2 Coríntios 7
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARIB
1 Owụ́ ꞌbɨ Babá e sɨmɨ Lomo, káa zɨ́ bɨ ꞌBụzé uku ledre go zɨ́ze kenée ní, idízé íꞌbí rozé za mbá zɨ́a zɨ́ze ndị́sịzé dụụ́ méngị ledre ga bɨ nɨyí óto wo zɨ́a ídíne kɨ́ze kɨ́ rokinyi ní.
1 Ora, amados, visto que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Máṇgúṇgú romá zɨ́se, ídísé óto ꞌbúze. Luyúzé ezé ledre rosé mbá wá, mengịzé ezé gbawá ledre máa wo bɨ zɨ́ bi sínyíne ro ngúrusé ní wá. Londozé gbawá ngúru ꞌyị gɨ dongaráse gɨ ro éyị́ ené.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém fizemos injustiça, a ninguém corrompemos, a ninguém exploramos.
3 Máúku amá ledre née kɨ́ sómụ́ ledre bɨ kɨ́dí ásé bɨsinyí ꞌyị e ní wá. Máúku ledre née kenée gɨ zɨ́a ꞌbúse nɨ domá kɨ́ngaya káa zɨ́ bɨ kóo máúku zɨ́se ꞌdáꞌdá ní. Togụ́ mbú umbu yá, azé úyu kése, togụ́ mbú ídí trịdrị yá, azé ídí trịdrị kpá kése.
3 Não o digo para vos condenar, pois já tenho declarado que estais em nossos corações para juntos morrermos e juntos vivermos.
4 Máówo bú kɨ́dí ásé ndị́sị méngị fú lá ledre ga bɨ Lomo ili yée ní. Gɨ zɨ́ kéyị née zɨ́ bi ndị́sị émené romá gɨ zɨ́se. Mɨméngị ledre esé esị rokoꞌbụ go sɨmɨmá. Sɨmɨ ꞌdóꞌdó ga bɨ mándị́sị ꞌdóꞌdó yée née za mbá, mááyí fú lá kɨ́ rokinyi gɨ zɨ́se.
4 Grande é a minha franqueza para convosco, e muito me glorio a respeito de vós; estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Sɨmɨ bɨ ogụzé sɨmɨ káṇgá bɨ Mekedonị́ya, síli ilí rozé wá, ꞌdiꞌbizé mɨmbéꞌdezé mbá do sị́lị́ze gɨ zɨ́ ṛị́kị́ ꞌdoꞌdó ga bɨ ꞌdoꞌdonɨ́ zée kɨ́e ní.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Lomo ndịsị lengbe íꞌbí rokinyi zɨ́ ꞌyị ga bɨ utúasánɨ́ ndíki a wá ní. Mɨndáꞌbaógụ Tị́to gɨ zɨ́se gɨrí iꞌbí mongụ́ rokinyi go zɨ́ze.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Maꞌdíi, mɨndáꞌbaógụ a oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ mongụ́ rokinyi. Mongụ́ a, nɨ wo bɨ ndị́sịsé kóo sáká wo íri ní. Uku zɨ́ze kɨ́dí ásé íri kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre gɨ romá. Ledre ga gére née mbá oto máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ mongụ́ rokinyi.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado a vosso respeito, enquanto nos referia as vossas saudações, o vosso pranto, o vosso zelo por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Máówo bú kɨ́dí wáraga kóo máéké ní, oto uṇgú go ca ro mɨmbéꞌdesé. Abú kenée ndotó, mándá kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre wá, gɨ zɨ́a máówo bú nɨ zɨ́se káa do sáká éyị́.
8 Porquanto, ainda que vos contristei com a minha carta, não me arrependo; embora antes me tivesse arrependido {pois vejo que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo},
9 Káa zɨ́ bɨ mááyí úku ledre ba ní, azé go kɨ́ rokinyi. Ndaá gɨ zɨ́a bɨ ya odrozé kóo go zɨ́se zɨ́a ówoné rosé ní wá, yị́ ené gɨ zɨ́a ówosé kóo go kɨ́ rosé kɨ́dí lúyúsé kóo ledre go. Gɨ zɨ́ kéyị née, zɨ́se nda go óyólóꞌbó sómụ́ ledre esé gɨ zɨ́a Lomo ili kenée. Ídísé ówo a kɨ́dí otozé ezé uṇgú ro mɨmbéꞌdesé wá.
9 agora folgo, não porque fostes contristados, mas porque o fostes para o arrependimento; pois segundo Deus fostes contristados, para que por nós não sofrêsseis dano em coisa alguma.
10 Togụ́ bi sinyí ro ꞌyị gɨ zɨ́a bɨ luyú gɨ do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́a óyólóꞌbó sómụ́ ledre ené do ndáꞌbaógụné do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo yá, Lomo nɨ íꞌbí trịdrị bɨ za fí ní zɨ́a, zɨ́a ídíne kɨ́ rokinyi. Togụ́ do sogo káṇgá ba oto yị́ị zɨ́ bi sínyíne royị́, zɨ́yị ídíyị kɨ́ lerị́ gɨ zɨ́a yá, nɨ ꞌdíꞌbiógụ yị́ị zɨ́ umbu.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, o qual não traz pesar; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Lúrúsé aka bɨlámá mɨmbéꞌde Lomo rosé. Sɨmɨ bɨ lúyúsé ledre, zɨ́se óyólóꞌbó mɨmbéꞌdesé do ndáꞌbaógụsé zɨ́a ní, zɨ́a ꞌdíꞌbilúgu sée zɨ́ne sɨmɨ sụmụ. Gɨ zɨ́ kéyị née nɨ cakaba go mɨówóné kɨ́dí ásé go mbigí ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Lomo ní, gɨ zɨ́a lúyú ledre ndaá lolụ rosé wá.
11 Pois vêde quanto cuidado não produziu em vós isto mesmo, o serdes contristados segundo Deus! sim, que defesa própria, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo provastes estar inocentes nesse negócio.
12 Máéké amá ledre née gɨ ro óto ꞌyị bɨ luyú ledre née do bɨsinyí mɨsiꞌdi, togụ́ gɨ ro úku yéme ledre gɨ ro ꞌyị máa wo bɨ mengịnɨ́ bɨsinyí ledre zɨ́a ní wá. Máéké gɨ ro zɨ́se ówo a kɨ́dí méngị yémesé ledre go gɨ rozé.
12 Portanto, ainda que vos escrevi, não foi por causa do que fez o mal, nem por causa do que o sofreu, mas para que fosse manifesto, diante de Deus, o vosso grande cuidado por nós.
13 Ledre née oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ rokinyi.
13 Por isso temos sido consolados. E em nossa consolação nos alegramos ainda muito mais pela alegria de Tito, porque o seu espírito tem sido recreado por vós todos.
14 Máúku ledresé zɨ́a máyá ásé bɨlámá ꞌyị e. Sɨmɨ bɨ ogụ zɨ́se íri ní, zɨ́a lúrú ledre ga bɨ máúku yée zɨ́a gɨ rosé ní za cụ́ kɨ́ komoné. Ótosé máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ rokinyi.
14 Porque, se em alguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas como vos dissemos tudo com verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito se achou verdadeiro.
15 Ledresé nɨ go zɨ́a owóowó gɨ zɨ́ bɨlámá ledre bɨ méngịsé zɨ́a, zɨ́se ꞌdiꞌbi wo kɨ́ ꞌbúne sɨmɨ sụmụ ní.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Mááyí kɨ́ mongụ́ rokinyi gɨ zɨ́se, ledresé nɨ zɨ́ma owóowó.
16 Regozijo-me porque em tudo tenho confiança em vós.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.