Atos 10
A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs NVT
1 Be a Sisariya, daba kɔ̃ɔ dɔ̃ɔ be be a ba bʊɔlɔ wʊ Konɩlɩyɔs, wʊ be naa a sojasɩ gbul 'lɔ pɔ a Itali nɩbɛ na bʊɔlɔ a sojasɩ kɔbaa nɩkpɛ̃ɛ.
1 Morava em Cesareia um oficial do exército romano chamado Cornélio, capitão do Regimento Italiano.
2 'Lɔ naa wʊ yir dẽme ba jaa puoro naa na ba joro Nãaŋmɩn dãbãɛ, na wʊ ma kʊrɔ a nɩbɛ bala an wõnõ pɔrɔ, na wʊ mɩ ma sʊɔrɔ a Nãaŋmɩn ba gala ɛ.
2 Era um homem devoto e temente a Deus, como era também toda a sua família. Dava aos pobres esmolas generosas e sempre orava ao Senhor.
3 Bɩbir ãsʊɔ lɛ a mɔ̃tɔ̃ɔ na wa bal, a wʊ gã jãn jaa chɛchɛ nyɛ a Nãaŋmɩn malaka a wʊ wa ara a wʊ sɛ̃ tɩ bʊɔl wʊ, “Konɩlɩyɔs.”
3 Certa tarde, por volta das três horas, teve uma visão na qual viu um anjo de Deus vir em sua direção e dizer: “Cornélio!”.
4 Ka wʊ chaal a lɛ 'yɔ̃ɔ wʊ tɩ sʊʊr, “Bo lɛ N Soro?” Ka a malaka 'yɛr, “A fʊ puorfʊ nɩ a kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme don tɩ pɔɔ a Nãaŋmɩn ka wʊ tara a fʊ tɩɛr.
4 Temeroso, Cornélio olhou fixamente para o anjo e perguntou: “Que é, senhor?”. E o anjo respondeu: “Suas orações e esmolas subiram até Deus, e ele as guarda na memória.
5 Pʊ̃pãanyã, tʊ̃ nɩbɛ ka ba chen a Jopa tɩ tara daba kɔ̃ɔ na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita a wʊ wa.
5 Agora, envie alguns homens a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
6 Wʊ kpɩɛrɛ naa a daba na nɔ̃nɔ̃ gãma mɩ na di a Simon yir, ka a wʊ yir gbʊr a man kpɛ̃ɛ gogoro.”
6 Ele está hospedado com Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar”.
7 A malaka na wa chen baar, Konɩlɩyɔs bʊɔl naa a wʊ tʊ̃tʊ̃nbɔ ayi nɩ a soja ãsʊɔ mɩ na puoro na ma sʊ̃nɔ̃ wʊ.
7 Assim que o anjo foi embora, Cornélio chamou dois servos de sua casa e um soldado devoto de seu grupo de auxiliares.
8 Wʊ man a lɛ jaa na ɩ tɩ tʊ̃ ba a Jopa.
8 Ele lhes contou o que havia acontecido e os enviou a Jope.
9 A wɛr na wa chaar mɔ̃tɔ̃tuo sʊ̃ɔ, ka ba be a sɔr pɔ chiine tɩ gbʊrɔ a tẽe, a Pita mɩ don a gar ju Nãaŋmɩn sʊɔrfʊ jie.
9 No dia seguinte, quando os mensageiros de Cornélio se aproximavam da cidade, Pedro subiu ao terraço para orar. Era cerca de meio-dia,
10 Ka a kɔ̃ kpɛ wʊ a wʊ bʊɔrɔ bʊ̃kɔ̃ɔ na di, ban chɛnɛ maala a bʊ̃diir ka a dedee kpɛ wʊ.
10 e ele estava com fome. Enquanto a refeição era preparada, entrou num êxtase.
11 A wʊ nyɛ saaju na yuo a wʊ nyɛ bʊ̃kɔ̃ɔ fɩka fɔkpɛ̃ɛ na gbũ jiir anaar ka wʊ suro wa gbʊrɔ a tẽe.
11 Viu o céu aberto e algo semelhante a um grande lençol ser baixado por suas quatro pontas.
12 Ka a dʊ̃gbɛɛ anaar a jaa bʊrɔ be be nɩ a tẽe bʊ̃vʊʊrsɩ nɩ a lubilɔɔrsɩ a jaa.
12 No lençol havia toda espécie de animais, répteis e aves.
13 Be lɛ a kɔkɔr pãa 'yɛr kʊ wʊ, “Pita, ir kʊ 'wɔb.”
13 Então uma voz lhe disse: “Levante-se, Pedro; mate e coma”.
14 Tɩchɛ ka a Pita 'yɛr, “Sɩrɛ jaa, kai. N Soro, n ba 'wɔb a dʊ̃dɛbɛ anyãna nɩ a dʊ̃chiirsɩ anyãna ãsʊɔ jaa ɛ.”
14 “De modo nenhum, Senhor!”, respondeu Pedro. “Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura e imprópria.”
15 Ka a kɔkɔr lɛ 'yɛr go, “Ta bʊɔl bon jaa bʊ̃dɛɛr 'lɔ a Nãaŋmɩn na maal a wʊ ɩ bʊ̃sʊ̃ ɛ.”
15 Mas a voz falou novamente: “Não chame de impuro o que Deus purificou”.
16 Gbɛɛ ata lɛ a ɩ, tɩchɛ ka a fɔbaa lɛ jaa a lɛ nɛ don a saaju ajienaa.
16 A mesma visão se repetiu três vezes. Então, subitamente, o lençol foi recolhido ao céu.
17 Lɛ a Pita na chɛnɛ pɛrɛ a nyɛfʊ nyã par, ka a dɔɔr bala a Konɩlɩyɔs na tʊ̃ mɩ nyɛn a Simon yir na ba ara a dɔ̃dɔr nɛɛ.
17 Pedro ficou perplexo, pensando em qual seria o significado da visão. Nesse momento, os homens que Cornélio tinha enviado encontraram a casa de Simão. Eles se aproximaram do portão
18 Ba bʊɔl sʊʊr, “Daba na di Simon tɩ ba bʊɔlɔ wʊ Pita ka lɛ wʊ kpɩɛrɛ ɔ?”
18 e perguntaram se estava hospedado ali Simão, também chamado Pedro.
19 Lɛ a Pita na chɛnɛ tɩɛrɛ a nyɛfʊ nyãna ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ 'yɛr kʊ wʊ, “Simon, dɔɔr ata lɛ bʊɔrɔ fʊ sʊrɔ.
19 Enquanto Pedro ainda refletia sobre a visão, o Espírito lhe disse: “Três homens vieram procurá-lo.
20 Ir suu a ba sɛ̃, taa ɩrɛ wa baala fʊn na lɔ̃ɔ chiin ba ɛ, maa lɛ tʊ̃ ba.”
20 Levante-se, desça e vá encontrar-se com eles. Não hesite em acompanhá-los, pois eu os enviei”.
21 Ka a Pita ir suu tɩ nyɛ a nɩbɛ na wʊ 'yɛr, “Maa lɛ ɩ a nɩrɛ yɩn bʊɔrɔ, bãa 'yɔ̃ɔ yɩ wa?”
21 Pedro desceu e disse aos homens: “Eu sou quem vocês procuram. Por que vieram?”.
22 A ba 'yɛr, “Konɩlɩyɔs na ɩ a sojasɩ nɩkpɛ̃ɛ sɛ̃ lɛ sɩ yi. A wʊ yele tor naa ka wʊ ɩ nɩrɛ na joro Nãaŋmɩn dãbãɛ ka a Juu nɩbɛ ba jaa 'yɔ̃ɔnɔ̃ wʊ. A Nãaŋmɩn malaka wa 'yɛr kʊ wʊ ɩka wʊ bʊɔl fʊ a fʊ wa be a wʊ yir a wʊ wõ lɛ jaa fʊn na man.”
22 Eles responderam: “Cornélio, um oficial romano, nos enviou. Ele é um homem devoto e temente a Deus, respeitado por todos os judeus. Um santo anjo o instruiu a chamar o senhor à casa dele para que ele ouça sua mensagem”.
23 A Pita pãa tara ba kpɛ̃n tɩ gaal. Ka a wɛr chaar, a bala nɩ a Pita nɩ a pupuorbiir bamɩne na yi a Jopa pʊɔ ba a ba 'mataa chen.
23 Então Pedro convidou os homens para se hospedarem ali aquela noite. No dia seguinte, foi com eles, acompanhado de alguns irmãos de Jope.
24 Ba chen ka a wɛr tɩ chaar a ba ta a Sisariya, ka a ɩ a Konɩlɩyɔs mɩ chɛlɛ ba naa na wʊ bʊɔl a wʊ yir dẽme nɩ a wʊ barmɩne ba jaa lɔ̃ɔ taa a ba jɛ̃ gu.
24 Chegaram a Cesareia no dia seguinte. Cornélio os esperava e havia reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Lɛ a Pita na ta kpɩɛrɛ a Konɩlɩyɔs yir wʊ ir tuor a Pita gbur dumo a wʊ niem na wʊ puor wʊ nɩ 'yɔ̃ɔfʊ.
25 Quando Pedro chegou à casa, Cornélio veio ao seu encontro e prostrou-se diante dele, adorando-o.
26 Tɩchɛ ka a Pita nyɔɔ wʊ a wʊ ir, ka wʊ 'yɛr, “Ara, a maa mɩ nɩsaal lɛ n mɩ ɩ.”
26 Mas Pedro o levantou e disse: “Fique de pé! Eu sou apenas um homem como você”.
27 Wʊ 'yɛr wʊ naa lɛ tɩ kpɛ a die pɔ tɩ nyɛ nɩyɔɔ na duo.
27 Os dois conversaram e depois entraram na casa, onde muitos outros estavam reunidos.
28 A wʊ 'yɛr kʊ ba, “Yɩn mãɛ bɔ̃ɔn naa an ba tara sɔr ɩka a sɩn Juu nɩbɛ ba lɔ̃ɔnɔ̃ nɩ a yɩn bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ. Tɩchɛ Nãaŋmɩn wiil ma naa ɩka n taa bʊɔl nɩrɛ jaa nɩdɛɛr ɛ, bɩɩ nɩsɔ̃ɔ naa ɛ.
28 Pedro lhes disse: “Vocês sabem que nossas leis proíbem que um judeu entre num lar gentio como este ou se associe com os gentios. No entanto, Deus me mostrou que não devo mais considerar ninguém impuro ou impróprio.
29 Ala lɛ so yɩn wa bʊɔl ma n ba baala ɛ, bɩɩ 'yɛr ɩka n kʊ̃ wa ɛ, bo 'yɔ̃ɔ lɛ yɩ bʊɔl ma?”
29 Por isso, vim assim que fui chamado, sem levantar objeções. Agora digam por que vocês mandaram me buscar”.
30 Ka a Konɩlɩyɔs 'yɛr, “Ber anaar nɩ dɩna ɩn be a die pɔ sʊɔrɔ Nãaŋmɩn a mɔ̃tɔ̃ɔ na bal baar. Ajienaa lɛ ka a ɩ daba na su fuu ka wʊ nyɩlɛ wa ara a n sɛ̃,
30 Cornélio respondeu: “Quatro dias atrás, eu estava orando em casa por volta deste mesmo horário, às três da tarde. De repente, um homem vestido com roupas resplandecentes apareceu diante de mim.
31 tɩ na wʊ bʊɔl ma, ‘Konɩlɩyɔs, Nãaŋmɩn wõn a fʊ sʊɔrfʊ na wʊ tɩɛr a fʊ kʊfʊ fʊn kʊrɔ a nɔ̃n dẽme.
31 Ele me disse: ‘Cornélio, Deus ouviu sua oração e se lembrou de suas esmolas.
32 Tʊ̃ nɩrɛ a wʊ chen a Jopa tɩ bʊɔl Simon ban lɛ bʊɔlɔ Pita, wʊ be naa a daba ban bʊɔlɔ a Simon na nɔ̃nɔ̃ gãma ka a yir gbʊr man gogoro.’
32 Agora, envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar’.
33 Ala lɛ so ka n mɩ tʊ̃ a fɔɔ a lɛ nɛ bʊɔl fʊ, a fʊ mɩ pɛl pʊɔ tɩ wa. Pʊ̃pãanyã, Nãaŋmɩn niem lɛ sɩ jaa jãnɛ tɩ na chɛl bon jaa a sɩ Soro na tʊ̃n fʊ ɩka fʊ wa 'yɛr kʊ sɩ.”
33 Assim, mandei buscá-lo de imediato, e foi bom que tenha vindo. Agora estamos todos aqui, esperando diante de Deus para ouvir a mensagem que o Senhor mandou que você nos trouxesse”.
34 Ka a Pita pãa piel na wʊ 'yɛrɛ, “Pʊ̃pãanyã n pãa bɔ̃ɔn naa ɩka Nãaŋmɩn ba ooro ɛ.
34 Então Pedro respondeu: “Vejo claramente que Deus não mostra nenhum favoritismo.
35 Tɩchɛ wʊ ma den nɩbʊrɔ ba jaa na joro wʊ dãbãɛ tɩ maal a lɛ na tor.
35 Em todas as nações ele aceita aqueles que o temem e fazem o que é certo.
36 A 'yɛr nʊ̃ɔ nyã lɛ a Nãaŋmɩn tɩr kʊ a Isɩral nɩbɛ nɩ a nyã'maar 'yɛr na tu a Yesu Kɩrɩsɩto na ɩ a bon jaa Soro sɛ̃.
36 Esta é a mensagem de boas-novas para o povo de Israel: Há paz com Deus por meio de Jesus Cristo, que é Senhor de todos.
37 Yɩ bɔ̃ɔn naa ala na ɩ a Judiya paal wʊ jaa na piel a Galilee a lɛ a Jɔɔn na wa mʊɔl a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ sofʊ 'yɛr baar.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, começando na Galileia, depois do batismo que João proclamou.
38 Lɛ a Nãaŋmɩn na ir a Yesu na yi Najaretɩ na wʊ de a wʊ Sɩɛ nɩ a wʊ kpɛ̃ɔ kʊ wʊ. Wʊ yɔn a ka wʊ jaa jilʊ̃ na wʊ maala vɩla sãana nɩ baalsɩ nɩ a bala jaa a dɛɛr sʊɔ na tara, bojũu Nãaŋmɩn ben a wʊ sɛ̃.
38 Sabem também que Deus ungiu Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Então Jesus foi por toda parte fazendo o bem e curando todos os oprimidos pelo diabo, porque Deus estava com ele.
39 “Sɩn lɛ nyɛn nɩbir, a ala a jaa wʊn tʊ̃ a Juu nɩbɛ tẽn pɔ, nɩ a Jerusalɛm. Ba nyɔɔ wʊn kpa yɔɔl a daa ju ka wʊ kpi.
39 “E nós somos testemunhas de tudo que ele fez em toda a Judeia e em Jerusalém, onde o mataram. Penduraram-no numa cruz,
40 Tɩchɛ Nãaŋmɩn sãɩ wʊ naa a kũu pɔ, a ber ata daar a wʊ ir ɩ vʊr na wʊ vɛ̃ a ba nyɛ wʊ.
40 mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e permitiu que ele fosse visto,
41 Nɩbɛ ba jaa ba lɛ nyɛ wʊ ɛ, tɩchɛ a sɩn na ɩ a dãasɩɛ dẽme a Nãaŋmɩn na de nie ir, sɩn nɩ 'lɔ 'mantaa di tɩ nyũ wʊn wa ir a kũu pɔ baar.
41 não por todo o povo, mas por nós que fomos escolhidos por Deus de antemão para sermos suas testemunhas. Nós fomos os que comemos e bebemos com ele depois que ele ressuscitou dos mortos.
42 'Lɔ lɛ kpãkpãan sɩ ɩka sɩ mʊɔl 'yɛr kʊ a nɩbɛ ɩka 'lɔ lɛ a Nãaŋmɩn ir ka wʊ ɩ a vʊɛ nɩ a kpĩisɩ 'yɛr tɔɔrɔ.
42 E ele nos mandou anunciar sua mensagem em toda parte e testemunhar que Deus o designou juiz dos vivos e dos mortos.
43 'Lɔ lɛ a Nãaŋmɩn 'yɛ'yɛrbɛ ba jaa 'yɛr a wʊ 'yɛr ɩka, nɩrɛ jaa wa sɔɔ de wʊ, wʊn nyɛn yelbier vɛ̃ kʊfʊ tu a wʊ yuor pɔ.”
43 É a respeito dele que todos os profetas dão testemunho, dizendo que todo o que nele crer receberá o perdão de seus pecados por meio de seu nome”.
44 Lɛ a Pita na chɛnɛ 'yɛrɛ a anyãna, ka a Nãaŋmɩn Sɩɛ wa kpɛ a bala jaa na wõnõ a 'yɛr nyãna.
44 Enquanto Pedro ainda falava, o Espírito Santo desceu sobre todos que ouviam a mensagem.
45 Ka a Juu nɩbɛ bala na sɔɔ de na tu a Pita wa, nɛɛ 'maa ba naa a lɛ ban nyɛ a Nãaŋmɩn na pʊr a wʊ Sɩɛ 'yɔ̃ɔ a bala na ba ɩ a Juu nɩbɛ ɛ.
45 Os discípulos judeus que acompanhavam Pedro ficaram admirados de que o dom do Espírito Santo também fosse derramado sobre os gentios,
46 A ba wõ ban 'yɛrɛ kɔkɔyor na ba pɛɛrɛ nɩ a Nãaŋmɩn. Ka a Pita pãa 'yɛr,
46 pois os ouviram falar em outras línguas e louvar a Deus. Pedro perguntou:
47 “Nɩrɛ na tʊ̃ɔ ŋmaa a nɩbɛ banyãna sɔr ka ba ta so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ ɛ? Ba mɩ nyɛn a Nãaŋmɩn Sɩɛ nɩtãa a sɩn.”
47 “Pode alguém se opor a que eles sejam batizados agora que, como nós, também receberam o Espírito Santo?”.
48 Wʊ 'yɔ̃ɔ ba naa ka ba so a Nãaŋmɩn kʊ̃ɔ nɩ Yesu Kɩrɩsɩto yuor, a ba pãa sʊɔr a Pita ka wʊ be a ba sɛ̃ bãlãa.
48 Então ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Depois, pediram que Pedro ficasse com eles alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.