Atos 12

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 A sɔ̃ɔ nyãna lɛ a Nãa Hɛrɔd nyɔɔr a pupuorbo bamɩne na wʊn ge.
1 Por aquele mesmo tempo o rei Herodes estendeu as mãos sobre alguns da igreja, para os maltratar;
2 Wʊ vɛ̃ naa ka ba ŋmaa Jemesɩ na ɩ a Jɔɔn yɛbɛ ju.
2 e matou à espada Tiago, irmão de João.
3 A Hɛrɔd nyɛn a lɛ ka a pɛl a Juu nɩbɛ pʊɔ, ka wʊ nyɔɔ a Pita mɩ. A anyãna ɩ naa a sɔ̃ɔ 'lɔ ban tara a Paanʊ̃kõo Lɔ̃ɔfʊ.
3 Vendo que isso agradava aos judeus, continuou, mandando prender também a Pedro. {Eram então os dias dos pães ázimos.}
4 Wʊn nyɔɔ a Pita a lɛ, a pɔɔfʊ die pɔ lɛ wʊ tɩ pɔɔ wʊ, tɩ na wʊ 'yɔ̃ɔ sojasɩ jiir anaar ka ba jʊrɔ taa kaara nɩ wʊ. Bojũu wʊ bʊɔrɔ naa ɩka a Gõl Bar Difʊ wʊ po baar tɩchɛ ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr ka nɩrɛ jaa nyɛ.
4 E, havendo-o prendido, lançou-o na prisão, entregando-o a quatro grupos de quatro soldados cada um para o guardarem, tencionando apresentá-lo ao povo depois da páscoa.
5 Lɛ lɛ ba gu a Pita be a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ ka a pupuorbiir mʊ̃ɔ nɩbir sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
5 Pedro, pois, estava guardado na prisão; mas a igreja orava com insistência a Deus por ele.
6 A tãsɔɔ 'lɔ̃nɔ̃ a wɛr na chaar ka a Hɛrɔd na vɛ̃ ka ba waan a Pita ka wʊ tɔɔr a wʊ 'yɛr, bɔ̃jɔrsɩ ayi lɛ ba 'yɔ̃ɔ a Pita gbɛb sojasɩ ayi ka wʊ be a ba sãlsɔɔ gã guro, ka a sojasɩ bamɩne ara a pɔɔfʊ die dɔ̃dɔr nɛɛ gu.
6 Ora quando Herodes estava para apresentá-lo, nessa mesma noite estava Pedro dormindo entre dois soldados, acorrentado com duas cadeias e as sentinelas diante da porta guardavam a prisão.
7 Ajienaa lɛ a sɩ Soro malaka wa kpɛ ara a wʊ sɛ̃ be a pɔɔfʊ die pɔ, ka a die wʊ jaa chaar. Ka a malaka ŋme a Pita jaa 'mɛ 'mɛ 'mɛ, sãɩ wʊ 'yɛr, “Pɔɔ fɔɔ jaa ir,” ka a bɔ̃jɔrsɩ for a Pita nũ'yɔ̃ɔ pɔ lo.
7 E eis que sobreveio um anjo do Senhor, e uma luz resplandeceu na prisão; e ele, tocando no lado de Pedro, o despertou, dizendo: Levanta-te depressa. E caíram-lhe das mãos as cadeias.
8 Be lɛ a malaka 'yɛr kʊ a Pita, “Su a fuu nɩ a nafɔbɔ na fʊ 'mɔɔ a fɔbaa vaar na fʊ turo nɩ ma.” Ka a Pita ɩ a lɛ a malaka na 'yɛr.
8 Disse-lhe ainda o anjo: Cinge-te e calça as tuas sandálias. E ele o fez. Disse-lhe mais; Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pita tu wʊn a lɛ tɩ yin a pɔɔfʊ die pɔ, tɩchɛ nɩbir ba yuo wʊ a wʊ bɔ̃ɔn ɩka a lɛ a malaka na 'yɔ̃ɔ a wʊ maala ɩn sɩrɛ ɛ, wʊ tɩɛr man tãa jãn lɛ wʊ jãna.
9 Pedro, saindo, o seguia, mesmo sem compreender que era real o que se fazia por intermédio de um anjo, julgando que era uma visão.
10 Ba tɩ yin a dɔ̃dɔr dɔ̃ɔ 'lɔ pɔ, na ba lɛ tɩ yi a dɔ̃dɔr ayi sʊɔ pɔ, tɩ pãa ta a yõo dɔ̃dɔr a kur pãn na pɔɔ. Ban wa ta a wʊ yuo wʊ yõ a ba yi. A malaka tara na a Pita den a sɔr dẽdẽe ãsʊɔ chiin bãlãa tɩ bar wʊ tɩ chen ajienaa.
10 Depois de terem passado a primeira e a segunda sentinela, chegaram à porta de ferro, que dá para a cidade, a qual se lhes abriu por si mesma; e tendo saído, passaram uma rua, e logo o anjo se apartou dele.
11 Ka Pita tɩɛr pãa yuo a wʊ 'yɛr, “Pʊ̃pãanyã n bɔ̃ɔn naa an ba ɩ baal ɛ, ɩka a Nãaŋmɩn lɛ tʊ̃ a wʊ malaka a wʊ wa 'loo ma faa a Hɛrɔd nũu pɔ, nɩ a lɛ jaa a Juu nɩbɛ na tɩɛr ɩka ba ge ma.”
11 Pedro então, tornando a si, disse: Agora sei verdadeiramente que o Senhor enviou o seu anjo, e me livrou da mão de Herodes e de toda a expectativa do povo dos judeus.
12 A anyãna wʊn wa tɩɛr yuo, wʊ chen a Mɛɛr na ɩ a Jɔɔn Maakɩ ma yir, be lɛ a pupuorbiir yɔɔ lɔ̃ɔ taa sʊɔrɔ Nãaŋmɩn kʊrɔ wʊ.
12 Depois de assim refletir foi à casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitas pessoas estavam reunidas e oravam.
13 Pita wa kpoor a yõo dɔ̃dɔr pãn, ka a gbãgbaa pɔɔbile ban bʊɔlɔ Woroda chen a pãn yuofʊ jie.
13 Quando ele bateu ao portão do pátio, uma criada chamada Rode saiu a escutar;
14 Wʊn wa wõ ka a ɩ Pita kɔkɔr lɛ ka a nʊ̃ɔ kpɛ wʊ tɩ põn bar, waa yuo a pãn ɛ, tɩ lɩɛb jo kpɛ a die pɔ tɩ 'yɛrɛ, “Pita lɛ be a yõo dɔ̃dɔr nɛɛ!”
14 e, reconhecendo a voz de Pedro, de gozo não abriu o portão, mas, correndo para dentro, anunciou que Pedro estava lá fora.
15 A ba tãn wʊ pĩpĩi bar tɩ 'yɛr kʊ wʊ, “Gelfʊ baal lɛ kpɛ fʊ!” Tɩ wʊ chɛnɛ mʊ̃ɔ nɩbir 'yɛrɛ ɩka sɩrɛ jaa lɛ, ka ba 'yɛr, “A wʊ malaka tɔ̃ɔ lɛ.”
15 Eles lhe disseram: Estás louca. Ela, porém, assegurava que assim era. Eles então diziam: É o seu anjo.
16 Tɩchɛ ka a Pita chɛnɛ kpooro a pãn, ka ba tɩ yuo nyɛ ka a ɩ 'lɔ lɛ ka a nɛɛ 'maa ba.
16 Mas Pedro continuava a bater, e, quando abriram, viram-no e pasmaram.
17 Ka a Pita wɩlwɩl ba a nũu a ba bar gɔ̃n tɩchɛ ka wʊ man a lɛ a sɩ Soro na yin wʊ a pɔɔfʊ die pɔ. Wʊ 'yɛr kʊ ba ɩka ba tɩ 'yɛr kʊ a Jemesɩ nɩ a yɛɛr, na wʊ bar ba tɩ yi chen jiyuo.
17 Mas ele, acenando-lhes com a mão para que se calassem, contou-lhes como o Senhor o tirara da prisão, e disse: Anunciai isto a Tiago e aos irmãos. E, saindo, partiu para outro lugar.
18 A wɛr na chaar bibio, ka a sojasɩ ɩ chĩcham na ba sʊrɔ taa, “Bo lɛ na tara a Pita?”
18 Logo que amanheceu, houve grande alvoroço entre os soldados sobre o que teria sido feito de Pedro.
19 Hɛrɔd vɛ̃n ka ba yɔbɔ wʊ faa na baa nyɛ wʊ ɛ, na wʊ kpãkpãan a sojasɩ mɩ faa tɩ 'yɛr ɩka ba kʊ ba. Ka a Hɛrɔd pãa yi a Judiya na wʊ chen a Sisariya na wʊ tɩ jãnɛ a be bãlãa.
19 E Herodes, tendo-o procurado e não o achando, inquiriu as sentinelas e mandou que fossem justiçadas; e descendo da Judéia para Cesaréia, demorou-se ali.
20 A Hɛrɔd dɔ̃ɔ tara a Tire nɩbɛ nɩ a Sidon nɩbɛ nɩ jɛɛr, ka ba nyɛtaa nɛɛ na wa a nãa 'maalfʊ jie. Blastus na ɩ a nãa gbãgbaa wʊn 'yɔ̃ɔnɔ̃ sɛ̃ lɛ ba tʊ̃ ɩka wʊ 'maal a nãa kʊ ba bojũu a wʊ wɛr pɔ lɛ ba nyɛrɛ a ba bʊ̃diir.
20 Ora, Herodes estava muito irritado contra os de Tiro e de Sidom; mas estes, vindo de comum acordo ter com ele e obtendo a amizade de Blasto, camareiro do rei, pediam paz, porquanto o seu país se abastecia do país do rei.
21 Bɩbir kɔ̃ɔ, a Nãa Hɛrɔd sun a wʊ nafɔɔr jãnɛ nɩ a nãa dakɔɔ ju, na wʊn 'yɛr 'yɛr kʊ a nɩbɛ.
21 Num dia designado, Herodes, vestido de trajes reais, sentou-se no trono e dirigia-lhes a palavra.
22 Ka a nɩbɛ ŋmiere chɛlsɩ 'yɛrɛ, “Ŋmɩn kɔkɔr lɛ a nyãna na 'yɛrɛ, nɩrɛ ba lɛ ɛ.”
22 E o povo exclamava: É a voz de um deus, e não de um homem.
23 Ajienaa lɛ ka a sɩ Soro malaka wa 'yɔ̃ɔ wʊ baal bojũu waa de a 'yɔ̃ɔfʊ kʊ a Nãaŋmɩn ɛ, ka a bufulo 'wɔb a nyaba ŋma ka wʊ kpi.
23 No mesmo instante o anjo do Senhor o feriu, porque não deu glória a Deus; e, comido de vermes, expirou.
24 Tɩchɛ ka a Nãaŋmɩn 'yɛr chɛnɛ yaara.
24 E a palavra de Deus crescia e se multiplicava.
25 Lɛ a Banabasɩ nɩ a Sɔɔl na wa tʊ̃ a ba tʊ̃mɔ̃ baar a Jerusalɛm, ba tara naa Jɔɔn Maakɩ 'mataa chiin.
25 Barnabé e Saulo, havendo terminado aquele serviço, voltaram de Jerusalém, levando consigo a João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.