Marcos 5
بلۆچی Balochi (BCC) vs NAA
1 Issá gón wati moridán Jalilay Mazangwarmay á dastá, Gerásiáni molká raset.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Wahdé Issá cha bójigá ér átk, hamá damáná mardé cha kabrestáná dar átk o gón Issáyá dochár kapt. Mardá jenné per at.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 É mard kabrestáná jahmenend at o haminchok zóri mán at ke nun hechkasá áiay dast o pád gón zamzilán ham basta nakortant.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Mardomán báz randá bastagat, bale áiá zamzil próshtagatant o hechkasá áiay ger o dáray zór o twán néstat.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Shap o róch kabrestán o kóhán at, kukkár o chihália jat o watá gón dhók o sengán thappigia kort.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Anchó ke áiá Issá cha durá dist, tacháná átk o Issáay pádán kapt,
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 kukkár kort o gwashti: “Issá, oo borzén arshay Hodáay Chokk! Tará gón man che kár ent? Tará Hodáay sawgend ent, maná azáb maday.”
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 É habari paméshká kort ke Issáyá gwashtagat: “Oo palitén ruh! É mardá yalah day.”
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Issáyá cha áiá jost kort: “Tai nám kay ent?” Áiá passaw dát: “Mani nám ‘Lashkar’ ent, ke má báz én.”
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Issáay kerrá báz peryáti kort: “Márá cha é molká dar makan.”
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Hamódá, kóhdémá hukkáni mazanén ramagé charagá at.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Jennán peryát kort: “Márá é hukkáni jesmá ráh beday.”
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Issáyá ejázat dátant. Gorhá, jenn cha mardá dar átk o hukkáni jesmá potertant. Ramagá kesás do hazár hukk atant ke cha kóhdémá jahlagá tachán butant o gwarmá kapt o mortant.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Hukkáni chárénók tacháná shotant o shahr o métagesh hál dátant. Wahdé mardomán eshkot, átkant ke chamme wat begendant ke ché butag.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Wahdé Issáay gwará átkant, distesh ke hamá mard ke pésará jennáni lashkará ganók kortagat, pocch o pósháki gwará o hósh o sár ent o neshtag. Nun torsesh delá kapt.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Chamdistén sháhedán kessah kort ke jenni ganók chón sár butag o hukkáni kessahesh ham áwort.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Gorhá mardomán gón Issáyá dazbandi kort ke may molká yalah day.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Wahdé Issá bójigá swár bayagá at, hamá mard ke pésará jennán geptagat, átk o dazbandii kort ke maná bar gón.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Bale Issáyá ejázat nadát o gwashti: “Lógá beraw o wati mardomán hál day ke Hodáwandá pa taw chónén káré kortag o tai sará chón rahmi kortag.”
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Gorhá, á mard shot o Dekápulisay molkay mardomi hál dátant ke Issáyá pa man chónén káré kortag. Sajjahén mahluk hayrán but.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Issá ke padá bójigá swár but o gwarmay á dastá shot. Gwarmay lambá, mardománi mazanén rombé áiay chapp o chágerdá mocch but.
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Yáerus námén mardé ke kanisahay master at, hamódá átk o gón Issáay gendagá, áiay pádán kapt.
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 Áiá gón Issáyá báz randá dazbandi kort: “Mani jenekk markig ent. Byá o wati dastá áiay sará per mosh ke dráh bebit o zendag bemánit.”
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Issá áiay hamráh but o shot. Mardománi mazanén rombé Issáay chapp o chágerdá mocch but o shot gón.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 É rombá janéné gón at. Dwázdah sál at ke áiay hón pach at.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Bázén dáktaréá shotagat, bale elájay badalá dardi gésh butagatant o sajjahén zarr o máli ham báhéntagatant. Dráh bayagay badalá ganter bayán at.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Issáay bárawá eshkotagati o nun mardománi mocchiay tahá cha poshti némagá átk o Issáay kabáhi dast jat.
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 Deljam at ke agan Issáay pocchán ham dast per bekanán, dráha bán.
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Anchó ke Issáay kabáhi dast jat, áiay hón band but o cha wati jesmay hálatá zánti ke man dráh bután.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Issáyá hamá damáná zánt ke cha man zóré dar átk. Póshtá, mocchiay némagá chakki tarrént o josti kort: “Kayá mani pocch dast jatant?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Moridán gwasht: “Taw gendagá ay, mardomán tará chón angerr kortag. Angat jostá ay ke kayá mani pocch dast jatagant?”
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Issá angat chárén némagán cháragá at ke é kár kayá kort.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Janéná zánt ke gón man ché but, pa tors o larz átk o Issáay pádán kapt o sajjahén habari pa rásti kortant.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Issáyá gwasht: “Mani jenekk! Tai imáná tará dráh kort. Beraw pa salámati. Cha wati nájórhiá dráh bay.”
34 Então Jesus lhe disse:
35 Issá angat habará at ke cha Yáerusay lógá mardomé átk o háli dát: “Tai jenekk mortag. Nun ostádá chéá delsyáha kanay?”
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Issáyá áiay habar eshkot, gón kanisahay masterá gwashti: “Mators, bass báwar kan.”
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Issáyá, Petros o Ákub o Ákubay brát Yuhannáyá abéd dega kass wati hamráh bayagá naesht.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Wahdé kanisahay masteray lógá átkant, Issáyá dist ke kukkár o wáhi ent, mardom gréwag o mótk áragá ant.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Tahá ke átk, gwashti: “Chéá gréwag o kukkárá ét? Chokk namortag, wáb ent.”
39 Ao entrar, disse:
40 Áyán Issáay sará kandet, bale Issáyá sajjahén mardom dar kortant o jenekkay pet o mát o wati hamráhén moridi zortant o hamá báná shot ke jenekk ódá ér at.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Issáyá jenekkay dast gept o gwashti: “Talitá! Kom.” Bezán: Jenekkok! Pád á.
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Jenekk ke omri dwázdah sál at, hamá damáná pád átk o tarragá lagget. Á mardom ke gón atant, sakk hayrán o habakkah butant.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Issáyá kaddhan kortant ke kassá hál madayét o padá gwashti ke jenekká warák bedayét.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.