Atos 12

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 A sɔ̃ɔ nyãna lɛ a Nãa Hɛrɔd nyɔɔr a pupuorbo bamɩne na wʊn ge.
1 Por aquele tempo, mandou o rei Herodes prender alguns da igreja para os maltratar,
2 Wʊ vɛ̃ naa ka ba ŋmaa Jemesɩ na ɩ a Jɔɔn yɛbɛ ju.
2 fazendo passar a fio de espada a Tiago, irmão de João.
3 A Hɛrɔd nyɛn a lɛ ka a pɛl a Juu nɩbɛ pʊɔ, ka wʊ nyɔɔ a Pita mɩ. A anyãna ɩ naa a sɔ̃ɔ 'lɔ ban tara a Paanʊ̃kõo Lɔ̃ɔfʊ.
3 Vendo ser isto agradável aos judeus, prosseguiu, prendendo também a Pedro. E eram os dias dos pães asmos.
4 Wʊn nyɔɔ a Pita a lɛ, a pɔɔfʊ die pɔ lɛ wʊ tɩ pɔɔ wʊ, tɩ na wʊ 'yɔ̃ɔ sojasɩ jiir anaar ka ba jʊrɔ taa kaara nɩ wʊ. Bojũu wʊ bʊɔrɔ naa ɩka a Gõl Bar Difʊ wʊ po baar tɩchɛ ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr ka nɩrɛ jaa nyɛ.
4 Tendo-o feito prender, lançou-o no cárcere, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Lɛ lɛ ba gu a Pita be a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ ka a pupuorbiir mʊ̃ɔ nɩbir sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
5 Pedro, pois, estava guardado no cárcere; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 A tãsɔɔ 'lɔ̃nɔ̃ a wɛr na chaar ka a Hɛrɔd na vɛ̃ ka ba waan a Pita ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr, bɔ̃jɔrsɩ ayi lɛ ba 'yɔ̃ɔ a Pita gbɛb sojasɩ ayi ka wʊ be a ba sãlsɔɔ gã guro, ka a sojasɩ bamɩne ara a pɔɔfʊ die dɔ̃dɔr nɛɛ gu.
6 Quando Herodes estava para apresentá-lo, naquela mesma noite, Pedro dormia entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias, e sentinelas à porta guardavam o cárcere.
7 Ajienaa lɛ a sɩ Soro malaka wa kpɛ ara a wʊ sɛ̃ be a pɔɔfʊ die pɔ, ka a die wʊ jaa chaar. Ka a malaka ŋme a Pita jaa 'mɛ 'mɛ 'mɛ, sãɩ wʊ 'yɛr, “Pɔɔ fɔɔ jaa ir,” ka a bɔ̃jɔrsɩ for a Pita nũ'yɔ̃ɔ pɔ lo.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão; e, tocando ele o lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa! Então, as cadeias caíram-lhe das mãos.
8 Be lɛ a malaka 'yɛr kʊ a Pita, “Su a fuu nɩ a nafɔbɔ na fʊ 'mɔɔ a fɔbaa vaar na fʊ turo nɩ ma.” Ka a Pita ɩ a lɛ a malaka na 'yɛr.
8 Disse-lhe o anjo: Cinge-te e calça as sandálias. E ele assim o fez. Disse-lhe mais: Põe a capa e segue-me.
9 Pita tu wʊn a lɛ tɩ yin a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ nɩbir ba yuo wʊ a wʊ bɔ̃ɔn ɩka a lɛ a malaka na 'yɔ̃ɔ a wʊ maala ɩn sɩrɛ ɛ, wʊ tɩɛr man tãa jãn lɛ wʊ jãna.
9 Então, saindo, o seguia, não sabendo que era real o que se fazia por meio do anjo; parecia-lhe, antes, uma visão.
10 Ba tɩ yin a dɔ̃dɔr dɔ̃ɔ 'lɔ pɔ, na ba lɛ tɩ yi a dɔ̃dɔr ayi sʊɔ pɔ, tɩ pãa ta a yõo dɔ̃dɔr a kur pãn na pɔɔ. Ban wa ta a wʊ yuo wʊ yõ a ba yi. A malaka tara na a Pita den a sɔr dẽdẽe ãsʊɔ chiin bãlãa tɩ bar wʊ tɩ chen ajienaa.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se lhes abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se apartou dele.
11 Ka Pita tɩɛr pãa yuo a wʊ 'yɛr, “Pʊ̃pãanyã n bɔ̃ɔn naa an ba ɩ baal ɛ, ɩka a Nãaŋmɩn lɛ tʊ̃ a wʊ malaka a wʊ wa 'loo ma faa a Hɛrɔd nũu pɔ, nɩ a lɛ jaa a Juu nɩbɛ na tɩɛr ɩka ba ge ma.”
11 Então, Pedro, caindo em si, disse: Agora, sei, verdadeiramente, que o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judaico.
12 A anyãna wʊn wa tɩɛr yuo, wʊ chen a Mɛɛr na ɩ a Jɔɔn Maakɩ ma yir, be lɛ a pupuorbiir yɔɔ lɔ̃ɔ taa sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
12 Considerando ele a sua situação, resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, cognominado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Pita wa kpoor a yõo dɔ̃dɔr pãn, ka a gbãgbaa pɔɔbile ban bʊɔlɔ Woroda chen a pãn yuofʊ jie.
13 Quando ele bateu ao postigo do portão, veio uma criada, chamada Rode, ver quem era;
14 Wʊn wa wõ ka a ɩ Pita kɔkɔr lɛ ka a nʊ̃ɔ kpɛ wʊ tɩ põn bar, waa yuo a pãn ɛ, tɩ lɩɛb jo kpɛ a die pɔ tɩ 'yɛrɛ, “Pita lɛ be a yõo dɔ̃dɔr nɛɛ!”
14 reconhecendo a voz de Pedro, tão alegre ficou, que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava junto do portão.
15 A ba tãn wʊ pĩpĩi bar tɩ 'yɛr kʊ wʊ, “Gelfʊ baal lɛ kpɛ fʊ!” Tɩ wʊ chɛnɛ mʊ̃ɔ nɩbir 'yɛrɛ ɩka sɩrɛ jaa lɛ, ka ba 'yɛr, “A wʊ malaka tɔ̃ɔ lɛ.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, persistia em afirmar que assim era. Então, disseram: É o seu anjo.
16 Tɩchɛ ka a Pita chɛnɛ kpooro a pãn, ka ba tɩ yuo nyɛ ka a ɩ 'lɔ lɛ ka a nɛɛ 'maa ba.
16 Entretanto, Pedro continuava batendo; então, eles abriram, viram-no e ficaram atônitos.
17 Ka a Pita wɩlwɩl ba a nũu a ba bar gɔ̃n tɩchɛ ka wʊ man a lɛ a sɩ Soro na yin wʊ a pɔɔfʊ die pɔ. Wʊ 'yɛr kʊ ba ɩka ba tɩ 'yɛr kʊ a Jemesɩ nɩ a yɛɛr, na wʊ bar ba tɩ yi chen jiyuo.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão e acrescentou: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, retirou-se para outro lugar.
18 A wɛr na chaar bibio, ka a sojasɩ ɩ chĩcham na ba sʊrɔ taa, “Bo lɛ na tara a Pita?”
18 Sendo já dia, houve não pouco alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido a Pedro.
19 Hɛrɔd vɛ̃n ka ba yɔbɔ wʊ faa na baa nyɛ wʊ ɛ, na wʊ kpãkpãan a sojasɩ mɩ faa tɩ 'yɛr ɩka ba kʊ ba. Ka a Hɛrɔd pãa yi a Judiya na wʊ chen a Sisariya na wʊ tɩ jãnɛ a be bãlãa.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a inquérito, ordenou que fossem justiçadas. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 A Hɛrɔd dɔ̃ɔ tara a Tire nɩbɛ nɩ a Sidon nɩbɛ nɩ jɛɛr, ka ba nyɛtaa nɛɛ na wa a nãa 'maalfʊ jie. Blastus na ɩ a nãa gbãgbaa wʊn 'yɔ̃ɔnɔ̃ sɛ̃ lɛ ba tʊ̃ ɩka wʊ 'maal a nãa kʊ ba bojũu a wʊ wɛr pɔ lɛ ba nyɛrɛ a ba bʊ̃diir.
20 Ora, havia séria divergência entre Herodes e os habitantes de Tiro e de Sidom; porém estes, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de alcançar o favor de Blasto, camarista do rei, pediram reconciliação, porque a sua terra se abastecia do país do rei.
21 Bɩbir kɔ̃ɔ, a Nãa Hɛrɔd sun a wʊ nafɔɔr jãnɛ nɩ a nãa dakɔɔ ju, na wʊn 'yɛr 'yɛr kʊ a nɩbɛ.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de trajo real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra;
22 Ka a nɩbɛ ŋmiere chɛlsɩ 'yɛrɛ, “Ŋmɩn kɔkɔr lɛ a nyãna na 'yɛrɛ, nɩrɛ ba lɛ ɛ.”
22 e o povo clamava: É voz de um deus, e não de homem!
23 Ajienaa lɛ ka a sɩ Soro malaka wa 'yɔ̃ɔ wʊ baal bojũu waa de a 'yɔ̃ɔfʊ kʊ a Nãaŋmɩn ɛ, ka a bufulo 'wɔb a nyaba ŋma ka wʊ kpi.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Tɩchɛ ka a Nãaŋmɩn 'yɛr chɛnɛ yaara.
24 Entretanto, a palavra do Senhor crescia e se multiplicava.
25 Lɛ a Banabasɩ nɩ a Sɔɔl na wa tʊ̃ a ba tʊ̃mɔ̃ baar a Jerusalɛm, ba tara naa Jɔɔn Maakɩ 'mataa chiin.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, levando também consigo a João, apelidado Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.