2 Coríntios 7
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVI
1 Owụ́ ꞌbɨ Babá e sɨmɨ Lomo, káa zɨ́ bɨ ꞌBụzé uku ledre go zɨ́ze kenée ní, idízé íꞌbí rozé za mbá zɨ́a zɨ́ze ndị́sịzé dụụ́ méngị ledre ga bɨ nɨyí óto wo zɨ́a ídíne kɨ́ze kɨ́ rokinyi ní.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Máṇgúṇgú romá zɨ́se, ídísé óto ꞌbúze. Luyúzé ezé ledre rosé mbá wá, mengịzé ezé gbawá ledre máa wo bɨ zɨ́ bi sínyíne ro ngúrusé ní wá. Londozé gbawá ngúru ꞌyị gɨ dongaráse gɨ ro éyị́ ené.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Máúku amá ledre née kɨ́ sómụ́ ledre bɨ kɨ́dí ásé bɨsinyí ꞌyị e ní wá. Máúku ledre née kenée gɨ zɨ́a ꞌbúse nɨ domá kɨ́ngaya káa zɨ́ bɨ kóo máúku zɨ́se ꞌdáꞌdá ní. Togụ́ mbú umbu yá, azé úyu kése, togụ́ mbú ídí trịdrị yá, azé ídí trịdrị kpá kése.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Máówo bú kɨ́dí ásé ndị́sị méngị fú lá ledre ga bɨ Lomo ili yée ní. Gɨ zɨ́ kéyị née zɨ́ bi ndị́sị émené romá gɨ zɨ́se. Mɨméngị ledre esé esị rokoꞌbụ go sɨmɨmá. Sɨmɨ ꞌdóꞌdó ga bɨ mándị́sị ꞌdóꞌdó yée née za mbá, mááyí fú lá kɨ́ rokinyi gɨ zɨ́se.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Sɨmɨ bɨ ogụzé sɨmɨ káṇgá bɨ Mekedonị́ya, síli ilí rozé wá, ꞌdiꞌbizé mɨmbéꞌdezé mbá do sị́lị́ze gɨ zɨ́ ṛị́kị́ ꞌdoꞌdó ga bɨ ꞌdoꞌdonɨ́ zée kɨ́e ní.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Lomo ndịsị lengbe íꞌbí rokinyi zɨ́ ꞌyị ga bɨ utúasánɨ́ ndíki a wá ní. Mɨndáꞌbaógụ Tị́to gɨ zɨ́se gɨrí iꞌbí mongụ́ rokinyi go zɨ́ze.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Maꞌdíi, mɨndáꞌbaógụ a oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ mongụ́ rokinyi. Mongụ́ a, nɨ wo bɨ ndị́sịsé kóo sáká wo íri ní. Uku zɨ́ze kɨ́dí ásé íri kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre gɨ romá. Ledre ga gére née mbá oto máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ mongụ́ rokinyi.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Máówo bú kɨ́dí wáraga kóo máéké ní, oto uṇgú go ca ro mɨmbéꞌdesé. Abú kenée ndotó, mándá kɨ́ mongụ́ sómụ́ ledre wá, gɨ zɨ́a máówo bú nɨ zɨ́se káa do sáká éyị́.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Káa zɨ́ bɨ mááyí úku ledre ba ní, azé go kɨ́ rokinyi. Ndaá gɨ zɨ́a bɨ ya odrozé kóo go zɨ́se zɨ́a ówoné rosé ní wá, yị́ ené gɨ zɨ́a ówosé kóo go kɨ́ rosé kɨ́dí lúyúsé kóo ledre go. Gɨ zɨ́ kéyị née, zɨ́se nda go óyólóꞌbó sómụ́ ledre esé gɨ zɨ́a Lomo ili kenée. Ídísé ówo a kɨ́dí otozé ezé uṇgú ro mɨmbéꞌdesé wá.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Togụ́ bi sinyí ro ꞌyị gɨ zɨ́a bɨ luyú gɨ do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́a óyólóꞌbó sómụ́ ledre ené do ndáꞌbaógụné do mɨsiꞌdi ꞌbɨ Lomo yá, Lomo nɨ íꞌbí trịdrị bɨ za fí ní zɨ́a, zɨ́a ídíne kɨ́ rokinyi. Togụ́ do sogo káṇgá ba oto yị́ị zɨ́ bi sínyíne royị́, zɨ́yị ídíyị kɨ́ lerị́ gɨ zɨ́a yá, nɨ ꞌdíꞌbiógụ yị́ị zɨ́ umbu.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Lúrúsé aka bɨlámá mɨmbéꞌde Lomo rosé. Sɨmɨ bɨ lúyúsé ledre, zɨ́se óyólóꞌbó mɨmbéꞌdesé do ndáꞌbaógụsé zɨ́a ní, zɨ́a ꞌdíꞌbilúgu sée zɨ́ne sɨmɨ sụmụ. Gɨ zɨ́ kéyị née nɨ cakaba go mɨówóné kɨ́dí ásé go mbigí ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Lomo ní, gɨ zɨ́a lúyú ledre ndaá lolụ rosé wá.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Máéké amá ledre née gɨ ro óto ꞌyị bɨ luyú ledre née do bɨsinyí mɨsiꞌdi, togụ́ gɨ ro úku yéme ledre gɨ ro ꞌyị máa wo bɨ mengịnɨ́ bɨsinyí ledre zɨ́a ní wá. Máéké gɨ ro zɨ́se ówo a kɨ́dí méngị yémesé ledre go gɨ rozé.
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Ledre née oto zée go zɨ́ze ídíze kɨ́ rokinyi.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Máúku ledresé zɨ́a máyá ásé bɨlámá ꞌyị e. Sɨmɨ bɨ ogụ zɨ́se íri ní, zɨ́a lúrú ledre ga bɨ máúku yée zɨ́a gɨ rosé ní za cụ́ kɨ́ komoné. Ótosé máa go zɨ́ma ídíma kɨ́ rokinyi.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Ledresé nɨ go zɨ́a owóowó gɨ zɨ́ bɨlámá ledre bɨ méngịsé zɨ́a, zɨ́se ꞌdiꞌbi wo kɨ́ ꞌbúne sɨmɨ sụmụ ní.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Mááyí kɨ́ mongụ́ rokinyi gɨ zɨ́se, ledresé nɨ zɨ́ma owóowó.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.