Atos 12
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NAA
1 A sɔ̃ɔ nyãna lɛ a Nãa Hɛrɔd nyɔɔr a pupuorbo bamɩne na wʊn ge.
1 Por aquele tempo, o rei Herodes mandou prender alguns da igreja para os maltratar.
2 Wʊ vɛ̃ naa ka ba ŋmaa Jemesɩ na ɩ a Jɔɔn yɛbɛ ju.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 A Hɛrɔd nyɛn a lɛ ka a pɛl a Juu nɩbɛ pʊɔ, ka wʊ nyɔɔ a Pita mɩ. A anyãna ɩ naa a sɔ̃ɔ 'lɔ ban tara a Paanʊ̃kõo Lɔ̃ɔfʊ.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, prosseguiu, mandando prender também Pedro. E eram os dias dos pães sem fermento.
4 Wʊn nyɔɔ a Pita a lɛ, a pɔɔfʊ die pɔ lɛ wʊ tɩ pɔɔ wʊ, tɩ na wʊ 'yɔ̃ɔ sojasɩ jiir anaar ka ba jʊrɔ taa kaara nɩ wʊ. Bojũu wʊ bʊɔrɔ naa ɩka a Gõl Bar Difʊ wʊ po baar tɩchɛ ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr ka nɩrɛ jaa nyɛ.
4 Depois de prendê-lo, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro escoltas de quatro soldados cada uma, para o guardarem. A intenção de Herodes era apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Lɛ lɛ ba gu a Pita be a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ ka a pupuorbiir mʊ̃ɔ nɩbir sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
5 E assim Pedro estava guardado na prisão; mas havia oração incessante a Deus por parte da igreja a favor dele.
6 A tãsɔɔ 'lɔ̃nɔ̃ a wɛr na chaar ka a Hɛrɔd na vɛ̃ ka ba waan a Pita ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr, bɔ̃jɔrsɩ ayi lɛ ba 'yɔ̃ɔ a Pita gbɛb sojasɩ ayi ka wʊ be a ba sãlsɔɔ gã guro, ka a sojasɩ bamɩne ara a pɔɔfʊ die dɔ̃dɔr nɛɛ gu.
6 Na noite anterior ao dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro dormia entre dois soldados, preso com duas correntes. Sentinelas, junto à porta, guardavam a prisão.
7 Ajienaa lɛ a sɩ Soro malaka wa kpɛ ara a wʊ sɛ̃ be a pɔɔfʊ die pɔ, ka a die wʊ jaa chaar. Ka a malaka ŋme a Pita jaa 'mɛ 'mɛ 'mɛ, sãɩ wʊ 'yɛr, “Pɔɔ fɔɔ jaa ir,” ka a bɔ̃jɔrsɩ for a Pita nũ'yɔ̃ɔ pɔ lo.
7 Eis, porém, que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz iluminou a prisão. O anjo tocou no lado de Pedro e o despertou, dizendo: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Be lɛ a malaka 'yɛr kʊ a Pita, “Su a fuu nɩ a nafɔbɔ na fʊ 'mɔɔ a fɔbaa vaar na fʊ turo nɩ ma.” Ka a Pita ɩ a lɛ a malaka na 'yɛr.
8 E o anjo continuou: — Coloque o cinto e calce as sandálias. E ele assim o fez. O anjo lhe disse mais: — Ponha a capa e siga-me.
9 Pita tu wʊn a lɛ tɩ yin a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ nɩbir ba yuo wʊ a wʊ bɔ̃ɔn ɩka a lɛ a malaka na 'yɔ̃ɔ a wʊ maala ɩn sɩrɛ ɛ, wʊ tɩɛr man tãa jãn lɛ wʊ jãna.
9 Então, saindo, Pedro o seguia, não sabendo que era real o que estava sendo feito pelo anjo; ele pensava que era uma visão.
10 Ba tɩ yin a dɔ̃dɔr dɔ̃ɔ 'lɔ pɔ, na ba lɛ tɩ yi a dɔ̃dɔr ayi sʊɔ pɔ, tɩ pãa ta a yõo dɔ̃dɔr a kur pãn na pɔɔ. Ban wa ta a wʊ yuo wʊ yõ a ba yi. A malaka tara na a Pita den a sɔr dẽdẽe ãsʊɔ chiin bãlãa tɩ bar wʊ tɩ chen ajienaa.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o qual se abriu automaticamente; e, saindo, enveredaram por uma rua, e logo adiante o anjo se afastou dele.
11 Ka Pita tɩɛr pãa yuo a wʊ 'yɛr, “Pʊ̃pãanyã n bɔ̃ɔn naa an ba ɩ baal ɛ, ɩka a Nãaŋmɩn lɛ tʊ̃ a wʊ malaka a wʊ wa 'loo ma faa a Hɛrɔd nũu pɔ, nɩ a lɛ jaa a Juu nɩbɛ na tɩɛr ɩka ba ge ma.”
11 Então Pedro, caindo em si, disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor enviou o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo judeu.
12 A anyãna wʊn wa tɩɛr yuo, wʊ chen a Mɛɛr na ɩ a Jɔɔn Maakɩ ma yir, be lɛ a pupuorbiir yɔɔ lɔ̃ɔ taa sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
12 Ao se dar conta disso, Pedro resolveu ir à casa de Maria, mãe de João, também chamado Marcos, onde muitas pessoas estavam congregadas e oravam.
13 Pita wa kpoor a yõo dɔ̃dɔr pãn, ka a gbãgbaa pɔɔbile ban bʊɔlɔ Woroda chen a pãn yuofʊ jie.
13 Quando ele bateu à porta da frente, uma empregada, chamada Rode, foi ver quem era.
14 Wʊn wa wõ ka a ɩ Pita kɔkɔr lɛ ka a nʊ̃ɔ kpɛ wʊ tɩ põn bar, waa yuo a pãn ɛ, tɩ lɩɛb jo kpɛ a die pɔ tɩ 'yɛrɛ, “Pita lɛ be a yõo dɔ̃dɔr nɛɛ!”
14 Reconhecendo a voz de Pedro, ficou tão alegre que nem o fez entrar, mas voltou correndo para anunciar que Pedro estava à porta.
15 A ba tãn wʊ pĩpĩi bar tɩ 'yɛr kʊ wʊ, “Gelfʊ baal lɛ kpɛ fʊ!” Tɩ wʊ chɛnɛ mʊ̃ɔ nɩbir 'yɛrɛ ɩka sɩrɛ jaa lɛ, ka ba 'yɛr, “A wʊ malaka tɔ̃ɔ lɛ.”
15 Então os outros disseram: — Você ficou louca! Ela, porém, persistia em afirmar que era verdade. Então disseram: — É o anjo dele.
16 Tɩchɛ ka a Pita chɛnɛ kpooro a pãn, ka ba tɩ yuo nyɛ ka a ɩ 'lɔ lɛ ka a nɛɛ 'maa ba.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Quando abriram a porta, viram-no e ficaram admirados.
17 Ka a Pita wɩlwɩl ba a nũu a ba bar gɔ̃n tɩchɛ ka wʊ man a lɛ a sɩ Soro na yin wʊ a pɔɔfʊ die pɔ. Wʊ 'yɛr kʊ ba ɩka ba tɩ 'yɛr kʊ a Jemesɩ nɩ a yɛɛr, na wʊ bar ba tɩ yi chen jiyuo.
17 Ele, porém, fazendo-lhes sinal com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tinha tirado da prisão. E acrescentou: — Anunciem isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, foi para outro lugar.
18 A wɛr na chaar bibio, ka a sojasɩ ɩ chĩcham na ba sʊrɔ taa, “Bo lɛ na tara a Pita?”
18 Quando amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria acontecido com Pedro.
19 Hɛrɔd vɛ̃n ka ba yɔbɔ wʊ faa na baa nyɛ wʊ ɛ, na wʊ kpãkpãan a sojasɩ mɩ faa tɩ 'yɛr ɩka ba kʊ ba. Ka a Hɛrɔd pãa yi a Judiya na wʊ chen a Sisariya na wʊ tɩ jãnɛ a be bãlãa.
19 Herodes, tendo-o procurado e não o achando, submetendo as sentinelas a interrogatório, ordenou que se aplicasse a pena de morte. E, descendo da Judeia para Cesareia, Herodes passou ali algum tempo.
20 A Hɛrɔd dɔ̃ɔ tara a Tire nɩbɛ nɩ a Sidon nɩbɛ nɩ jɛɛr, ka ba nyɛtaa nɛɛ na wa a nãa 'maalfʊ jie. Blastus na ɩ a nãa gbãgbaa wʊn 'yɔ̃ɔnɔ̃ sɛ̃ lɛ ba tʊ̃ ɩka wʊ 'maal a nãa kʊ ba bojũu a wʊ wɛr pɔ lɛ ba nyɛrɛ a ba bʊ̃diir.
20 Havia uma séria divergência entre Herodes e os moradores de Tiro e de Sidom. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele e, depois de obter o apoio de Blasto, que era assessor do rei, pediram paz, porque a terra deles recebia alimentos do país do rei.
21 Bɩbir kɔ̃ɔ, a Nãa Hɛrɔd sun a wʊ nafɔɔr jãnɛ nɩ a nãa dakɔɔ ju, na wʊn 'yɛr 'yɛr kʊ a nɩbɛ.
21 Em dia designado, Herodes, vestido de traje real, assentado no trono, dirigiu-lhes a palavra.
22 Ka a nɩbɛ ŋmiere chɛlsɩ 'yɛrɛ, “Ŋmɩn kɔkɔr lɛ a nyãna na 'yɛrɛ, nɩrɛ ba lɛ ɛ.”
22 E o povo gritava: — É voz de um deus, e não de um homem!
23 Ajienaa lɛ ka a sɩ Soro malaka wa 'yɔ̃ɔ wʊ baal bojũu waa de a 'yɔ̃ɔfʊ kʊ a Nãaŋmɩn ɛ, ka a bufulo 'wɔb a nyaba ŋma ka wʊ kpi.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes, por ele não haver dado glória a Deus; e, comido de vermes, morreu.
24 Tɩchɛ ka a Nãaŋmɩn 'yɛr chɛnɛ yaara.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Lɛ a Banabasɩ nɩ a Sɔɔl na wa tʊ̃ a ba tʊ̃mɔ̃ baar a Jerusalɛm, ba tara naa Jɔɔn Maakɩ 'mataa chiin.
25 Barnabé e Saulo, cumprida a sua missão, voltaram de Jerusalém, trazendo consigo João, também chamado Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.