Atos 10
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs VC
1 Be a Sisariya, daba kɔ̃ɔ dɔ̃ɔ be be a ba bʊɔlɔ wʊ Konɩlɩyɔs, wʊ be naa a sojasɩ gbul 'lɔ pɔ a Itali nɩbɛ na bʊɔlɔ a sojasɩ kɔbaa nɩkpɛ̃ɛ.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 'Lɔ naa wʊ yir dẽme ba jaa puoro naa na ba joro Nãaŋmɩn dãbãɛ, na wʊ ma kʊrɔ a nɩbɛ bala an wõnõ pɔrɔ, na wʊ mɩ ma sʊɔrɔ a Nãaŋmɩn ba gala ɛ.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 Bɩbir ãsʊɔ lɛ a mɔ̃tɔ̃ɔ na wa bal, a wʊ gã jãn jaa chɛchɛ nyɛ a Nãaŋmɩn malaka a wʊ wa ara a wʊ sɛ̃ tɩ bʊɔl wʊ, “Konɩlɩyɔs.”
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 Ka wʊ chaal a lɛ 'yɔ̃ɔ wʊ tɩ sʊʊr, “Bo lɛ N Soro?” Ka a malaka 'yɛr, “A fʊ puorfʊ nɩ a kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme don tɩ pɔɔ a Nãaŋmɩn ka wʊ tara a fʊ tɩɛr.
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Pʊ̃pãanyã, tʊ̃ nɩbɛ ka ba chen a Jopa tɩ tara daba kɔ̃ɔ na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita a wʊ wa.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Wʊ kpɩɛrɛ naa a daba na nɔ̃nɔ̃ gãma mɩ na di a Simon yir, ka a wʊ yir gbʊr a man kpɛ̃ɛ gogoro.”
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 A malaka na wa chen baar, Konɩlɩyɔs bʊɔl naa a wʊ tʊ̃tʊ̃nbɔ ayi nɩ a soja ãsʊɔ mɩ na puoro na ma sʊ̃nɔ̃ wʊ.
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 Wʊ man a lɛ jaa na ɩ tɩ tʊ̃ ba a Jopa.
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 A wɛr na wa chaar mɔ̃tɔ̃tuo sʊ̃ɔ, ka ba be a sɔr pɔ chiine tɩ gbʊrɔ a tẽe, a Pita mɩ don a gar ju Nãaŋmɩn sʊɔrfʊ jie.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 Ka a kɔ̃ kpɛ wʊ a wʊ bʊɔrɔ bʊ̃kɔ̃ɔ na di, ban chɛnɛ maala a bʊ̃diir ka a dedee kpɛ wʊ.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 A wʊ nyɛ saaju na yuo a wʊ nyɛ bʊ̃kɔ̃ɔ fɩka fɔkpɛ̃ɛ na gbũ jiir anaar ka wʊ suro wa gbʊrɔ a tẽe.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Ka a dʊ̃gbɛɛ anaar a jaa bʊrɔ be be nɩ a tẽe bʊ̃vʊʊrsɩ nɩ a lubilɔɔrsɩ a jaa.
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 Be lɛ a kɔkɔr pãa 'yɛr kʊ wʊ, “Pita, ir kʊ 'wɔb.”
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Tɩchɛ ka a Pita 'yɛr, “Sɩrɛ jaa, kai. N Soro, n ba 'wɔb a dʊ̃dɛbɛ anyãna nɩ a dʊ̃chiirsɩ anyãna ãsʊɔ jaa ɛ.”
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 Ka a kɔkɔr lɛ 'yɛr go, “Ta bʊɔl bon jaa bʊ̃dɛɛr 'lɔ a Nãaŋmɩn na maal a wʊ ɩ bʊ̃sʊ̃ ɛ.”
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Gbɛɛ ata lɛ a ɩ, tɩchɛ ka a fɔbaa lɛ jaa a lɛ nɛ don a saaju ajienaa.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Lɛ a Pita na chɛnɛ pɛrɛ a nyɛfʊ nyã par, ka a dɔɔr bala a Konɩlɩyɔs na tʊ̃ mɩ nyɛn a Simon yir na ba ara a dɔ̃dɔr nɛɛ.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Ba bʊɔl sʊʊr, “Daba na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita ka lɛ wʊ kpɩɛrɛ ɔ?”
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Lɛ a Pita na chɛnɛ tɩɛrɛ a nyɛfʊ nyãna ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ 'yɛr kʊ wʊ, “Simon, dɔɔr ata lɛ bʊɔrɔ fʊ sʊrɔ.
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Ir suu a ba sɛ̃, taa ɩrɛ wa baala fʊn na lɔ̃ɔ chiin ba ɛ, maa lɛ tʊ̃ ba.”
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 Ka a Pita ir suu tɩ nyɛ a nɩbɛ na wʊ 'yɛr, “Maa lɛ ɩ a nɩrɛ yɩn bʊɔrɔ, bãa 'yɔ̃ɔ yɩ wa?”
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 A ba 'yɛr, “Konɩlɩyɔs na ɩ a sojasɩ nɩkpɛ̃ɛ sɛ̃ lɛ sɩ yi. A wʊ yele tor naa ka wʊ ɩ nɩrɛ na joro Nãaŋmɩn dãbãɛ ka a Juu nɩbɛ ba jaa 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ. A Nãaŋmɩn malaka wa 'yɛr kʊ wʊ ɩka wʊ bʊɔl fʊ a fʊ wa be a wʊ yir a wʊ wõ lɛ jaa fʊn na man.”
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 A Pita pãa tara ba kpɛ̃n tɩ gaal. Ka a wɛr chaar, a bala nɩ a Pita nɩ a pupuorbiir bamɩne na yi a Jopa pʊɔ ba a ba 'mataa chen.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Ba chen ka a wɛr tɩ chaar a ba ta a Sisariya, ka a ɩ a Konɩlɩyɔs mɩ chɛlɛ ba naa na wʊ bʊɔl a wʊ yir dẽme nɩ a wʊ barmɩne ba jaa lɔ̃ɔ taa a ba jɛ̃ gu.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Lɛ a Pita na ta kpɩɛrɛ a Konɩlɩyɔs yir wʊ ir tuor a Pita gbur dumo a wʊ niem na wʊ puor wʊ nɩ 'yɔ̃ɔfʊ.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Tɩchɛ ka a Pita nyɔɔ wʊ a wʊ ir, ka wʊ 'yɛr, “Ara, a maa mɩ nɩsaal lɛ n mɩ ɩ.”
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Wʊ 'yɛr wʊ naa lɛ tɩ kpɛ a die pɔ tɩ nyɛ nɩyɔɔ na duo.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 A wʊ 'yɛr kʊ ba, “Yɩn mãɛ bɔ̃ɔn naa an ba tara sɔr ɩka a sɩn Juu nɩbɛ ba lɔ̃ɔnɔ̃ nɩ a yɩn bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ. Tɩchɛ Nãaŋmɩn wiil ma naa ɩka n taa bʊɔl nɩrɛ jaa nɩdɛɛr ɛ, bɩɩ nɩsɔ̃ɔ naa ɛ.
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Ala lɛ so yɩn wa bʊɔl ma n ba baala ɛ, bɩɩ 'yɛr ɩka n kʊ̃ wa ɛ, bo 'yɔ̃ɔ lɛ yɩ bʊɔl ma?”
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 Ka a Konɩlɩyɔs 'yɛr, “Ber anaar nɩ dɩna ɩn be a die pɔ sʊɔrɔ Nãaŋmɩn a mɔ̃tɔ̃ɔ na bal baar. Ajienaa lɛ ka a ɩ daba na su fuu ka wʊ nyɩlɛ wa ara a n sɛ̃,
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 tɩ na wʊ bʊɔl ma, ‘Konɩlɩyɔs, Nãaŋmɩn wõn a fʊ sʊɔrfʊ na wʊ tɩɛr a fʊ kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Tʊ̃ nɩrɛ a wʊ chen a Jopa tɩ bʊɔl Simon ban lɛ bʊɔlɔ Pita, wʊ be naa a daba ban bʊɔlɔ a Simon na nɔ̃nɔ̃ gãma ka a yir gbʊr man gogoro.’
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Ala lɛ so ka n mɩ tʊ̃ a fɔɔ a lɛ nɛ bʊɔl fʊ, a fʊ mɩ pɛl pʊɔ tɩ wa. Pʊ̃pãanyã, Nãaŋmɩn niem lɛ sɩ jaa jãnɛ tɩ na chɛl bon jaa a sɩ Soro na tʊ̃n fʊ ɩka fʊ wa 'yɛr kʊ sɩ.”
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 Ka a Pita pãa piel na wʊ 'yɛrɛ, “Pʊ̃pãanyã n pãa bɔ̃ɔn naa ɩka Nãaŋmɩn ba ooro ɛ.
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Tɩchɛ wʊ ma den nɩbʊrɔ ba jaa na joro wʊ dãbãɛ tɩ maal a lɛ na tor.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 A 'yɛr nʊ̃ɔ nyã lɛ a Nãaŋmɩn tɩr kʊ a Isɩral nɩbɛ nɩ a nyã'maar 'yɛr na tu a Yesu Kɩrɩsɩto na ɩ a bon jaa Soro sɛ̃.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Yɩ bɔ̃ɔn naa ala na ɩ a Judiya paal wʊ jaa na piel a Galilee a lɛ a Jɔɔn na wa mʊɔl a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ sofʊ 'yɛr baar.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Lɛ a Nãaŋmɩn na ir a Yesu na yi Najaretɩ na wʊ de a wʊ Sɩɛ nɩ a wʊ kpɛ̃ɔ kʊ wʊ. Wʊ yɔn a ka wʊ jaa jilʊ̃ na wʊ maala vɩla sãana nɩ baalsɩ nɩ a bala jaa a dɛɛr sʊɔ na tara, bojũu Nãaŋmɩn ben a wʊ sɛ̃.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 “Sɩn lɛ nyɛn nɩbir, a ala a jaa wʊn tʊ̃ a Juu nɩbɛ tẽn pɔ, nɩ a Jerusalɛm. Ba nyɔɔ wʊn kpa yɔɔl a daa ju ka wʊ kpi.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Tɩchɛ Nãaŋmɩn sãɩ wʊ naa a kũu pɔ, a ber ata daar a wʊ ir ɩ vʊr na wʊ vɛ̃ a ba nyɛ wʊ.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 Nɩbɛ ba jaa ba lɛ nyɛ wʊ ɛ, tɩchɛ a sɩn na ɩ a dãasɩɛ dẽme a Nãaŋmɩn na de nie ir, sɩn nɩ 'lɔ 'mantaa di tɩ nyũ wʊn wa ir a kũu pɔ baar.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 'Lɔ lɛ kpãkpãan sɩ ɩka sɩ mʊɔl 'yɛr kʊ a nɩbɛ ɩka 'lɔ lɛ a Nãaŋmɩn ir ka wʊ ɩ a vʊɛ nɩ a kpĩisɩ 'yɛr tɔɔrɔ.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 'Lɔ lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ ba jaa 'yɛr a wʊ 'yɛr ɩka, nɩrɛ jaa wa sɔɔ de wʊ, wʊn nyɛn yelbier vɛ̃ kʊfʊ tu a wʊ yuor pɔ.”
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Lɛ a Pita na chɛnɛ 'yɛrɛ a anyãna, ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ wa kpɛ a bala jaa na wõnõ a 'yɛr nyãna.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 Ka a Juu nɩbɛ bala na sɔɔ de na tu a Pita wa, nɛɛ 'maa ba naa a lɛ ban nyɛ a Nãaŋmɩn na pʊr a wʊ Sɩɛ 'yɔ̃ɔ a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ.
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 A ba wõ ban 'yɛrɛ kɔkɔyor na ba pɛɛrɛ nɩ a Nãaŋmɩn. Ka a Pita pãa 'yɛr,
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 “Nɩrɛ na tʊ̃ɔ ŋmaa a nɩbɛ banyãna sɔr ka ba ta so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ ɛ? Ba mɩ nyɛn a Nãaŋmɩn Sɩɛ nɩtãa a sɩn.”
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 Wʊ 'yɔ̃ɔ ba naa ka ba so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ nɩ Yesu Kɩrɩsɩto yuor, a ba pãa sʊɔr a Pita ka wʊ be a ba sɛ̃ bãlãa.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.