2 Coríntios 7

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 An ɩ sɩn lɛ be tara a nɛtɩraa nyãnaa jũu, n barmɩne, yɩ ɩ a sɩ pɔl sɩ mãɛ yin yele jaa na sɔ̃ɔ a sɩ ãgãma nɩ a sɩ sɩɩr pɔ, na sɩ mʊ̃ɔ nɩbir na sɩ ɩ chɛchɛ 'yɔ̃ɔnɔ̃ nɩ Nãaŋmɩn.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Yɩ yuo a yɩ nyãa kʊ sɩ. Saa maal a yɩ ãsʊɔ jaa dɛɛr ɛ, saa fɔl a yɩ ãsʊɔ jaa mɩ ɛ, saa mɩ ŋma a yɩ ãsʊɔ jaa ɛ.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 N ba 'yɛrɛ a anyãna ɩka n tʊ yɩ ɛ, n dɔ̃ɔ de nie 'yɛr kʊ yɩ ɩka yɩ ben a sɩ nyãa pɔ, ka ala ɩ nyɛvʊr lɛ, bɩɩ kũu lɛ tɩ sɩn nɩ yɩn lɛ.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 N bar tɩɛr ka a 'yɔ̃ɔ ma ãkpɛ̃ɔ, a sɩ wõm a jaa pɔ, tɩ nʊ̃ɔ kpɛ ma tɩ põn bar.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Bojũu sɩn ben wa ta a Masedonɩya, a sɩ ãgãma anyãna ba tara pɛ̃nfʊ ɛ, tɩchɛ sɩ tuor dɔɔyɛ ka jɛɛr ma be a yõo ka a dãbãɛ mɩ ma nyɔɔ sɩ.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Tɩchɛ a Nãaŋmɩn nyã na ma 'maala a nɩtɔr barsɩ, wʊ 'maal sɩ naa a lɛ a Titusɩ na wa wa a sɩ sɛ̃.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 A ba ɩ a wʊ waa tɛɛ ɛ, tɩchɛ a lɛ yɩn 'maal wʊ. Wʊ mɩ man kʊ sɩ a lɛ an dɔ̃ɔ kpɛ yɩ ka yɩ pʊɔ sɔ̃ɔ, nɩ lɛ mɩ yɩn tara a n tɩɛr, ala lɛ so ka nʊ̃ɔ pãa kpɛ ma tɩ põn bar.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ala ɩ a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ, sɔ̃ɔn yɩ pʊɔ gba, tɩ maa pʊɔ ba sɔ̃ɔ ɛ. A sɔ̃ɔn n pʊɔ 'lɔ ɩn wa nyɛ ɩka a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ sɔ̃ɔn a yɩ pʊɔ bãlãa.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Pʊ̃pãanyã 'lɔ, n pʊɔ pɛl naa, a ba ɩ a yɩ pʊɔ na sɔ̃ɔ jũu ɛ, tɩchɛ a yɩ pʊsɔ̃ɔ na vɛ̃ ka yɩ lɩɛb a yɩ tɩɛr. Bojũu a yɩ pʊsɔ̃ɔ ɩn a lɛ a Nãaŋmɩn na bʊɔrɔ, ala lɛ so ka yelbier ba pɔɔ yɩ tu a sɩ sɛ̃ ɛ.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na tɩɛr lɩɛbfʊ chiine faafʊ jie, a ba ɩ waalfʊ ɛ. Tɩchɛ a wɛr pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na kũu.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Yɩ nyɛ lɛ a Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ na waan a yɩ sɛ̃. Nyɛ lɛ yɩn ɩ nɩbijɩɛ, na yɩ ma 'yɛr wiil a yɩ mãɛ, nyɛ lɛ ban 'yɛrɛ dɔɔl yɩ, ka a dãbã chɛlma ŋme, nyɛ lɛ yɩn bʊɔrɔ taa, nyɛ lɛ yɩn tara taa tɩɛr, na yɩ chɔɔr gu ɩka yeltorsɩ a ɩ. Sɔr jaa pɔ, yɩ wiil yɩ mãɛ ɩka yaa tara chɛfʊ ɛ.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 N gba na sɛb a nɩtɔ̃ kʊ yɩ, a ba ɩ a 'lɔ na maal a dɛɛr 'yɔ̃ɔ lɛ bɩɩ a bala na pʊɔ wʊ ɛ, tɩchɛ a Nãaŋmɩn niem yɩn mãɛ yɩ kaa nyɛ lɛ sɩn ma ɩrɛ yɩ a vɔlaa.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 A anyãna a jaa lɛ 'yɔ̃ɔ sɩ ãkpãɛn, naa pʊɔ a sɩn mãɛ ãkpãɛn sɩn dɔ̃ɔ tara. A nʊ̃mɔ̃ sɩ naa a lɛ sɩn wa nyɛ a Titusɩ ka wʊ pʊɔ pɛl, bojũu yɩ jaa lɛ sʊ̃ʊ wʊ ka a wʊ nyãa 'maa.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 N dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr kʊ wʊ, ka yaa mɩ su ma vã ɛ. Tɩchɛ a lɛ jaa sɩn dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr mɩ ɩ yelmãɛ. Ka a lɛ sɩn dɔ̃ɔ dãn yɩ kʊ a Titusɩ a wʊ tɩ nyɛ ka a ɩ yelmãɛ jaa lɛ.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ka a wʊ bɔfʊ wʊn bʊɔrɔ yɩ pãa pʊɔ 'yɔ̃ɔ, 'lɔ wa tɩɛr a lɛ yɩn wõnõ a wʊ toor na yɩ de wʊ nuur ayi nɩ dãbãɛ nɩ mĩifʊ.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Nʊ̃ɔ kpɛ ma naa ka n pãa bar tɩɛr a yɩ jũu.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.