Marcos 5
بلۆچی Balochi (BCC) vs VC
1 Issá gón wati moridán Jalilay Mazangwarmay á dastá, Gerásiáni molká raset.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Wahdé Issá cha bójigá ér átk, hamá damáná mardé cha kabrestáná dar átk o gón Issáyá dochár kapt. Mardá jenné per at.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 É mard kabrestáná jahmenend at o haminchok zóri mán at ke nun hechkasá áiay dast o pád gón zamzilán ham basta nakortant.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Mardomán báz randá bastagat, bale áiá zamzil próshtagatant o hechkasá áiay ger o dáray zór o twán néstat.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Shap o róch kabrestán o kóhán at, kukkár o chihália jat o watá gón dhók o sengán thappigia kort.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Anchó ke áiá Issá cha durá dist, tacháná átk o Issáay pádán kapt,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 kukkár kort o gwashti: “Issá, oo borzén arshay Hodáay Chokk! Tará gón man che kár ent? Tará Hodáay sawgend ent, maná azáb maday.”
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 É habari paméshká kort ke Issáyá gwashtagat: “Oo palitén ruh! É mardá yalah day.”
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Issáyá cha áiá jost kort: “Tai nám kay ent?” Áiá passaw dát: “Mani nám ‘Lashkar’ ent, ke má báz én.”
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Issáay kerrá báz peryáti kort: “Márá cha é molká dar makan.”
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Hamódá, kóhdémá hukkáni mazanén ramagé charagá at.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Jennán peryát kort: “Márá é hukkáni jesmá ráh beday.”
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Issáyá ejázat dátant. Gorhá, jenn cha mardá dar átk o hukkáni jesmá potertant. Ramagá kesás do hazár hukk atant ke cha kóhdémá jahlagá tachán butant o gwarmá kapt o mortant.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Hukkáni chárénók tacháná shotant o shahr o métagesh hál dátant. Wahdé mardomán eshkot, átkant ke chamme wat begendant ke ché butag.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Wahdé Issáay gwará átkant, distesh ke hamá mard ke pésará jennáni lashkará ganók kortagat, pocch o pósháki gwará o hósh o sár ent o neshtag. Nun torsesh delá kapt.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Chamdistén sháhedán kessah kort ke jenni ganók chón sár butag o hukkáni kessahesh ham áwort.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Gorhá mardomán gón Issáyá dazbandi kort ke may molká yalah day.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Wahdé Issá bójigá swár bayagá at, hamá mard ke pésará jennán geptagat, átk o dazbandii kort ke maná bar gón.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Bale Issáyá ejázat nadát o gwashti: “Lógá beraw o wati mardomán hál day ke Hodáwandá pa taw chónén káré kortag o tai sará chón rahmi kortag.”
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Gorhá, á mard shot o Dekápulisay molkay mardomi hál dátant ke Issáyá pa man chónén káré kortag. Sajjahén mahluk hayrán but.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Issá ke padá bójigá swár but o gwarmay á dastá shot. Gwarmay lambá, mardománi mazanén rombé áiay chapp o chágerdá mocch but.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Yáerus námén mardé ke kanisahay master at, hamódá átk o gón Issáay gendagá, áiay pádán kapt.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Áiá gón Issáyá báz randá dazbandi kort: “Mani jenekk markig ent. Byá o wati dastá áiay sará per mosh ke dráh bebit o zendag bemánit.”
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Issá áiay hamráh but o shot. Mardománi mazanén rombé Issáay chapp o chágerdá mocch but o shot gón.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 É rombá janéné gón at. Dwázdah sál at ke áiay hón pach at.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Bázén dáktaréá shotagat, bale elájay badalá dardi gésh butagatant o sajjahén zarr o máli ham báhéntagatant. Dráh bayagay badalá ganter bayán at.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Issáay bárawá eshkotagati o nun mardománi mocchiay tahá cha poshti némagá átk o Issáay kabáhi dast jat.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Deljam at ke agan Issáay pocchán ham dast per bekanán, dráha bán.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Anchó ke Issáay kabáhi dast jat, áiay hón band but o cha wati jesmay hálatá zánti ke man dráh bután.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Issáyá hamá damáná zánt ke cha man zóré dar átk. Póshtá, mocchiay némagá chakki tarrént o josti kort: “Kayá mani pocch dast jatant?”
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Moridán gwasht: “Taw gendagá ay, mardomán tará chón angerr kortag. Angat jostá ay ke kayá mani pocch dast jatagant?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Issá angat chárén némagán cháragá at ke é kár kayá kort.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Janéná zánt ke gón man ché but, pa tors o larz átk o Issáay pádán kapt o sajjahén habari pa rásti kortant.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Issáyá gwasht: “Mani jenekk! Tai imáná tará dráh kort. Beraw pa salámati. Cha wati nájórhiá dráh bay.”
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Issá angat habará at ke cha Yáerusay lógá mardomé átk o háli dát: “Tai jenekk mortag. Nun ostádá chéá delsyáha kanay?”
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Issáyá áiay habar eshkot, gón kanisahay masterá gwashti: “Mators, bass báwar kan.”
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Issáyá, Petros o Ákub o Ákubay brát Yuhannáyá abéd dega kass wati hamráh bayagá naesht.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Wahdé kanisahay masteray lógá átkant, Issáyá dist ke kukkár o wáhi ent, mardom gréwag o mótk áragá ant.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Tahá ke átk, gwashti: “Chéá gréwag o kukkárá ét? Chokk namortag, wáb ent.”
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Áyán Issáay sará kandet, bale Issáyá sajjahén mardom dar kortant o jenekkay pet o mát o wati hamráhén moridi zortant o hamá báná shot ke jenekk ódá ér at.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Issáyá jenekkay dast gept o gwashti: “Talitá! Kom.” Bezán: Jenekkok! Pád á.
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Jenekk ke omri dwázdah sál at, hamá damáná pád átk o tarragá lagget. Á mardom ke gón atant, sakk hayrán o habakkah butant.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Issáyá kaddhan kortant ke kassá hál madayét o padá gwashti ke jenekká warák bedayét.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.