɔ̃ a wɛr na chaar ka a Hɛrɔd na vɛ̃ ka ba waan a Pita ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr, bɔ̃jɔrsɩ ayi lɛ ba 'yɔ̃ɔ a Pita gbɛb sojasɩ ayi ka wʊ be a ba sãlsɔɔ gã guro, ka a sojasɩ bamɩne ara a pɔɔfʊ die dɔ̃dɔr nɛɛ gu.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Ajienaa lɛ a sɩ Soro malaka wa kpɛ ara a wʊ sɛ̃ be a pɔɔfʊ die pɔ, ka a die wʊ jaa chaar. Ka a malaka ŋme a Pita jaa 'mɛ 'mɛ 'mɛ, sãɩ wʊ 'yɛr, “Pɔɔ fɔɔ jaa ir,” ka a bɔ̃jɔrsɩ for a Pita nũ'yɔ̃ɔ pɔ lo.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Be lɛ a malaka 'yɛr kʊ a Pita, “Su a fuu nɩ a nafɔbɔ na fʊ 'mɔɔ a fɔbaa vaar na fʊ turo nɩ ma.” Ka a Pita ɩ a lɛ a malaka na 'yɛr.
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pita tu wʊn a lɛ tɩ yin a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ nɩbir ba yuo wʊ a wʊ bɔ̃ɔn ɩka a lɛ a malaka na 'yɔ̃ɔ a wʊ maala ɩn sɩrɛ ɛ, wʊ tɩɛr man tãa jãn lɛ wʊ jãna.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Ba tɩ yin a dɔ̃dɔr dɔ̃ɔ 'lɔ pɔ, na ba lɛ tɩ yi a dɔ̃dɔr ayi sʊɔ pɔ, tɩ pãa ta a yõo dɔ̃dɔr a kur pãn na pɔɔ. Ban wa ta a wʊ yuo wʊ yõ a ba yi. A malaka tara na a Pita den a sɔr dẽdẽe ãsʊɔ chiin bãlãa tɩ bar wʊ tɩ chen ajienaa.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Ka Pita tɩɛr pãa yuo a wʊ 'yɛr, “Pʊ̃pãanyã n bɔ̃ɔn naa an ba ɩ baal ɛ, ɩka a Nãaŋmɩn lɛ tʊ̃ a wʊ malaka a wʊ wa 'loo ma faa a Hɛrɔd nũu pɔ, nɩ a lɛ jaa a Juu nɩbɛ na tɩɛr ɩka ba ge ma.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 A anyãna wʊn wa tɩɛr yuo, wʊ chen a Mɛɛr na ɩ a Jɔɔn Maakɩ ma yir, be lɛ a pupuorbiir yɔɔ lɔ̃ɔ taa sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pita wa kpoor a yõo dɔ̃dɔr pãn, ka a gbãgbaa pɔɔbile ban bʊɔlɔ Woroda chen a pãn yuofʊ jie.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Wʊn wa wõ ka a ɩ Pita kɔkɔr lɛ ka a nʊ̃ɔ kpɛ wʊ tɩ põn bar, waa yuo a pãn ɛ, tɩ lɩɛb jo kpɛ a die pɔ tɩ 'yɛrɛ, “Pita lɛ be a yõo dɔ̃dɔr nɛɛ!”
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 A ba tãn wʊ pĩpĩi bar tɩ 'yɛr kʊ wʊ, “Gelfʊ baal lɛ kpɛ fʊ!” Tɩ wʊ chɛnɛ mʊ̃ɔ nɩbir 'yɛrɛ ɩka sɩrɛ jaa lɛ, ka ba 'yɛr, “A wʊ malaka tɔ̃ɔ lɛ.”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Tɩchɛ ka a Pita chɛnɛ kpooro a pãn, ka ba tɩ yuo nyɛ ka a ɩ 'lɔ lɛ ka a nɛɛ 'maa ba.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Ka a Pita wɩlwɩl ba a nũu a ba bar gɔ̃n tɩchɛ ka wʊ man a lɛ a sɩ Soro na yin wʊ a pɔɔfʊ die pɔ. Wʊ 'yɛr kʊ ba ɩka ba tɩ 'yɛr kʊ a Jemesɩ nɩ a yɛɛr, na wʊ bar ba tɩ yi chen jiyuo.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 A wɛr na chaar bibio, ka a sojasɩ ɩ chĩcham na ba sʊrɔ taa, “Bo lɛ na tara a Pita?”
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Hɛrɔd vɛ̃n ka ba yɔbɔ wʊ faa na baa nyɛ wʊ ɛ, na wʊ kpãkpãan a sojasɩ mɩ faa tɩ 'yɛr ɩka ba kʊ ba. Ka a Hɛrɔd pãa yi a Judiya na wʊ chen a Sisariya na wʊ tɩ jãnɛ a be bãlãa.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 A Hɛrɔd dɔ̃ɔ tara a Tire nɩbɛ nɩ a Sidon nɩbɛ nɩ jɛɛr, ka ba nyɛtaa nɛɛ na wa a nãa 'maalfʊ jie. Blastus na ɩ a nãa gbãgbaa wʊn 'yɔ̃ɔnɔ̃ sɛ̃ lɛ ba tʊ̃ ɩka wʊ 'maal a nãa kʊ ba bojũu a wʊ wɛr pɔ lɛ ba nyɛrɛ a ba bʊ̃diir.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Bɩbir kɔ̃ɔ, a Nãa Hɛrɔd sun a wʊ nafɔɔr jãnɛ nɩ a nãa dakɔɔ ju, na wʊn 'yɛr 'yɛr kʊ a nɩbɛ.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Ka a nɩbɛ ŋmiere chɛlsɩ 'yɛrɛ, “Ŋmɩn kɔkɔr lɛ a nyãna na 'yɛrɛ, nɩrɛ ba lɛ ɛ.”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Ajienaa lɛ ka a sɩ Soro malaka wa 'yɔ̃ɔ wʊ baal bojũu waa de a 'yɔ̃ɔfʊ kʊ a Nãaŋmɩn ɛ, ka a bufulo 'wɔb a nyaba ŋma ka wʊ kpi.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Tɩchɛ ka a Nãaŋmɩn 'yɛr chɛnɛ yaara.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Lɛ a Banabasɩ nɩ a Sɔɔl na wa tʊ̃ a ba tʊ̃mɔ̃ baar a Jerusalɛm, ba tara naa Jɔɔn Maakɩ 'mataa chiin.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.