Lucas 14
Wosoci Gʊaasɩbabaa Daa (BIB) vs BKJ
1 Yeezuu gasʊ farizɛɛnrɔ jɩtaarɛ deem har ʊ, *sabaa hinni ʊ, k'a hɔbɩrɛ bɩ. Farizɛɛnrɔ wɔɔ nɩ dundom zi.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 Gʊaa deem ɩ bɩ jɩm Yeezuu lɛɛ, a mɛ n hɩnhanrɛ.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Yeezuu n a hɩ wosocikarɩnsaambɔɔ wɔɔ m kan farizɛɛnrɔ wɔɔ kɩ, a ʊ: «Zaa ta ʊ k'ʊ yaabazaa waa sabaa hinni ʊ gɛɛ, zaa ba ʊ y?»
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 Ŋ nɩ zɛ pi. Kɛɛrɛ bɩ, Yeezuu n yaabazaa bɩ gaa, an a waa, an a da zaa ra.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 Bɩ kur bɩ, an a hɩ ŋ nɩ, a ʊ: «Gʊaa bɩ kara n'awɔɔ bire ʊ naa ʊ, a nyɩ, gɛɛ, a der n a da hiyəə ʊ sabaa hinni ʊ, a bɩ bra sire, an a bɔ ʊ lɛɛm nɩ?»
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 Bɩ ŋ n a da ma ŋn'a nyɩ bɔ ʊ y.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Yeezuu k'a gʊɔɔ kʊ ŋ yɩ ŋ bir hɔbɩrɛ ma rɔ wɔɔ yɩ, ŋn'ɩ lɛɛkarɛ bɩncɛrɔ bʊmbɔŋ ʊ bɩ, a hɔbɔkʊrɛnoom naa do da ŋ nɩ, a ʊ:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 «Kʊ gʊaa ɩbɩɩ bir harcɩntarɛ cibsa ma, ɩ b'aa nyɩnta lɛɛkarɛ bɩncɛ ʊ y. Bala, a a da ma, a gʊaa vanta bir, an lɛ da ɩbɩɩ ra.
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 Gʊaa k'awɔɔ bir bɩ, a b'a ka, an b'a hɩ awɔɔ gʊaa hɩɩya bɩ m, a ʊ: toore ka ɩ mim b'ʊ y. Ɩbɩɩ zɛm bɩ wuti kan nyannɩ kɩ, ɩ ta jɛ bɩncɛ ʊ.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Bɩ kʊ n y'ɩbɩɩ bir hɔbɩrɛ ma, k'ɩ yaa nyɩnta jɛ bɩncɛ ʊ, gʊaa k'a ɩbɩɩ bir bɩ, k'a bɩ bʊr, a y'a hɩrɛ ɩbɩɩ m, a ʊ: M hannyɩ, ɩ zɔ lɛɛ bɩncɛ b'ʊ. A nyɩntarɛ ɩbɩɩ tɔ busure gʊaa haay kʊ ŋ nɩ hɔ bɩrɛ kan ɩbɩɩ kɩ rɔ kɩ lɛɛ.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 Bala, gʊaa k'a n'a mɩŋŋa busum bɩ, n y'a zerm, bɔ n'a mɩŋŋa zerm bɩ, n y'a busum.»
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 A n a hɩ gʊaa k'a a bir bɩ m sɔ, a ʊ: «K'ɩbɩɩ sinuu hɔbɩrɛ ba gɛɛ gunuu hɔ, ɩ b'ɩ hannyɩnɔ, gɛɛ, ɩ dogʊɔɔ, gɛɛ ɩ cɩsɔnnɔ arzakazannɔ kɩ bir y. Kʊ n bɛɛ, ŋ y'ɩbɩɩ birm sɔ a zɩm ma, ŋn'a so a yaa ʊ.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 Bɩ, k'ɩ cibsa hɔbɩrɛ ba, k'ɩ cicirzannɔ, paŋŋawarzannɔ, lʊgɔrɔ, bʊʊrɔ kɩ bir,
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 b'a nyɩntam mimbirenyɩnta kan ɩbɩɩ kɩ, bala, ŋ b'a dam ma ŋ n a ba, ŋ n a so a yaa ʊ y. Bala, Woso naa sompire ɩbɩɩ m, gʊɔɔ tɩrgɔɔ mɩmbɔʊrɛ dɔmɩm ʊ.»
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Gʊaa deem k'a nyɩnta b'ʊ an naa haay ma bɩ, a a hɩ Yeezuu m, a ʊ: «Mimbirenyɩntazaa m gʊaa k'a nɩ zɛm bɩ hɔbɩrɛ bɩ Woso cirbəə nɔ ʊ bɩ m.»
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 Yeezuu n a hɩ m, a ʊ: «Gʊaa deem ɩ nyɩnta an cibsa gʊta hɔbɩrɛ ba. A n zamaa bir gʊta kʊ ŋ nɩ b'a bɩ.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Hɔbɩrɛ bɩ dɔmɩm k'a ku bɩ, a a zibəənyɩ nyɔɔ gʊɔɔ k'a ŋ bir hɔbɩrɛ bɩ ma rɔ wɔɔ zi, a ʊ: K'a bʊr kɛɛrɛ, n hɔ haay banka, an nya.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 Ŋ haay n a lɛ ba deem, ŋ ʊ: a b'a dam ma y. Lɛɛkarɛ zaa bɩ n a hɩ zibəənyɩ bɩ m, a ʊ: hɔsɩra mɔɔ si, pakra m kʊ m ta, m aa dɩga a. Mɔɔ y'a yɛrɛ ɩbɩɩ han, k'ɩ sugur ba m ma.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 A vanta n a hɩ, a ʊ: Dono mɔɔ n si bu, kʊ m aa nɩ ŋ makra ba ŋ dɩga a. Mɔɔ y'a yɛrɛ ɩbɩɩ han k'ɩ sugur ba m ma.
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 A vanta n a ya, an a hɩ, a ʊ: lʊ mɔɔ sa daa, bɩ y'a ka mɔɔ bɩ m dam ma, m bʊr y.
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 Zibəənyɩ bɩ k'a a wusigə bɩ, a yaa naa hɩ a harzaa bɩ m. Harzaa bɩ nɔ n ma ʊ, an a hɩ, a ʊ: ta zɔɔ-zɔɔ kʊ bɩ daasɩrɔ ʊ, kan kʊ bɩ zaa bire rɔ kɩ, ɩ cicirzannɔ gaa kan paŋŋawarzannɔ kɩ, lʊgɔrɔ kɩ, bʊʊrɔ kɩ ɩ bʊr ŋ nɩ naa ʊ.
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 Zibəənyɩ bɩ n ta an a bɔ an bʊr an b'a hɩ, a ʊ: harzaa, ʊ lɛ k'ɩbɩɩ ka bɩ ba, bɩ lɛ gɔɔta.
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 Harzaa bɩ n a hɩ zibəənyɩ bɩ m, a ʊ: ta zaa poorero wɔɔ ra kan brikəro kɩ, ɩ ɩ ka gʊɔɔ wɔɔ ma ɩ gasʊ ŋ nɩ, kʊ lɛ bɩ gɔɔta mɔɔ har b'ʊ y.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 Bala, a hɩ mɔɔ nawʊrɛ awɔɔ m, gʊɔɔ kʊ mɔɔ n bir lɔ wɔɔ, gʊaa deem taan… ba ʊ an nɩ mɔɔ hɔbɩrɛ bɩ darɛ a lɛ ʊ y.»
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Bɩ jɛ ʊ, gʊɔɔ cir gʊta zu Yeezuu ʊ. A n a bɔ an a hɩ ŋ nɩ, a ʊ:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 «Kʊ gʊaa bʊr mɔɔ zi, a n mɔɔ ŋʊa an lɛ da a zɩ ra, kan a da kɩ, a lʊ kɩ, a nyɩnɔ kɩ, a cɛmbɔɔ kɩ, a danlʊrɔ kɩ, baa kan a mɩŋŋa mɩsɩrbaa kɩ, a b'a dam ma an nyɩnta mɔɔ karɩndanyɩ y.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 Gʊaa k'a bɩr a gɔdarkʊra busure an nɩ zum mɔɔ jɛ ʊ, a b'a dam ma an nyɩnta mɔɔ karɩndanyɩ y.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Kʊ sɩra nɩ, gʊaa bɩ kara n'awɔɔ bire ʊ a lɛ n taa k'a cɛ gʊta dɔ, a n lɛɛ ka an nyɩnta, an busoo k'a n'a bɩm bɩ lɛ zɛ, an a dɔ, k'a cɛ bɩ dɔm gɛ ra?
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 Kʊ bɩ bɛɛ, k'a lɛɛ ka an a jɩr cɩnta b'a b'a dam ma an a nyambʊr y, gʊɔɔ haay kʊ ŋ n'a yɩm bɩ, ŋ yaa wʊm ma,
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ŋnɩ bɩr a hɩrɛ, ŋ ʊ: Ba gʊaa cɛ dɔrɛ sɩŋŋɩda sa na, b'a n a nyambʊr na.
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 Gɛɛ cir bɔ n ta ʊ, k'a ɩ tam k'a yaa yar ba kan cir vanta kɩ, a n lɛɛ ka an nyɩnta an dɩga, k'a y'a dam ma kan gʊaa tisi bu kɩ, a yar ba kan gʊaa k'a nɩ gʊaa m tisi buhɩra bɩ kɩ gɛ?
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Kʊ bɩ bɛɛ, cir deem bɩ k'a gɔɔta an laatʊ bɩ, a gʊaa deem nyɔɔ n zi, an aa laafɩɩ mim dɩnda kan kɩ.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 Ncɩnaaʊ sɔ bɩ, awɔɔ bire ʊ kʊ gʊaa lɛ baa k'a wɔ saa hɔ k'an ta m bɩ ma, a b'a dam ma an nyɩnta mɔɔ karɩndanyɩ y.»
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 «Sɩra m, yɛ k'an naa, hɔ mɩŋŋa m. Bɩ kʊ yɛ nyɩntabaa bɩ bɔ, bɔ n'a yarɛ an bʊr a nyɩntabaa bɩ nɩ?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 A bɩ mɩŋŋa tara minto, b'a bɩ yɩm buundi sɔ y. A lo n nawʊm garga ra. Gʊaa k'a nɩ tʊr m k'an a ma.»
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.