2 Coríntios 7
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs VC
1 Owụ́ ꞌbɨ Babá e sɨmɨ Lomo, káa zɨ́ bɨ ꞌBụzé uku ledre go zɨ́ze kenée ní, idízé íꞌbí rozé za mbá zɨ́a zɨ́ze ndị́sịzé dụụ́ méngị ledre ga bɨ nɨyí óto wo zɨ́a ídíne kɨ́ze kɨ́ rokinyi ní.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Máṇgúṇgú romá zɨ́se, ídísé óto ꞌbúze. Luyúzé ezé ledre rosé mbá wá, mengịzé ezé gbawá ledre máa wo bɨ zɨ́ bi sínyíne ro ngúrusé ní wá. Londozé gbawá ngúru ꞌyị gɨ dongaráse gɨ ro éyị́ ené.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Máúku amá ledre née kɨ́ sómụ́ ledre bɨ kɨ́dí ásé bɨsinyí ꞌyị e ní wá. Máúku ledre née kenée gɨ zɨ́a ꞌbúse nɨ domá kɨ́ngaya káa zɨ́ bɨ kóo máúku zɨ́se ꞌdáꞌdá ní. Togụ́ mbú umbu yá, azé úyu kése, togụ́ mbú ídí trịdrị yá, azé ídí trịdrị kpá kése.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Máówo bú kɨ́dí ásé ndị́sị méngị fú lá ledre ga bɨ Lomo ili yée ní. Gɨ zɨ́ kéyị née zɨ́ bi ndị́sị émené romá gɨ zɨ́se. Mɨméngị ledre esé esị rokoꞌbụ go sɨmɨmá. Sɨmɨ ꞌdóꞌdó ga bɨ mándị́sị ꞌdóꞌdó yée née za mbá, mááyí fú lá kɨ́ rokinyi gɨ zɨ́se.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sɨmɨ bɨ ogụzé sɨmɨ káṇgá bɨ Mekedonị́ya, síli ilí rozé wá, ꞌdiꞌbizé mɨmbéꞌdezé mbá do sị́lị́ze gɨ zɨ́ ṛị́kị́ ꞌdoꞌdó ga bɨ ꞌdoꞌdonɨ́ zée kɨ́e ní.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Lomo ndịsị lengbe íꞌbí rokinyi zɨ́ ꞌyị ga bɨ utúasánɨ́ ndíki a wá ní. Mɨndáꞌbaógụ Tị́to gɨ zɨ́se gɨrí iꞌbí mongụ́ rokinyi go zɨ́ze.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Maꞌdíi, mɨndáꞌbaógụ a oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ mongụ́ rokinyi. Mongụ́ a, nɨ wo bɨ ndị́sịsé kóo sáká wo íri ní. Uku zɨ́ze kɨ́dí ásé íri kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre gɨ romá. Ledre ga gére née mbá oto máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ mongụ́ rokinyi.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Máówo bú kɨ́dí wáraga kóo máéké ní, oto uṇgú go ca ro mɨmbéꞌdesé. Abú kenée ndotó, mándá kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre wá, gɨ zɨ́a máówo bú nɨ zɨ́se káa do sáká éyị́.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Káa zɨ́ bɨ mááyí úku ledre ba ní, azé go kɨ́ rokinyi. Ndaá gɨ zɨ́a bɨ ya odrozé kóo go zɨ́se zɨ́a ówoné rosé ní wá, yị́ ené gɨ zɨ́a ówosé kóo go kɨ́ rosé kɨ́dí lúyúsé kóo ledre go. Gɨ zɨ́ kéyị née, zɨ́se nda go óyólóꞌbó sómụ́ ledre esé gɨ zɨ́a Lomo ili kenée. Ídísé ówo a kɨ́dí otozé ezé uṇgú ro mɨmbéꞌdesé wá.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Togụ́ bi sinyí ro ꞌyị gɨ zɨ́a bɨ luyú gɨ do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́a óyólóꞌbó sómụ́ ledre ené do ndáꞌbaógụné do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo yá, Lomo nɨ íꞌbí trịdrị bɨ za fí ní zɨ́a, zɨ́a ídíne kɨ́ rokinyi. Togụ́ do sogo káṇgá ba oto yị́ị zɨ́ bi sínyíne royị́, zɨ́yị ídíyị kɨ́ lerị́ gɨ zɨ́a yá, nɨ ꞌdíꞌbiógụ yị́ị zɨ́ umbu.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Lúrúsé aka bɨlámá mɨmbéꞌde Lomo rosé. Sɨmɨ bɨ lúyúsé ledre, zɨ́se óyólóꞌbó mɨmbéꞌdesé do ndáꞌbaógụsé zɨ́a ní, zɨ́a ꞌdíꞌbilúgu sée zɨ́ne sɨmɨ sụmụ. Gɨ zɨ́ kéyị née nɨ cakaba go mɨówóné kɨ́dí ásé go mbigí ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Lomo ní, gɨ zɨ́a lúyú ledre ndaá lolụ rosé wá.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Máéké amá ledre née gɨ ro óto ꞌyị bɨ luyú ledre née do bɨsinyí mɨsiꞌdi, togụ́ gɨ ro úku yéme ledre gɨ ro ꞌyị máa wo bɨ mengịnɨ́ bɨsinyí ledre zɨ́a ní wá. Máéké gɨ ro zɨ́se ówo a kɨ́dí méngị yémesé ledre go gɨ rozé.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Ledre née oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ rokinyi.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Máúku ledresé zɨ́a máyá ásé bɨlámá ꞌyị e. Sɨmɨ bɨ ogụ zɨ́se íri ní, zɨ́a lúrú ledre ga bɨ máúku yée zɨ́a gɨ rosé ní za cụ́ kɨ́ komoné. Ótosé máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ rokinyi.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Ledresé nɨ go zɨ́a owóowó gɨ zɨ́ bɨlámá ledre bɨ méngịsé zɨ́a, zɨ́se ꞌdiꞌbi wo kɨ́ ꞌbúne sɨmɨ sụmụ ní.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Mááyí kɨ́ mongụ́ rokinyi gɨ zɨ́se, ledresé nɨ zɨ́ma owóowó.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.