2 Coríntios 7

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 An ɩ sɩn lɛ be tara a nɛtɩraa nyãnaa jũu, n barmɩne, yɩ ɩ a sɩ pɔl sɩ mãɛ yin yele jaa na sɔ̃ɔ a sɩ ãgãma nɩ a sɩ sɩɩr pɔ, na sɩ mʊ̃ɔ nɩbir na sɩ ɩ chɛchɛ 'yɔ̃ɔnɔ̃ nɩ Nãaŋmɩn.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Yɩ yuo a yɩ nyãa kʊ sɩ. Saa maal a yɩ ãsʊɔ jaa dɛɛr ɛ, saa fɔl a yɩ ãsʊɔ jaa mɩ ɛ, saa mɩ ŋma a yɩ ãsʊɔ jaa ɛ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 N ba 'yɛrɛ a anyãna ɩka n tʊ yɩ ɛ, n dɔ̃ɔ de nie 'yɛr kʊ yɩ ɩka yɩ ben a sɩ nyãa pɔ, ka ala ɩ nyɛvʊr lɛ, bɩɩ kũu lɛ tɩ sɩn nɩ yɩn lɛ.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 N bar tɩɛr ka a 'yɔ̃ɔ ma ãkpɛ̃ɔ, a sɩ wõm a jaa pɔ, tɩ nʊ̃ɔ kpɛ ma tɩ põn bar.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Bojũu sɩn ben wa ta a Masedonɩya, a sɩ ãgãma anyãna ba tara pɛ̃nfʊ ɛ, tɩchɛ sɩ tuor dɔɔyɛ ka jɛɛr ma be a yõo ka a dãbãɛ mɩ ma nyɔɔ sɩ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Tɩchɛ a Nãaŋmɩn nyã na ma 'maala a nɩtɔr barsɩ, wʊ 'maal sɩ naa a lɛ a Titusɩ na wa wa a sɩ sɛ̃.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 A ba ɩ a wʊ waa tɛɛ ɛ, tɩchɛ a lɛ yɩn 'maal wʊ. Wʊ mɩ man kʊ sɩ a lɛ an dɔ̃ɔ kpɛ yɩ ka yɩ pʊɔ sɔ̃ɔ, nɩ lɛ mɩ yɩn tara a n tɩɛr, ala lɛ so ka nʊ̃ɔ pãa kpɛ ma tɩ põn bar.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Ala ɩ a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ, sɔ̃ɔn yɩ pʊɔ gba, tɩ maa pʊɔ ba sɔ̃ɔ ɛ. A sɔ̃ɔn n pʊɔ 'lɔ ɩn wa nyɛ ɩka a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ sɔ̃ɔn a yɩ pʊɔ bãlãa.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Pʊ̃pãanyã 'lɔ, n pʊɔ pɛl naa, a ba ɩ a yɩ pʊɔ na sɔ̃ɔ jũu ɛ, tɩchɛ a yɩ pʊsɔ̃ɔ na vɛ̃ ka yɩ lɩɛb a yɩ tɩɛr. Bojũu a yɩ pʊsɔ̃ɔ ɩn a lɛ a Nãaŋmɩn na bʊɔrɔ, ala lɛ so ka yelbier ba pɔɔ yɩ tu a sɩ sɛ̃ ɛ.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na tɩɛr lɩɛbfʊ chiine faafʊ jie, a ba ɩ waalfʊ ɛ. Tɩchɛ a wɛr pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na kũu.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Yɩ nyɛ lɛ a Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ na waan a yɩ sɛ̃. Nyɛ lɛ yɩn ɩ nɩbijɩɛ, na yɩ ma 'yɛr wiil a yɩ mãɛ, nyɛ lɛ ban 'yɛrɛ dɔɔl yɩ, ka a dãbã chɛlma ŋme, nyɛ lɛ yɩn bʊɔrɔ taa, nyɛ lɛ yɩn tara taa tɩɛr, na yɩ chɔɔr gu ɩka yeltorsɩ a ɩ. Sɔr jaa pɔ, yɩ wiil yɩ mãɛ ɩka yaa tara chɛfʊ ɛ.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 N gba na sɛb a nɩtɔ̃ kʊ yɩ, a ba ɩ a 'lɔ na maal a dɛɛr 'yɔ̃ɔ lɛ bɩɩ a bala na pʊɔ wʊ ɛ, tɩchɛ a Nãaŋmɩn niem yɩn mãɛ yɩ kaa nyɛ lɛ sɩn ma ɩrɛ yɩ a vɔlaa.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 A anyãna a jaa lɛ 'yɔ̃ɔ sɩ ãkpãɛn, naa pʊɔ a sɩn mãɛ ãkpãɛn sɩn dɔ̃ɔ tara. A nʊ̃mɔ̃ sɩ naa a lɛ sɩn wa nyɛ a Titusɩ ka wʊ pʊɔ pɛl, bojũu yɩ jaa lɛ sʊ̃ʊ wʊ ka a wʊ nyãa 'maa.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 N dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr kʊ wʊ, ka yaa mɩ su ma vã ɛ. Tɩchɛ a lɛ jaa sɩn dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr mɩ ɩ yelmãɛ. Ka a lɛ sɩn dɔ̃ɔ dãn yɩ kʊ a Titusɩ a wʊ tɩ nyɛ ka a ɩ yelmãɛ jaa lɛ.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ka a wʊ bɔfʊ wʊn bʊɔrɔ yɩ pãa pʊɔ 'yɔ̃ɔ, 'lɔ wa tɩɛr a lɛ yɩn wõnõ a wʊ toor na yɩ de wʊ nuur ayi nɩ dãbãɛ nɩ mĩifʊ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nʊ̃ɔ kpɛ ma naa ka n pãa bar tɩɛr a yɩ jũu.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.