2 Coríntios 7

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 An ɩ sɩn lɛ be tara a nɛtɩraa nyãnaa jũu, n barmɩne, yɩ ɩ a sɩ pɔl sɩ mãɛ yin yele jaa na sɔ̃ɔ a sɩ ãgãma nɩ a sɩ sɩɩr pɔ, na sɩ mʊ̃ɔ nɩbir na sɩ ɩ chɛchɛ 'yɔ̃ɔnɔ̃ nɩ Nãaŋmɩn.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 Yɩ yuo a yɩ nyãa kʊ sɩ. Saa maal a yɩ ãsʊɔ jaa dɛɛr ɛ, saa fɔl a yɩ ãsʊɔ jaa mɩ ɛ, saa mɩ ŋma a yɩ ãsʊɔ jaa ɛ.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 N ba 'yɛrɛ a anyãna ɩka n tʊ yɩ ɛ, n dɔ̃ɔ de nie 'yɛr kʊ yɩ ɩka yɩ ben a sɩ nyãa pɔ, ka ala ɩ nyɛvʊr lɛ, bɩɩ kũu lɛ tɩ sɩn nɩ yɩn lɛ.
3 Não digo isto para vossa condenação; pois já antes tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 N bar tɩɛr ka a 'yɔ̃ɔ ma ãkpɛ̃ɔ, a sɩ wõm a jaa pɔ, tɩ nʊ̃ɔ kpɛ ma tɩ põn bar.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação; transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Bojũu sɩn ben wa ta a Masedonɩya, a sɩ ãgãma anyãna ba tara pɛ̃nfʊ ɛ, tɩchɛ sɩ tuor dɔɔyɛ ka jɛɛr ma be a yõo ka a dãbãɛ mɩ ma nyɔɔ sɩ.
5 Porque, mesmo quando chegamos à macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Tɩchɛ a Nãaŋmɩn nyã na ma 'maala a nɩtɔr barsɩ, wʊ 'maal sɩ naa a lɛ a Titusɩ na wa wa a sɩ sɛ̃.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito.
7 A ba ɩ a wʊ waa tɛɛ ɛ, tɩchɛ a lɛ yɩn 'maal wʊ. Wʊ mɩ man kʊ sɩ a lɛ an dɔ̃ɔ kpɛ yɩ ka yɩ pʊɔ sɔ̃ɔ, nɩ lɛ mɩ yɩn tara a n tɩɛr, ala lɛ so ka nʊ̃ɔ pãa kpɛ ma tɩ põn bar.
7 E não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado por vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ala ɩ a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ, sɔ̃ɔn yɩ pʊɔ gba, tɩ maa pʊɔ ba sɔ̃ɔ ɛ. A sɔ̃ɔn n pʊɔ 'lɔ ɩn wa nyɛ ɩka a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ sɔ̃ɔn a yɩ pʊɔ bãlãa.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo.
9 Pʊ̃pãanyã 'lɔ, n pʊɔ pɛl naa, a ba ɩ a yɩ pʊɔ na sɔ̃ɔ jũu ɛ, tɩchɛ a yɩ pʊsɔ̃ɔ na vɛ̃ ka yɩ lɩɛb a yɩ tɩɛr. Bojũu a yɩ pʊsɔ̃ɔ ɩn a lɛ a Nãaŋmɩn na bʊɔrɔ, ala lɛ so ka yelbier ba pɔɔ yɩ tu a sɩ sɛ̃ ɛ.
9 Agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na tɩɛr lɩɛbfʊ chiine faafʊ jie, a ba ɩ waalfʊ ɛ. Tɩchɛ a wɛr pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na kũu.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Yɩ nyɛ lɛ a Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ na waan a yɩ sɛ̃. Nyɛ lɛ yɩn ɩ nɩbijɩɛ, na yɩ ma 'yɛr wiil a yɩ mãɛ, nyɛ lɛ ban 'yɛrɛ dɔɔl yɩ, ka a dãbã chɛlma ŋme, nyɛ lɛ yɩn bʊɔrɔ taa, nyɛ lɛ yɩn tara taa tɩɛr, na yɩ chɔɔr gu ɩka yeltorsɩ a ɩ. Sɔr jaa pɔ, yɩ wiil yɩ mãɛ ɩka yaa tara chɛfʊ ɛ.
11 Porque, quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 N gba na sɛb a nɩtɔ̃ kʊ yɩ, a ba ɩ a 'lɔ na maal a dɛɛr 'yɔ̃ɔ lɛ bɩɩ a bala na pʊɔ wʊ ɛ, tɩchɛ a Nãaŋmɩn niem yɩn mãɛ yɩ kaa nyɛ lɛ sɩn ma ɩrɛ yɩ a vɔlaa.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 A anyãna a jaa lɛ 'yɔ̃ɔ sɩ ãkpãɛn, naa pʊɔ a sɩn mãɛ ãkpãɛn sɩn dɔ̃ɔ tara. A nʊ̃mɔ̃ sɩ naa a lɛ sɩn wa nyɛ a Titusɩ ka wʊ pʊɔ pɛl, bojũu yɩ jaa lɛ sʊ̃ʊ wʊ ka a wʊ nyãa 'maa.
13 Por isso fomos consolados pela vossa consolação, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 N dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr kʊ wʊ, ka yaa mɩ su ma vã ɛ. Tɩchɛ a lɛ jaa sɩn dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr mɩ ɩ yelmãɛ. Ka a lɛ sɩn dɔ̃ɔ dãn yɩ kʊ a Titusɩ a wʊ tɩ nyɛ ka a ɩ yelmãɛ jaa lɛ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Ka a wʊ bɔfʊ wʊn bʊɔrɔ yɩ pãa pʊɔ 'yɔ̃ɔ, 'lɔ wa tɩɛr a lɛ yɩn wõnõ a wʊ toor na yɩ de wʊ nuur ayi nɩ dãbãɛ nɩ mĩifʊ.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nʊ̃ɔ kpɛ ma naa ka n pãa bar tɩɛr a yɩ jũu.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.