2 Coríntios 7

A Nãaŋmɩn Nɛtɩr Oaalaa Gãn, Bɩrfʊɔr (BIV) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 An ɩ sɩn lɛ be tara a nɛtɩraa nyãnaa jũu, n barmɩne, yɩ ɩ a sɩ pɔl sɩ mãɛ yin yele jaa na sɔ̃ɔ a sɩ ãgãma nɩ a sɩ sɩɩr pɔ, na sɩ mʊ̃ɔ nɩbir na sɩ ɩ chɛchɛ 'yɔ̃ɔnɔ̃ nɩ Nãaŋmɩn.
1 Tendo, pois, ó amados, tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Yɩ yuo a yɩ nyãa kʊ sɩ. Saa maal a yɩ ãsʊɔ jaa dɛɛr ɛ, saa fɔl a yɩ ãsʊɔ jaa mɩ ɛ, saa mɩ ŋma a yɩ ãsʊɔ jaa ɛ.
2 Acolhei-nos em vosso coração; a ninguém tratamos com injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 N ba 'yɛrɛ a anyãna ɩka n tʊ yɩ ɛ, n dɔ̃ɔ de nie 'yɛr kʊ yɩ ɩka yɩ ben a sɩ nyãa pɔ, ka ala ɩ nyɛvʊr lɛ, bɩɩ kũu lɛ tɩ sɩn nɩ yɩn lɛ.
3 Não falo para vos condenar; porque já vos tenho dito que estais em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 N bar tɩɛr ka a 'yɔ̃ɔ ma ãkpɛ̃ɔ, a sɩ wõm a jaa pɔ, tɩ nʊ̃ɔ kpɛ ma tɩ põn bar.
4 Mui grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio por vossa causa; sinto-me grandemente confortado e transbordante de júbilo em toda a nossa tribulação.
5 Bojũu sɩn ben wa ta a Masedonɩya, a sɩ ãgãma anyãna ba tara pɛ̃nfʊ ɛ, tɩchɛ sɩ tuor dɔɔyɛ ka jɛɛr ma be a yõo ka a dãbãɛ mɩ ma nyɔɔ sɩ.
5 Porque, chegando nós à Macedônia, nenhum alívio tivemos; pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Tɩchɛ a Nãaŋmɩn nyã na ma 'maala a nɩtɔr barsɩ, wʊ 'maal sɩ naa a lɛ a Titusɩ na wa wa a sɩ sɛ̃.
6 Porém Deus, que conforta os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito;
7 A ba ɩ a wʊ waa tɛɛ ɛ, tɩchɛ a lɛ yɩn 'maal wʊ. Wʊ mɩ man kʊ sɩ a lɛ an dɔ̃ɔ kpɛ yɩ ka yɩ pʊɔ sɔ̃ɔ, nɩ lɛ mɩ yɩn tara a n tɩɛr, ala lɛ so ka nʊ̃ɔ pãa kpɛ ma tɩ põn bar.
7 e não somente com a sua chegada, mas também pelo conforto que recebeu de vós, referindo-nos a vossa saudade, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, aumentando, assim, meu regozijo.
8 Ala ɩ a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ, sɔ̃ɔn yɩ pʊɔ gba, tɩ maa pʊɔ ba sɔ̃ɔ ɛ. A sɔ̃ɔn n pʊɔ 'lɔ ɩn wa nyɛ ɩka a gãn ɩn sɛb kʊ yɩ sɔ̃ɔn a yɩ pʊɔ bãlãa.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a carta, não me arrependo; embora já me tenha arrependido (vejo que aquela carta vos contristou por breve tempo),
9 Pʊ̃pãanyã 'lɔ, n pʊɔ pɛl naa, a ba ɩ a yɩ pʊɔ na sɔ̃ɔ jũu ɛ, tɩchɛ a yɩ pʊsɔ̃ɔ na vɛ̃ ka yɩ lɩɛb a yɩ tɩɛr. Bojũu a yɩ pʊsɔ̃ɔ ɩn a lɛ a Nãaŋmɩn na bʊɔrɔ, ala lɛ so ka yelbier ba pɔɔ yɩ tu a sɩ sɛ̃ ɛ.
9 agora, me alegro não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus, para que, de nossa parte, nenhum dano sofrêsseis.
10 Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na tɩɛr lɩɛbfʊ chiine faafʊ jie, a ba ɩ waalfʊ ɛ. Tɩchɛ a wɛr pɔ pʊsɔ̃ɔ ma waan na kũu.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Yɩ nyɛ lɛ a Nãaŋmɩn pɔ pʊsɔ̃ɔ na waan a yɩ sɛ̃. Nyɛ lɛ yɩn ɩ nɩbijɩɛ, na yɩ ma 'yɛr wiil a yɩ mãɛ, nyɛ lɛ ban 'yɛrɛ dɔɔl yɩ, ka a dãbã chɛlma ŋme, nyɛ lɛ yɩn bʊɔrɔ taa, nyɛ lɛ yɩn tara taa tɩɛr, na yɩ chɔɔr gu ɩka yeltorsɩ a ɩ. Sɔr jaa pɔ, yɩ wiil yɩ mãɛ ɩka yaa tara chɛfʊ ɛ.
11 Porque quanto cuidado não produziu isto mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que defesa, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vindita! Em tudo destes prova de estardes inocentes neste assunto.
12 N gba na sɛb a nɩtɔ̃ kʊ yɩ, a ba ɩ a 'lɔ na maal a dɛɛr 'yɔ̃ɔ lɛ bɩɩ a bala na pʊɔ wʊ ɛ, tɩchɛ a Nãaŋmɩn niem yɩn mãɛ yɩ kaa nyɛ lɛ sɩn ma ɩrɛ yɩ a vɔlaa.
12 Portanto, embora vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que a vossa solicitude a nosso favor fosse manifesta entre vós, diante de Deus.
13 A anyãna a jaa lɛ 'yɔ̃ɔ sɩ ãkpãɛn, naa pʊɔ a sɩn mãɛ ãkpãɛn sɩn dɔ̃ɔ tara. A nʊ̃mɔ̃ sɩ naa a lɛ sɩn wa nyɛ a Titusɩ ka wʊ pʊɔ pɛl, bojũu yɩ jaa lɛ sʊ̃ʊ wʊ ka a wʊ nyãa 'maa.
13 Foi por isso que nos sentimos confortados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, cujo espírito foi recreado por todos vós.
14 N dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr kʊ wʊ, ka yaa mɩ su ma vã ɛ. Tɩchɛ a lɛ jaa sɩn dɔ̃ɔ 'yɛr a yɩ 'yɛr mɩ ɩ yelmãɛ. Ka a lɛ sɩn dɔ̃ɔ dãn yɩ kʊ a Titusɩ a wʊ tɩ nyɛ ka a ɩ yelmãɛ jaa lɛ.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; pelo contrário, como, em tudo, vos falamos com verdade, também a nossa exaltação na presença de Tito se verificou ser verdadeira.
15 Ka a wʊ bɔfʊ wʊn bʊɔrɔ yɩ pãa pʊɔ 'yɔ̃ɔ, 'lɔ wa tɩɛr a lɛ yɩn wõnõ a wʊ toor na yɩ de wʊ nuur ayi nɩ dãbãɛ nɩ mĩifʊ.
15 E o seu entranhável afeto cresce mais e mais para convosco, lembrando-se da obediência de todos vós, de como o recebestes com temor e tremor.
16 Nʊ̃ɔ kpɛ ma naa ka n pãa bar tɩɛr a yɩ jũu.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.