Atos 10
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARIB
1 Be a Sisariya, daba kɔ̃ɔ dɔ̃ɔ be be a ba bʊɔlɔ wʊ Konɩlɩyɔs, wʊ be naa a sojasɩ gbul 'lɔ pɔ a Itali nɩbɛ na bʊɔlɔ a sojasɩ kɔbaa nɩkpɛ̃ɛ.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 'Lɔ naa wʊ yir dẽme ba jaa puoro naa na ba joro Nãaŋmɩn dãbãɛ, na wʊ ma kʊrɔ a nɩbɛ bala an wõnõ pɔrɔ, na wʊ mɩ ma sʊɔrɔ a Nãaŋmɩn ba gala ɛ.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 Bɩbir ãsʊɔ lɛ a mɔ̃tɔ̃ɔ na wa bal, a wʊ gã jãn jaa chɛchɛ nyɛ a Nãaŋmɩn malaka a wʊ wa ara a wʊ sɛ̃ tɩ bʊɔl wʊ, “Konɩlɩyɔs.”
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Ka wʊ chaal a lɛ 'yɔ̃ɔ wʊ tɩ sʊʊr, “Bo lɛ N Soro?” Ka a malaka 'yɛr, “A fʊ puorfʊ nɩ a kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme don tɩ pɔɔ a Nãaŋmɩn ka wʊ tara a fʊ tɩɛr.
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Pʊ̃pãanyã, tʊ̃ nɩbɛ ka ba chen a Jopa tɩ tara daba kɔ̃ɔ na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita a wʊ wa.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 Wʊ kpɩɛrɛ naa a daba na nɔ̃nɔ̃ gãma mɩ na di a Simon yir, ka a wʊ yir gbʊr a man kpɛ̃ɛ gogoro.”
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 A malaka na wa chen baar, Konɩlɩyɔs bʊɔl naa a wʊ tʊ̃tʊ̃nbɔ ayi nɩ a soja ãsʊɔ mɩ na puoro na ma sʊ̃nɔ̃ wʊ.
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 Wʊ man a lɛ jaa na ɩ tɩ tʊ̃ ba a Jopa.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 A wɛr na wa chaar mɔ̃tɔ̃tuo sʊ̃ɔ, ka ba be a sɔr pɔ chiine tɩ gbʊrɔ a tẽe, a Pita mɩ don a gar ju Nãaŋmɩn sʊɔrfʊ jie.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Ka a kɔ̃ kpɛ wʊ a wʊ bʊɔrɔ bʊ̃kɔ̃ɔ na di, ban chɛnɛ maala a bʊ̃diir ka a dedee kpɛ wʊ.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 A wʊ nyɛ saaju na yuo a wʊ nyɛ bʊ̃kɔ̃ɔ fɩka fɔkpɛ̃ɛ na gbũ jiir anaar ka wʊ suro wa gbʊrɔ a tẽe.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 Ka a dʊ̃gbɛɛ anaar a jaa bʊrɔ be be nɩ a tẽe bʊ̃vʊʊrsɩ nɩ a lubilɔɔrsɩ a jaa.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 Be lɛ a kɔkɔr pãa 'yɛr kʊ wʊ, “Pita, ir kʊ 'wɔb.”
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Tɩchɛ ka a Pita 'yɛr, “Sɩrɛ jaa, kai. N Soro, n ba 'wɔb a dʊ̃dɛbɛ anyãna nɩ a dʊ̃chiirsɩ anyãna ãsʊɔ jaa ɛ.”
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ka a kɔkɔr lɛ 'yɛr go, “Ta bʊɔl bon jaa bʊ̃dɛɛr 'lɔ a Nãaŋmɩn na maal a wʊ ɩ bʊ̃sʊ̃ ɛ.”
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 Gbɛɛ ata lɛ a ɩ, tɩchɛ ka a fɔbaa lɛ jaa a lɛ nɛ don a saaju ajienaa.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 Lɛ a Pita na chɛnɛ pɛrɛ a nyɛfʊ nyã par, ka a dɔɔr bala a Konɩlɩyɔs na tʊ̃ mɩ nyɛn a Simon yir na ba ara a dɔ̃dɔr nɛɛ.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Ba bʊɔl sʊʊr, “Daba na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita ka lɛ wʊ kpɩɛrɛ ɔ?”
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Lɛ a Pita na chɛnɛ tɩɛrɛ a nyɛfʊ nyãna ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ 'yɛr kʊ wʊ, “Simon, dɔɔr ata lɛ bʊɔrɔ fʊ sʊrɔ.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Ir suu a ba sɛ̃, taa ɩrɛ wa baala fʊn na lɔ̃ɔ chiin ba ɛ, maa lɛ tʊ̃ ba.”
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Ka a Pita ir suu tɩ nyɛ a nɩbɛ na wʊ 'yɛr, “Maa lɛ ɩ a nɩrɛ yɩn bʊɔrɔ, bãa 'yɔ̃ɔ yɩ wa?”
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 A ba 'yɛr, “Konɩlɩyɔs na ɩ a sojasɩ nɩkpɛ̃ɛ sɛ̃ lɛ sɩ yi. A wʊ yele tor naa ka wʊ ɩ nɩrɛ na joro Nãaŋmɩn dãbãɛ ka a Juu nɩbɛ ba jaa 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ. A Nãaŋmɩn malaka wa 'yɛr kʊ wʊ ɩka wʊ bʊɔl fʊ a fʊ wa be a wʊ yir a wʊ wõ lɛ jaa fʊn na man.”
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 A Pita pãa tara ba kpɛ̃n tɩ gaal. Ka a wɛr chaar, a bala nɩ a Pita nɩ a pupuorbiir bamɩne na yi a Jopa pʊɔ ba a ba 'mataa chen.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Ba chen ka a wɛr tɩ chaar a ba ta a Sisariya, ka a ɩ a Konɩlɩyɔs mɩ chɛlɛ ba naa na wʊ bʊɔl a wʊ yir dẽme nɩ a wʊ barmɩne ba jaa lɔ̃ɔ taa a ba jɛ̃ gu.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Lɛ a Pita na ta kpɩɛrɛ a Konɩlɩyɔs yir wʊ ir tuor a Pita gbur dumo a wʊ niem na wʊ puor wʊ nɩ 'yɔ̃ɔfʊ.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Tɩchɛ ka a Pita nyɔɔ wʊ a wʊ ir, ka wʊ 'yɛr, “Ara, a maa mɩ nɩsaal lɛ n mɩ ɩ.”
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Wʊ 'yɛr wʊ naa lɛ tɩ kpɛ a die pɔ tɩ nyɛ nɩyɔɔ na duo.
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 A wʊ 'yɛr kʊ ba, “Yɩn mãɛ bɔ̃ɔn naa an ba tara sɔr ɩka a sɩn Juu nɩbɛ ba lɔ̃ɔnɔ̃ nɩ a yɩn bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ. Tɩchɛ Nãaŋmɩn wiil ma naa ɩka n taa bʊɔl nɩrɛ jaa nɩdɛɛr ɛ, bɩɩ nɩsɔ̃ɔ naa ɛ.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Ala lɛ so yɩn wa bʊɔl ma n ba baala ɛ, bɩɩ 'yɛr ɩka n kʊ̃ wa ɛ, bo 'yɔ̃ɔ lɛ yɩ bʊɔl ma?”
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Ka a Konɩlɩyɔs 'yɛr, “Ber anaar nɩ dɩna ɩn be a die pɔ sʊɔrɔ Nãaŋmɩn a mɔ̃tɔ̃ɔ na bal baar. Ajienaa lɛ ka a ɩ daba na su fuu ka wʊ nyɩlɛ wa ara a n sɛ̃,
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 tɩ na wʊ bʊɔl ma, ‘Konɩlɩyɔs, Nãaŋmɩn wõn a fʊ sʊɔrfʊ na wʊ tɩɛr a fʊ kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Tʊ̃ nɩrɛ a wʊ chen a Jopa tɩ bʊɔl Simon ban lɛ bʊɔlɔ Pita, wʊ be naa a daba ban bʊɔlɔ a Simon na nɔ̃nɔ̃ gãma ka a yir gbʊr man gogoro.’
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 Ala lɛ so ka n mɩ tʊ̃ a fɔɔ a lɛ nɛ bʊɔl fʊ, a fʊ mɩ pɛl pʊɔ tɩ wa. Pʊ̃pãanyã, Nãaŋmɩn niem lɛ sɩ jaa jãnɛ tɩ na chɛl bon jaa a sɩ Soro na tʊ̃n fʊ ɩka fʊ wa 'yɛr kʊ sɩ.”
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Ka a Pita pãa piel na wʊ 'yɛrɛ, “Pʊ̃pãanyã n pãa bɔ̃ɔn naa ɩka Nãaŋmɩn ba ooro ɛ.
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 Tɩchɛ wʊ ma den nɩbʊrɔ ba jaa na joro wʊ dãbãɛ tɩ maal a lɛ na tor.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 A 'yɛr nʊ̃ɔ nyã lɛ a Nãaŋmɩn tɩr kʊ a Isɩral nɩbɛ nɩ a nyã'maar 'yɛr na tu a Yesu Kɩrɩsɩto na ɩ a bon jaa Soro sɛ̃.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Yɩ bɔ̃ɔn naa ala na ɩ a Judiya paal wʊ jaa na piel a Galilee a lɛ a Jɔɔn na wa mʊɔl a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ sofʊ 'yɛr baar.
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 Lɛ a Nãaŋmɩn na ir a Yesu na yi Najaretɩ na wʊ de a wʊ Sɩɛ nɩ a wʊ kpɛ̃ɔ kʊ wʊ. Wʊ yɔn a ka wʊ jaa jilʊ̃ na wʊ maala vɩla sãana nɩ baalsɩ nɩ a bala jaa a dɛɛr sʊɔ na tara, bojũu Nãaŋmɩn ben a wʊ sɛ̃.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 “Sɩn lɛ nyɛn nɩbir, a ala a jaa wʊn tʊ̃ a Juu nɩbɛ tẽn pɔ, nɩ a Jerusalɛm. Ba nyɔɔ wʊn kpa yɔɔl a daa ju ka wʊ kpi.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Tɩchɛ Nãaŋmɩn sãɩ wʊ naa a kũu pɔ, a ber ata daar a wʊ ir ɩ vʊr na wʊ vɛ̃ a ba nyɛ wʊ.
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 Nɩbɛ ba jaa ba lɛ nyɛ wʊ ɛ, tɩchɛ a sɩn na ɩ a dãasɩɛ dẽme a Nãaŋmɩn na de nie ir, sɩn nɩ 'lɔ 'mantaa di tɩ nyũ wʊn wa ir a kũu pɔ baar.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 'Lɔ lɛ kpãkpãan sɩ ɩka sɩ mʊɔl 'yɛr kʊ a nɩbɛ ɩka 'lɔ lɛ a Nãaŋmɩn ir ka wʊ ɩ a vʊɛ nɩ a kpĩisɩ 'yɛr tɔɔrɔ.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 'Lɔ lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ ba jaa 'yɛr a wʊ 'yɛr ɩka, nɩrɛ jaa wa sɔɔ de wʊ, wʊn nyɛn yelbier vɛ̃ kʊfʊ tu a wʊ yuor pɔ.”
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 Lɛ a Pita na chɛnɛ 'yɛrɛ a anyãna, ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ wa kpɛ a bala jaa na wõnõ a 'yɛr nyãna.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ka a Juu nɩbɛ bala na sɔɔ de na tu a Pita wa, nɛɛ 'maa ba naa a lɛ ban nyɛ a Nãaŋmɩn na pʊr a wʊ Sɩɛ 'yɔ̃ɔ a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 A ba wõ ban 'yɛrɛ kɔkɔyor na ba pɛɛrɛ nɩ a Nãaŋmɩn. Ka a Pita pãa 'yɛr,
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 “Nɩrɛ na tʊ̃ɔ ŋmaa a nɩbɛ banyãna sɔr ka ba ta so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ ɛ? Ba mɩ nyɛn a Nãaŋmɩn Sɩɛ nɩtãa a sɩn.”
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Wʊ 'yɔ̃ɔ ba naa ka ba so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ nɩ Yesu Kɩrɩsɩto yuor, a ba pãa sʊɔr a Pita ka wʊ be a ba sɛ̃ bãlãa.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.